[ وجودیَت ]

درود بر معاشرت با آدم‌هایی که در کنارشون خودِ واقعیتی ، بدون هیچ سانسور و نقابی.

یاد گرفتنِ برخورد با انسان‌ها و مدیریت تعاملات بنظرم -فقط- از دل پادکست ها و ویدیو دیدن و کتاب خوندن در نمیاد ؛ برو اون بیرون و تجربه کن و یاد بگیر.

کنترلگری خیلی وقت‌ها از قدرت نمیاد! از یه زخم قدیمی میاد که یه زمانی قدرت کنترل کردن هیچ‌چیزی رو نداشتی.

من شاید هرروز بهت نگم دوست دارم ولی در عوض حواسم بهت هست. اون دکتری که همیشه پشت گوش میندازی رو خودم برات نوبت میگیرم و مجبورت می‌کنم که بری. غذا برات درست می‌کنم چون میدونم غذا حالت رو خوب می‌کنه. حواسم به جزئیات خودت و زندگیت هست. بهت کارهایی که ممکنه یادت بره رو یادآوری می‌کنم. و اونقدری کنارت می‌مونم توی هر شرایطی که یادت بره زندگی چقدر داره بهت سخت میگیره چون الان بارِ غم روی شونه‌ی دو نفره.

سلامتی عزیزم، برق رفته بود و تو آسانسور گیر کرده بودم و این آهنگو ۶۸۲۹۷۵۱۹۴ بار گوش کردم !

گاهی تنها کاری که از دستم برمیاد این است که وسط اتاق دراز بکشم و به سقف خیره شوم، بعد از چند دقیقه مشکلات هنوز سر جایشان هستند ولی من دیگر آنقدر ازشان خسته نیستم.

‏می‌گویند باید آدم‌ها را همانطور که هستند پذیرفت و با ویژگی‌های بدشان کنار آمد. باور کنید هی ما می‌پذیریم هی آنها آپدیت جدید می‌دهند.

بخدا این ارتباطات نیست. اگر هم هست حالم از خودم و دنیا و ارتباط‌هاتون به هم می‌خوره.

جوان ایرانی با این وضعیت زندگیش در حسرت کوچکترین چیزها مونده.

از شنبه می‌خوام غمگین نباشم. تمام سعی‌ام رو برای غمگین نبودن می‌کنم.

ببینید دوستان قبل از هر چیز، یادمون باشه که ما دیگه بزرگسالیم. رابطه‌ی سالم فقط به احترام و محبت نیست؛ “مسئولیت پذیری هم هست ”. اگر به کسی قولی می‌دید یا برای موضوع مهمی برنامه می‌ذارید، نمی‌تونید دقیقه نود، بدون دلیل موجه، همه‌چیز رو کنسل کنید. اگر هم قرار بوده خبر بدید که میاید یا نمیاید، درست نیست طرف مقابل رو روزها در بلاتکلیفی نگه دارید و لحظه آخر تصمیم‌تون رو اعلام کنید!!!!! این‌ها توقعات عجیب یا سختی نیستند؛ این‌ها ابتدایی‌ترین اصول احترام به وقت، احساس و روابط متقابل‌اند.

نمی‌دونم. زندگی خیلی داره بهم سخت میگذره این‌روزا.

و واقعا نمیفهمم چجوری میشه در قبال دوست داشتن آدم‌ها و مسئولیتی که در قبالش دارید اینقدر بیخیال و بی‌رحم باشید ؟

یه دوستی میگفت مگه آدم چقدر ظرفیتِ دوست داشتن آدمارو داره که هی بخواد بزاره آدم بیاد تو زندگیش و حالا بگه اینم نشد بعدی ؟

بعد تو مگه چقدر حوصله داری بشینی با طرف راجع به رنگ مورد علاقه‌ش ، شغلش ، تفریحاتش و لاب لاب لاب صحبت کنی.

بچه‌ها من داشتن به این فکر میکردم مگه آدمی‌زاد چقدر انرژی داره که همه فتوا میدن تا میتونید با آدمای زیادی دیت کنید ؟ واقعا ؟ من واقعا حس می‌کنم با هر معاشرتی تیکه‌ای هرچند کوچیک ازم کَنده میشه.

غمِ دنیارو بیخیال. بغلم کن.