Helter Skelter

نمی‌دونم چطور بنویسم، اما احساس می‌کنم که باید چیزی بنویسم. من فکر نمی‌کنم دیگه آدمی باشم که بتونه اینجا دربارهٔ موسیقی بنویسه، احساس می‌کنم اون فصل در زندگیِ من به پایان رسیده. اینجا همیشه برای من یک فضای امن بوده اما دیگه زمان رها کردنش فرا رسیده. در طول این چند سال، کامیونیتی کوچک و زیبایی در کنار هم ساختیم که تا ابد خاطراتش رو در قلبم به‌همراه خواهم داشت. در این مدت با آدم‌های فوق‌العاده‌ای آشنا شدم، از اون‌ها چیزهای زیادی یاد گرفتم و از بین‌ اون‌ها دوستانی پیدا کردم که اطمینان دارم تا سال‌ها در زند‌گی‌ام موندگار خواهند موند. هیچ‌وقت در خداحافظی کردن خوب نبوده‌ و هنوز هم نیستم. از همهٔ شما ممنونم که قسمتی زیبا از زندگیِ من بودید. به عنوان آخرین هدیه، Dido’s Lament رو بهتون تقدیم می‌کنم. برای همهٔ شما و برای خودم روزهای روشن، آرام و زیبایی آرزو می‌کنم. پنی از هلتر اسکلتر🤍

The only phobia I have is islamophobia.

تظاهرات زنان علیه قانون حجاب اجباری، در خیابان های تهران. سال (۱۹۷۹/۱۳۵۸). ثبت شده توسط: هنگامه گلستان 🕊

A concept

"آزادی زن، آزادی جامعه" ۱۷ اسفند، ۱۳۵۷

ایکاش مردم دنیا بفهمن ژئوپولیتیک باینری نیست.

“And a new day will dawn for those who stand long and the forests will echo with laughter!”

امیدوارم تک‌تک شما و عزیزانتون سلامت باشید. چند دقیقه‌ای می‌شه که بالاخره بعد از روزها تونستم آنلاین بشم و فکر می‌کردم با آنلاین شدن، حجم عظیمی از غم و سنگینی از روی دوش‌هام برداشته می‌شه، اما با دیدن پیام‌های شما در چنل‌هاتون و دوستانی که از دست دادیم، الان سنگینی و غم بیشتری رو احساس می‌کنم. ترومایی که این سال‌ها، و مخصوصاً این چند روز اخیر تجربه کردیم رو فکر ‌کنم هیچ‌وقت نشه کامل پاک کرد؛ فقط امیدوارم روز‌های بهتری رو ببینیم، با اینکه حتی کلمهٔ «امید» هم دیگه خیلی برام خنده‌داره. روح دوستان و عزیزانی که از دست دادیم شاد. امیدوارم حالا در دنیایی آزاد زندگی کن.🤍

This year I’m gonna win the idgaf war like never before.

In 2026, I’m gonna do literally everything just for the hell of it. And not stressing about it going anywhere. I’m just gonna DO the things that I wanted but haven’t because it was not the perfect moment.