P.A.N.E

با شروع فرآیند عفو عمومی و برداشته شدن مجازات اعدام در لبنان، فصل جدیدی از سیاست در این کشور آغاز خواهد شد. جمعیت سنی لبنان خواستار آزادی زندانیان اسلام‌گرای سنی هستند که بین آنها محکومین سوری نیز حضور دارند. از طرفی مسیحیان نیز خواهان عفو خانواده‌هایی هستند…

با شروع فرآیند عفو عمومی و برداشته شدن مجازات اعدام در لبنان، فصل جدیدی از سیاست در این کشور آغاز خواهد شد. جمعیت سنی لبنان خواستار آزادی زندانیان اسلام‌گرای سنی هستند که بین آنها محکومین سوری نیز حضور دارند. از طرفی مسیحیان نیز خواهان عفو خانواده‌هایی هستند که در زمان جنگ داخلی و اشغال جنوب، به اسرائیل پناهنده شدند و ممکن است با ارتش این کشور همکاری‌هایی انجام داده باشند. سیاستمداران شیعی نیز خواهان تبرئه کسانی‌اند که در شرق منطقه بعلبک به اتهام کاشت گیاه شاهدانه و فروش مواد مخدر محکوم شده‌اند. اما موضوع دیگر، تنش سیاسی بین شیعیان و سنیان لبنان است.قانون‌گذاران سنی با این استدلال که در زمان قدرت‌گیری حزب‌الله، افراد سنی مذهب هدف دستگاه قضایی قرار گرفته‌اند و احکام ناعادلانه صادر شده، خواستار اصلاحات قانونی هستند. از نقاط برجسته این تنش، سرنوشت احمد الاسیر است.الاسیر یک روحانی تندرو بود که از منتقدان جدی حزب‌الله در زمان جنگ داخلی سوریه محسوب می‌شد. در طی درگیری‌های بین هواداران و مخالفان او، ۱۸ سرباز لبنانی کشته شدند. او در سال ۲۰۱۷ به اعدام محکوم شده بود اما در شرایط قانونی جدید، به زودی آزاد خواهد شد.#مهری

بزودی مشاهده خواهید کرد، افرادی که تا همین چند روز پیش موافق گران سازی بنزین بودند فاز مخالف گرفته، و ادعا می‌کنند همیشه مخالف این سیاست ویرانگر بودند و قطعا به هیچ عنوان حرفهای قبلی خود در مورد بازار آزاد را گردن نمی‌گیرند. #پاکزاد

اگر چنانچه بنا بود به منظور «وصول به حقیقت» (که حقیقتاً تعبیر شما، هرچند کنایی، برای آن مناسب بود: «تسلیم‌شدن») منحصراً معرفتی را معتبر بدانیم که مستقیماً در دسترس فهم متعارف ماست، عملاً بخش عظیمی از معرفت انسانی فرو می‌ریخت و جهان به یک سیرک تمام‌عیار تبدیل…

دین، برپایه‌ی استناد و تسلیم‌شدن به مرجعیتی بیرون از فهمِ مشترک و بین‌الاذهانی(Common sense) انسان یا چیزی خارج از ارزیابی‌های بشری‌ست. صدق در دین، ریشه در مطابقت گزاره با شواهد در دسترس ندارد. بلکه ریشه در فرضِ مرجع خطاناپذیر دارد. وجه ممیزه‌ی ساختارهای دینی،…

ترامپ تایید کرد که در سفرش به ترکیه برای نشست ناتو به جای استفاده از هواپیما air force one از طریق یک کانتینر پذیرایی وارد یک هواپیمای دیگر شده تا در صورت حمله ایران به هواپیمای ریاست جمهوری از ترور جان سالم به در ببرد.

🔹اخیرا در مجلس ترکیه درباره لزوم اعمال تغییرات روی قانون اساسی، رای‌گیری انجام شد و اکثریت نمایندگان رای مثبت دادند. موضوع اصلاح قانون اساسی در ترکیه از مدت‌ها پیش مطرح بود اما با شروع روند صلح بین کردها و دولت ترکیه، این کار بصورت جدی دنبال می‌شود. - از جمله تغییرات احتمالی در قانون اساسی جدید، برداشته شدن محدودیت زمانی حکمرانی رییس‌جمهور است. همانند روسیه، در ترکیه نیز امکان حکومت فردی طولانی‌مدت تضمین خواهد شد. این به حزب حاکم کمک می‌کند تا در دهه‌های متمادی، به شکل دلخواه خودشان، کشور را اداره کنند. - تغییر محتمل دیگر، تعریف مجدد هویت ملی و شهروندی در ترکیه‌ست. در قانون اساسی جدید لزوما همه شهروندان این کشور به عنوان «ترک» بازشناسی نخواهد شد. تغییرات جزئی دیگر نیز موقعیت سیاسی کردها را تقویت خواهد کرد. کردها اکنون سومین حزب بزرگ را در مجلس ترکیه تشکیل می‌دهند و با پیشرفت فرآیند صلح و آزادی سیاستمداران مهم‌شان از زندان‌ها، تبدیل به بازیگری مهم در سیاست ترکیه خواهند شد. - حزب حاکم درواقع با استفاده از فرصت همکاری با کردها، به دنبال ایجاد تغییراتی مهم است تا همچنان در اقتدار باقی بماند. #مهری

در مورد یادداشت دفاعی مکه باید به بخش اصلی متن (با قرمز نشان داده شده) توجه کرد

در مورد یادداشت دفاعی مکه باید به بخش اصلی متن (با قرمز نشان داده شده) توجه کرد

یک مثال از لیبرالیسم ایرانی احتمالا امروز در اخبار ماجرای حمیدرضا رجب‌زاده را دیده‌اید. جوانی معلم و مبتلا به سرطان خون. گروهی سلطنت‌طلب او را ربودند، بدنش را تکه تکه کردند. اندامش را بریده‌اند. از تمام این فرآیند فیلم گرفته‌اند. و در کمال افتخار انتشار داده‌ و به این جنایت افتخار کرده‌اند. رجب‌زاده معلم مدرسه بود. پسر بچه‌ای از نزدیکان من در مدرسه شاگردش بود. نه سرمایه‌دار بود و نه نظامی. نه امنیتی بود و نه جیره‌خوار نظام. تنها جرمش مداحی در هیئتی محلی بوده. امرار معاشش هم از معلمی. مدت مدیدی هم درگیر مبارزه با سرطان بود. او به دست یک گروه شناخته‌شده‌ی سلطنت‌طلب که داعیه‌دار لیبرالیسم و آزادی‌خواهی‌اند، مثله شد. اساس لیبرالیسم بر آزادی مذهب و عقیده‌است. و یک گروه آزادی‌خواه این‌چنین جوانان را به جرم اعتقاد سلاخی می‌کند. دوباره بیندیشید. احمق مردا که برای رهایی از ناکارآمدی جمهوری اسلامی دل ببندد به این اپوزیسیون کور و سفله و وحشی و بی‌ایده. جمهوری اسلامی با ایدئولوگ‌ها و رهبرانی که در تمام آثارشان سخن از فضیلت و عدالت می‌گفتند، با بهترین فارغ‌التحصیلان الهیات و فلسفه و علوم از برترین دانشگاه‌های آمریکا و فرانسه، با چمران‌ها و شریعتی‌ها و بازرگان‌ها، گرفتار این کاستی‌هایی شد که امروز همه می‌بینیم. تصور کنید آن حکومت فرضی که حامیانش از ابتدای کار، جنایت را بدین‌سان توجیه و عملی می‌کنند، به چه سرنوشتی دچار خواهدشد. آن‌ها که چنان بودند، چنین شدند. این‌ها به کجا خواهند رسید؟ به قول خاقانی: ما بارگه دادیم، این رفت ستم بر ما بر قصر ستمکاران، تا خود چه رسد خذلان

