Hèautontimoroumènous II

Winter scene, Netherlands, 2016 📷 ©Daniël Lybaert (1947), Belgian/Dutch

Suspended Domestic Scenes within Severed Buildings, Undate 📷 ©Thierry Mandon

Kids, 1975 - 1998 📷 ©David Alan Harvey

Robert F Kennedy’s funeral train, 1968 📷 ©Paul Fusco

Beijing, China, 1993 Street scene with daily life activities and reflections 📷 ©Gueorgui Pinkhassov

Madridejos, 2004 📷 ©Juan Manuel Castro Prieto

Untitled, 2026 📷 ©Türker Alagözyaylası, Turkish

Surreal Desert House Minimalist Blue Door with Tree Shadow in Pink Sunset Glow, Undate 📷 ©Ramy Hefny

Applied chair theory, 2026 📷 ©Hannes Caspar (1979), German

🔸 تاریخ روابط ایران و اسرائیل 1326 شمسی: هنوز کشور اسرائیل تشکیل نشده است و سازمان ملل طرح های مختلف برای مسئله فلسطین را بررسی می‌کند. ایران تحت حکومت محمدرضا شاه پهلوی قرار دارد و طرفدار تشکیل یک کشور واحد شامل یهودیان و عرب ها در کنار هم است. - در نوامبر این سال ایران به تقسیم منطقه فلسطین به 2 کشور جداگانه رای منفی می‌دهد. تا این مرحله به نظر نمی‌رسد حکومت ایران منافع خاصی در تشکیل شدن کشور اسرائیل برای خود ببیند و در این رای با کشور های عرب منطقه همراه است. 1329: پس از تثبیت کشور اسرائیل و شکست دادن اعراب در جنگ 1948، حکومت ایران منافع و الزاماتی را در رابطه محدود با اسرائیل شناسایی می‌کند. ایران به صورت دفاکتو کشور اسرائیل را به رسمیت می‌شناسد. جالب آنکه حتی موفقیت نهضت ملی شدن صنعت نفت به رهبری مصدق و کاشانی نیز باعث پس گرفته شدن شناسایی دفاکتوی اسرائیل نشد اگرچه کنسولگری ایران در اسرائیل بخاطر مشکلات مالی ناشی از عدم فروش نفت بسته شد و برخی این اقدام را قدم اول در قطع رابطه با اسرائیل تلقی کردند، اما قدم دومی در این رابطه برداشته نشد و روابط با اسرائیل به شکل سابق ادامه داشت. جالب تر آنکه در این زمان حتی آیت‌الله کاشانی در مصاحبه با خبرنگار مصری می‌گوید: اسرائیل خطر سیاسی و جنگی برای ایران ندارد ولی برای کشور های عربی-اسلامی چرا. 1357 پیش از انقلاب: به مدت 28 سال در دوره پهلوی همکاری حول منافع مشترک از همکاری در توسعه برنامه موشک بالستیک تا کشاورزی و خطوط نفت ادامه پیدا می‌کنند. اگرچه حکومت ایران تشخیص داد که به رسمیت شناختن دوژور (رسمی) اسرائیل بخاطر برخی اقشار داخل ایران و کشور های عرب همسایه، به نفع ایران نیست. در این زمان بهره برداری عمل‌گرایانه از فواید همکاری با اسرائیل در حالی ادامه داشت که ضرر های سیاسی رابطه با اسرائیل در حداقل خود حفظ می‌شدند. 1357 پس از انقلاب: ایران روابط خود را با اسرائیل به طور کامل قطع می‌کند. در مسئله فلسطین منافع کشور ایران کنار گذاشته می‌شوند. اکنون آرمان فلسطین و نابودی اسرائیل رتوریک اصلی سیاست خارجی جمهوری اسلامی را تشکیل می‌دهند. 1359 آغاز جنگ ایران و عراق: عراق به ایران حمله می‌کند و عرفات که به عنوان رهبر فلسطین، نخستین مهمان خارجی جمهوری اسلامی ایران و نماینده آرمان فلسطین بود، در کنار عراق و علیه ایران می ایستد. اسرائیل در کنار ایران ایستاده و به فروش تسلیحات و تجهیزات حیاتی که ایران برای جنگیدن با عراق نیاز دارد ادامه می‌دهد، حتی علیرغم وضع تحریم تسلیحاتی علیه ایران توسط ایالات متحده. 1361: علیرغم درگیر بودن با عراق و علیرغم کمک های اسرائیل به ایران در جنگ با عراق، ایران نیروی نظامی به سوریه می‌فرستد تا در جنگ لبنان بر علیه اسرائیل استفاده شوند. عمده نیرو ها بازگردانده می‌شوند اما گفته می‌شود برخی از آن ها در لبنان و سوریه به آموزش و تجهیز نیرو های شیعه لبنانی پرداختند که بعدا حزب‌الله لبنان شناخته شد. 1365: حتی با وجود ارسال نیرو های ایرانی برای جنگ با اسرائیل در سوریه، اسرائیل به کمک های تسلیحاتی به ایران در جنگ با عراق ادامه داده و در نقش واسطه در «ماجرای مک فارلین» مقادیر بزرگی از تسلیحات را از انبار های خود به ایران می‌دهد. برخی کارشناسان معتقدند تعدادی از مهم ترین پیروزی های ایران در جنگ با عراق، از جمله عملیات ولفجر 8 مدیون این کمک های تسلیحاتی اسرائیل است. 1366: اسحاق رابین، نخست وزیر سابق اسرائیل در توجیح کمک های اسرائیل به جمهوری اسلامی ایران می‌گوید: «ایران بهترین دوست اسرائیل است و ما نیتی برای تغییر دادن موضعمان در رابطه با تهران را نداریم». به نظر می‌رسد اسرائیلی ها معتقدند تنها مانع روابط ایران و اسرائیل وجود آیت الله خمینی است و یقین دارند بعد از مرگ او، روابط 2 کشور به روال سابق بازخواهد گشت. 1368: آیت الله خمینی فوت می‌کند اما شعار های نابودی اسرائیل کنار گذاشته نمی‌شوند. در سال های پس از او محو کردن اسرائیل از صفحه روزگار به سیاست رسمی جمهوری اسلامی در زبان و عمل تبدیل می‌شود. 1380: افشای اطلاعاتی درباره برنامه هسته ای ایران و احتمال تسلیحاتی بودن آن، ایران را به جدی ترین تهدید موجودیتی برای اسرائیل بدل می‌کند و فاز جدیدی از جنگ در سایه بین ایران و اسرائیل در می‌گیرد. 1397: در ضمن جنگ سایه جاری بین ایران و اسرائیل، نیرو های ایرانی مستقر در سوریه یک فروند پهپاد را در آسمان اسرائیل به پرواز درمی‌آورند. نیروی هوایی اسرائیل پهپاد را رهگیری کرده و سپس پایگاه تیفور در حمص سوریه که مرکز کنترل پهپاد در آن قرار داشت را بمباران می‌کند. 7 نفر عضو سپاه پاسداران در این حمله هدف قرار می گیرند که نخستین درگیری مستقیم و عامدانه ارتش اسرائیل با سپاه را رقم می‌زند. 1402: حملات 7م اکتبر علیه اسرائیل انجام می‌شوند و منطقه شکل جدیدی به خود می‌گیرد.