معما.

مسئول ایرانی مسابقه‌ی چجوری زمینه‌ی یه اعتراضات جدید رو فراهم کنیم گذاشته.

الان باید تو خونه‌ی خودم پشت چشم نازک می‌کردم که مردک به اندازه‌ی کافی به سایه‌ی شاین‌دار بنفشم توجه نکرده و رسپی جدید ماهیچه‌پلویی که باهاش براش شام پختم رو نفهميده ولی دارم با خواهر و برادرم بازی می‌کنم. این کم‌کاری روزگاره.

اولین باری که بتونن با نداشتنت کنار بیان بعداً هم می‌تونن. اولین باری که بهت دروغ گفتن بدون بازهم میگن. اولین باری که بهت بی‌احترامی شد بازهم میشه. اولین باری که آدم‌ها یک فعل ناراحت کننده رو در حقت روا می‌دارن یعنی بهت میگن سلام؛ قبح هرچیز بندِ بارِ اولشه و من اون قبح رو شکستم.

با کاراشون روانیت می‌کنن بعد می‌گن وا دیوونه‌ای؟

انقدر رنجیده بود که می‌خواست تمامِ خودش را پس بگیرد.

اما من همیشه طوری زندگی کردم که اگه از جایی رفتم دل آدم‌هاش برام تنگ شه.

دلم می‌خواد یه بار سرمو بندازم پایین، برم تو اتاق سیاستمدارا و با تمام وجود بالا بیارم روی میزشون. بی هیچ پس و پیشی. نه عزیزم انتقاد سازنده‌ هم بلد نیستم. اونا که وظیفه‌شونه پا رو پا انداختن و نظاره‌گر غرق شدنمونن علاقه‌ای هم به سازندگی ندارن.

آدمیزاد با سخت شدن اوضاع نمیره با بی احترامی میره، با بی توجهی، با دور شدن و حرف نزدن، ندیدن و وقت نذاشتن آدم با ایناست که تصمیم میگیره بره.

یه لوبیای سحرآمیز می‌خوام که به یه خونه تو آسمونا وصلم کنه.

آرش علاقه‌ی عجیبی به کاشتن چیزها در خاک پیدا کرده. از هسته‌ی هر میوه‌ای بگیر تا کندن علف‌های هرز کنار خیابون و دوباره کاشتنشون طی فرایندی که امسال تو کتاب علوم کلاس اولش خونده. دیشب به‌عنوان یه ابداع جدید در بطری کاشت که نوشابه در بیاد‌. مثل اینکه تو فکرشه منو هم بکاره که یه آبجی بهتر داشته باشه.

هر حرکت عملی و عینی‌ای که علاقه رو برسونه> گفتنِ دوستت دارم.