|زادین|

فرش سبززززز☘️

جیجیجینگ!✨

حالا بهترم…

هیچ کلمه‌ای نیست تو دنیا که توصیف کنه چقدر شکستم و چقدر وضعه غیرقابل درست شدنه.

اشکال نداره! کلی درس جدید که نمی‌خواستم هیچ‌وقت یاد بگیرمشون رو یاد گرفتم.

حالا لبه‌ی یک تیغ برنده وایستاده‌ام؛ از پام خون می‌چکه اما توان رفتن و برگشتن هم ندارم.

ذهنم حالا ساکته؛ اونقدر که فکر کرد و فکر کرد و به نتیجه‌ای نرسید؛ حالا ساکته! اونقدر که صدای ضربان‌ قلبِ ناآرومم رو میشنوم.

فکرِش رو هم نمی‌‌کردم همچین چیزی رو توی زندگیم‌، اون هم در این برحه‌ی حساس تجربه کنم…

اﻣﺮوز از ﻫﻢ ﮔﺴﺴﺘﻢ اﮔﻪ ﺑﺎل و ﭘﺮ ﺷﻜﺴﺘﻢ و ﺑﻪ ﭘﺮﺗﮕﺎه ﻏﻢ رﺳﻴﺪه ﮔﺎم ﻫﺎی ﻣﻦ ﭼﻮ ﻏﺮق ﺧﺎﻃﺮاﺗﻢ و ﻏﺮﻳﻖ ﺑﻰ ﻧﺠﺎﺗﻢ و ﺑﻰ ﺧﻮاب و زاﺑﺮاﻫﻢ و ﻃﻮﻓﺎﻧﻪ ﺣﺎل ﻣﻦ ﺗﺎرﻳﻜﻢ ﻓﺮدا ﺳﺮاغ ﻣﻦ ﺑﻴﺎ ﻳﮏ روز زﻳﺒﺎ ﺳﺮاغ ﻣﻦ ﺑﻴﺎ…

اسم امشبم این باشه: «صد کیلو اشک و آه و غم‌و غصه که سعی کردیم با چای و باقلوا قورتش بدیم.»

خب! فقط یک ماه دیگه مونده!

این که فکر کنی بقیه خودخواهن که به خودشون فکر میکنند و به تو نه هم یک نوع خودخواهیه. کیه که یکی دیگه رو تو اولویت بذاره؟

دلم گرفته‌؛ اما این چند وقت یاد گرفتم، با دل‌گرفتگی هم کارهام رو رها نکنم و ادامه بدم.

وسایلا رو که از جعبه در میاوردم گفتم اسپرسوسازم رو از همه بیشتر دوست دارم؛ که این رنگشم سخت گیر آوردم. همین‌جوری داشتم با ذوق نگاهش می‌کردم که دیدم جلوش رنگ رفته (: تا اطلاع ثانوی ذوقم خشکید.

البته فکر کنم اسباب برون بیشتر بهش بیاد.

اسباب کشی: