سـتاره‌ا‌ی محو شـده در سپیـده‌دم.

به آغوش کشیدمش. یاس و پیچک از میان انگشتهایم سبز شد و به دور جسممان پیچید. سرم که به روی شانه‌اش بود کاکتوسی را میماند که گل داده باشد. نامتعارف، غیرمعمول، زیبا. همه چیز عادی بود. مثل اهریمنی که مسیحی را آغوش گرفته باشد.

‏تا چشم کار می‌کند سایه و مه٫ دریغ از یک حضور معنادار.

«میگی چیکارش کنم؟! اگه یه تیکه کاغذ بود پارش می‌کردم. اگه یه بطری بود، می‌شکستمش. اگ یه دیوار بود خرابش می‌کردم ولی این قلب منه هیونگ. یه تیکه گوشتِ زنده که هیچ‌جوره بهم وفادار نیست و قصد هم نداره یه ذره باهام راه بیاد. کنترلش‌ از توان من٫ از ظرفیتِ من ٫ از روحیه‌ی من خارجه٫ کل وجودم شده یه برکه پر از ماهی‌های مُرده‌. یا باید بااین تعفن وگنداب کنار بیای یا... ببین من برم هم تو تنها میشی هم من، نذار من برم.»

ㅤׅ ʾʿ ㅤׄㅤ 𝖿іcƚіօᥒ : օᥙƚlᥲ𑜎 🌟ㅤׅ ʾʿ ㅤׄㅤ

بعضے از کتابا میگن شایـد عشق همون حسیـہ کـہ قلب آدما باهم عوض میشن واسـہ همینم بےقرار میشنو دور از هم احساس بـدے دارن چون بـدن میخواد قلب اصلیش کنارش باشه. یعنے اون قبل از ر؋ـتن قلبشو از سینه‌م‌ در آوردو با یـہ جـ؋ـت قلب ر؋ـت؟یا قلبش هنوز پیش منـہ و اونم بےقراره؟

شب همه‌ی ما یکی بود، اما‌ تاریکی‌هایمان فرق داشت.