کانال وادی حیات

لینک ثبت نام https://newfamily.ir/?post_type=product&p=13447&preview=true

جلسه انجمن قره چوخا ‌با موضوع واکاوی داستان عاشقانه‌ اصلی کرم روز سه شنبه ۶ مرداد برگزار می‌شود. مشتاق حضور تک‌تک‌ عزیزان‌هستیم

آیا واقعاً ذهن خود را می‌شناسیم؟ آنچه در رؤیاها می‌بینیم، اضطرابی که گاه بی‌دلیل تجربه می‌کنیم و انگیزه‌هایی که رفتارمان را شکل می‌دهند، شاید ریشه در لایه‌هایی داشته باشند که از آگاهی ما پنهان‌اند. در حلقه «کاتارسیس»، به سراغ سه متن ماندگار تاریخ روان‌کاوی می‌رویم؛ آثاری که مسیر اندیشیدن به انسان را دگرگون کردند. 📘 زیگموند فروید | تفسیر خواب 📕 کارل گوستاو یونگ | روان‌شناسی ضمیر ناخودآگاه 📗 ژاک لکان | اضطراب این دوره صرفاً معرفی کتاب نیست؛ فرصتی است برای خوانش دقیق متن، گفت‌وگو، اندیشیدن و فهم عمیق‌تر مفاهیم بنیادین روان‌کاوی. اگر به روان‌شناسی، روان‌کاوی، فلسفه، ادبیات، هنر و شناخت انسان علاقه‌مند هستید، این کارگاه می‌تواند آغاز یک مسیر جدی برای مطالعه متون کلاسیک باشد. 🗓 یکشنبه‌های مردادماه | ساعت ۱۷ تا ۱۹ 📍 مرکز مشاوره خانواده دکتر سجاد یوسفی ظرفیت دوره کاملا محدود است ( ۸ نفر) لینک ثبت نام https://newfamily.ir/product/psychoanalysis/

یکصد و شصت و چهارمین جلسه وادی حیات برگزار می‌شود؛ دومین جلسه نقد و بررسی " پول و زندگی" دکتر سجاد یوسفی محورهای نقد رمان : بررسی ساختار روایی و شخصیت پردازی تحلیل تم‌ها و مسائل اجتماعی در رمان پول به مثابه ایدئولوژی در اثر زولا نقد نگاه زولا به سرمایه‌داری و جامعه پیوند عنوان پول و زندگی با محتوای رمان میهمان زیست تجربه؛ مهدی حافظ زاده مدیر کل روابط عمومی شهرداری تبریز فعال فرهنگی و روزنامه نگار مکان: تبریز  ، چهارراه لاله، کتابخانه مرکزی تبریز زمان:  چهارشنبه ۲۴ تیر ماه  ساعت ۱۷

انجمن ادبی قره چوخا موسسه ققنوس زندگی برگزار می کند اسطوره اصلی و کرم سفر قهرمان و اسطوره عشق وفادارانه در روح جمعی آذربایجان دکتر سجاد یوسفی موضوع: سفر قهرمان و اسطوره اصلی و کرم (جوزف کمبل) وحید یوسفی موضوع: اسطوره عشق وفادارانه در روح جمعی آذربایجان(کارل یونگ) زمان: سه شنبه ۲۳ تیر ،ساعت ۱۷ مکان: کتابخانه تربیت تبریز

در ادامه، از نیمه‌ی دوم قرن بیستم، این رویکرد از تمرکز صرف بر شخصیت داستانی فاصله گرفت و به سوی ذهنیت نویسنده و سپس ساختار متن حرکت کرد. در خوانش‌های متأثر از لکان، با این فرض که ناخودآگاه ساختاری زبان‌مند دارد، توجه منتقدان به شیوه‌ی روایت، جایگاه فقدان، لغزش‌های معنایی، و فرایند شکل‌گیری معنا در متن جلب شد. در اینجا دیگر مسئله فقط این نبود که «شخصیت چه اختلال یا میلی دارد»، بلکه این بود که متن چگونه ناخودآگاه را در سطح زبان و روایت بازنمایی می‌کند. در اواخر قرن بیستم نیز با نظریه‌پردازانی چون نورمن هالند، کانون توجه تا حدی به سوی خواننده منتقل شد. بر این اساس، خوانش ادبی فقط محصول متن یا نویسنده نیست، بلکه شخصیت، فانتزی‌ها، دفاع‌ها و ساختار ناخودآگاهِ خواننده نیز در فهم و تفسیر اثر دخالت دارد. بدین‌ترتیب، نقد روان‌کاوانه از تحلیل شخصیت داستانی فراتر رفت و به بررسی رابطه‌ی پیچیده‌ی میان متن، نویسنده و خواننده پرداخت. چنان‌که دیده می‌شود، این رویکرد در مجموع می‌کوشد نشان دهد شخصیت‌ها چگونه ساخته می‌شوند، چه لایه‌های ناپیدای روانی در آنها فعال است، و متن چگونه مخاطب را به درگیری با اعماق روانی خود می‌کشاند. با این‌حال، وادی حیات نمی‌خواهد مخاطب را به این سمت سوق دهد که دیگران را همچون «بیمار» تحلیل کند یا به شخصیت‌ها صرفاً با نگاه آسیب‌شناسانه بنگرد. برعکس، وادی حیات از ظرفیت‌های نقد روان‌کاوانه به‌عنوان روشی کمکی بهره می‌گیرد تا امکان نوعی زیستِ دوباره و مواجهه‌ی عمیق‌تر با خویشتن را فراهم آورد؛ مواجهه‌ای که در آن، مخاطب نه‌تنها با لایه‌های درونی خود روبه‌رو می‌شود، بلکه می‌تواند زیستِ دیگری را نیز به‌گونه‌ای همدلانه تجربه کند. از این منظر، نقد روان‌کاوانه در وادی حیات نه یک روش مسلط، بلکه ابزاری برای تعمیق خودفهمی، همدلی و تجربه‌ی وجودی است.

رویکرد های نقد ادبی نقد روان کاوی نقد روان‌کاوانه در مطالعات ادبی، نخست با الهام از آرای فروید شکل گرفت. فروید در خوانش آثاری چون ادیپ شهریار، هملت و برادران کارامازوف نشان داد که متن ادبی را می‌توان از منظر امیال سرکوب‌شده، تعارض‌های ناخودآگاه و سازوکارهای روانی شخصیت‌ها تحلیل کرد. از همین‌رو، در دهه‌های آغازین قرن بیستم، به‌ویژه از دهه‌ی ۱۹۲۰، بخشی از نقد روان‌کاوانه بر آن بود که شخصیت‌های داستانی را همچون «سوژه‌هایی» دارای تعارض‌های درونی، امیال واپس‌رانده و رفتارهای ظاهراً متناقض بررسی کند. با ورود یونگ، مسیر تازه‌ای در این رویکرد گشوده شد. در این مرحله، توجه صرفاً از روان‌رنجوری و سرکوب به سوی کهن‌الگوها، اخودآگاه جمعی، سایه و نمادها معطوف شد. در نتیجه، منتقدان کوشیدند نشان دهند هر شخصیت نماینده‌ی کدام الگوی کهن است، چه نسبتی با «سایه»ی خود دارد و چه شبکه‌ای از نمادها را با خود حمل می‌کند. به همین دلیل، نقد روان‌کاوانه‌ی یونگی به اسطوره‌شناسی، نمادشناسی و مطالعات فرهنگی نیز نزدیک شد.