ꜥꜤ . . ⇢ ' 𝖡𝗅𝖺𝖼𝗄 𝗀uitar '

تتو زدن قرار بود تپه نریده ۲۱ سالگی من باشه، این هرا و الینا از بس نیومدن مشهد که ۲۲ سالم شد.

ب قول تارا خدایا اگه وجود داری یک میلیارد بزن به حسابم.

شنیدم ژاپنی ها خیلی آدمای بی احساسی هستن نسبت به خانوادشون، اینطوری که وقتی تقریبا به سن قانونی میرسن سریعا جدا میشن، یا مهاجرت میکنن به شهر یا کشور دیگه، یا کلا به زور هفته ای یبار به خانواده هاشون زنگ میزنن. کاش ژاپنی بودم، نیاز دارم هیچ حسی، عملا هیچی به خانوادم نداشته باشم، و فقط برم.

یک‌جوری از ادبیات هم‌نسلیام عقبم که یکی میاد وسط بحث و دعوا از یه‌سری کلمات ناآشنا استفاده می‌کنه، من ده دقیقه باید برم دنبال معنی کلمه‌هایی که گفت بگردم تا بتونم جوابشو بدم.

من هربار که میام اینجا با خودم میگم حتما یکی دیگه لفت داده ولی در کمال تعجب میبینم یکی جوین داده. از کجا میاید خدایی؟

این آدم با بزرگواریش تمام خستگی رو از تنم بیرون آورد… بعضی آدم‌ها شاید حضور پررنگی در زندگی‌مون نداشته باشن، اما همون چند لحظه همراهیشون می‌تونه سختی‌های زندگی رو کمی قابل‌تحمل‌تر کنه.

Sleep Token – Take Me Back To Eden

JK

ژانر: دارک رمنس کلمات: وسوسه، پناه، تسخیر، اعتیاد، حسرت، سکوت کاپل: چانبک

🥩-فوروارد کنید تا براتون سناریو بنویسم. ژانر یا کلماتی میخواین هم ذکر کنید. کاپل هم همینطور. Limit:10

بدترین قسمت ماجرا اصلاً خود خسارت نبود، مدل برخوردشون بود. هی همه جا می‌گن «خسارت جبران می‌شه»، ولی چیزی که من دیدم فقط در حد شعاره. مبلغی که دادن انقدر کم بود که واقعاً بیشتر حس کردم فقط می‌خوان پرونده رو ببندن و بگن «آره خسارت پرداخت شد.» چیزی که بیشتر اعصابم رو خورد کرد این بود که انگار اصلاً براشون مهم نبود چه اتفاقی افتاده. بسته‌ای که غذای بچه‌هام داخلش بوده، موش بسته غذاخشکشو جویده، محتویاتش رو با دست ریختن تو کارتن، کارتن پاره بوده و غذا خشک از کنارش می‌ریخته... بعد آخرش انتظار دارن با یه مبلغ ناچیز همه‌چی تموم بشه. من دیگه شخصاً اگه بسته‌م خوراکی، بهداشتی یا هر چیز مهمی باشه، حاضر نیستم ریسک کنم و بسپرمش به تیپاکس. اگه شما هم تجربه مشابهی داشتید، جدی می‌گم، حتماً درباره‌ش حرف بزنید و پیگیریش کنید. نگید «ولش کن». همین ولش کن‌ها باعث می‌شه هیچ‌وقت چیزی درست نشه. من تریبون بزرگی ندارم، ولی همین جمع کوچیک دیلیم رو دوست دارم و دلم نمی‌خواد یکی دیگه هم مثل من این همه خسارت بده و آخرش یه مبلغی بگیره که حتی به یه پنجم ضررش هم نرسه.

بذارید تجربه‌ای که با تیپاکس داشتم رو تعریف کنم. داخل بسته من غذای خشک گربه‌هام بود، همراه با دو تا پوچ گربه. وقتی بسته به دستم رسید، دو تا پوچ اصلاً داخلش نبود؛ یعنی وسط مسیر گم شده یا برداشته شده بود. اما ماجرا فقط این نبود... کارتن بسته کاملاً پاره شده بود. غذای خشک‌ها رو با دست داخل همون کارتن ریخته بودن و فقط دورش چسب زده بودن. با این حال، حتی بعد از چسب زدن هم کارتن از چند قسمت باز بود و غذای خشک از کناره‌های بسته بیرون می‌ریخت. بعد که بسته رو باز کردم، آثار جویده شدن پلاستیک غذاخشکا توسط موش هم داخل بسته وجود داشت. این یعنی غذایی که قرار بود به بچه‌هام بدم، در شرایطی به دستم رسیده بود که از نظر بهداشتی دیگه قابل اعتماد نبود. واقعاً انتظار داشتم حداقل وقتی چنین اتفاقی می‌افته، مسئولیتش رو بپذیرن و خسارت رو به شکل منصفانه جبران کنن. اما بعدش چی‌شد؟

یه نظریه‌ی نامحبوب از نظر من وجود داره؛ اونم اینه که هر دوستی‌ای رو که در بزرگسالی شروع کنی، هیچ‌وقت، تأکید می‌کنم هیچ‌وقت، قرار نیست به صمیمیت دوستی‌ای برسه که از دوران دبیرستان باهاش داشتی و هنوز هم کنارش هستی.

تارا تا عمر داره امشب رو یادش نمیره

تارا تا عمر داره امشب رو یادش نمیره

اصن پیری رو نمیبینید

دوستان با من پیر نمی‌شید.

با تارا حرف بزنید صد درصد به جای اروم شدن روانی تر میشید

با تارا حرف بزنید صد درصد به جای اروم شدن روانی تر میشید

Pov: When your partner is a writer.