کسانی که می‌خواهند شما را از «ائتلاف بین‌المللی» بترسانند یا شیاد هستند با ساده‌لوح. اول، همین کلمه بین‌المللی همان ترفند همیشگی جایگزینی آمریکا با جامعه جهانی است. آیا واقعا کسی باور دارد چین و روسیه می‌آیند با آمریکا یک ائتلاف علیه ایران تشکیل بدهند؟ مثلا…

کسانی که می‌خواهند شما را از «ائتلاف بین‌المللی» بترسانند یا شیاد هستند با ساده‌لوح. اول، همین کلمه بین‌المللی همان ترفند همیشگی جایگزینی آمریکا با جامعه جهانی است. آیا واقعا کسی باور دارد چین و روسیه می‌آیند با آمریکا یک ائتلاف علیه ایران تشکیل بدهند؟ مثلا الجزایر، کوبا، نیکاراگوئه، کره شمالی، بورکینافاسو و نیجر قرار است بیان در کنار آمریکا و اسرائیل بجنگند؟ ازشون بپرسید چندتا از اون کشورهای ائتلاف را نام ببرند متوجه می‌شوید این ائتلاف آمریکا و کشورهای زیردستش هستند. دوم به فرض همین ائتلاف شکل بگیرد، چه اهمیتی دارد؟ جدی در برابر ابرقدرتی آمریکا و قدرت اسرائیل اینکه ایسلند ۲ نفر بفرستد یا استونی ۳۰ سرباز بفرستد، یا مثلا لهستان ۲۰۰ نفر، چه اهمیتی دارد؟ دربرابر ۴۰۰-۷۰۰ جنگنده آمریکا اینکه فرانسه ۱۲ تا بفرستد چه اهمیتی دارد؟ این تشکیل ائتلاف برای قدرت نظامی نیست دقیقا برای ترساندن و تاثیر گذاشتن بر همچین ساده‌لوحانی است که بخاطر چند پرچم اضافی فکر می‌کنند خبری شده است، آمریکا اینها کشورها را برای این می‌آورد که بگوید تصمیم من خودسرانه نیست بلکه یک اجماع پشت آن است. که تجربه ثابت کرده ترامپ همچین هوش و ذکاوتی که اوباما و بوش داشتند را ندارد. به طور خلاصه این ائتلافها جنبه تبلیغاتی دارند نه نظامی، حتی اگر یک ائتلاف نظامی و واقعی بین کشورهای بلوک آمریکا شکل بگیرد. و کسانی هم که می‌خواهند شما را از همچین چیزی بعد از جنگ ۴۰ روز بترساند چه هادیان و ظریف باشد چه کسی دیگر یا شیاد هستند یا ساده‌لوح. #پاکزاد

با کودتا در جبهه اماراتی - یمنی و پیوستن نیروها به جبهه عربستانی اکنون کنترل مناطق شرقی در دست دولت رسمی یمن است. در شرایط فعلی یمن که تنها دو جبهه باقی‌مانده(دولت رسمی و حوثی‌ها) می‌توان چندین سناریو را پیش‌بینی کرد. 1- عربستان تصمیم می‌گیرد وارد جنگ با حوثی‌ها…

۲- دریای خزر یک دریاچه است و مشمول قوانین بین‌المللی برای تعیین منطقه‌ای ویژه‌ای اقتصادی نمی‌شود. در چنین مواردی، کشورها باید بین خود به توافق برسند. ایران و شوروی در دو عهدنامه‌ای ۱۹۲۱ و ۱۹۴۰، حق کشتیرانی برابر و حق ماهیگیری در محدوده‌ی ۱۰ مایل دریایی را برای هر دو کشور به رسمیت شناختند، اما همچنان هیچ توافقی در مورد سهم از دریاچه و منابع آن وجود نداشت. شوروی به دلیل داشتن سهم بیشتری از سواحل خزر و نیروی دریایی قوی‌تر، به صورت de facto کنترل ۹۰٪ دریای خزر را در دست داشت و این وضعیت تا زمان فروپاشی شوروی ادامه داشت.

اما اصلا این به کنار؛ بی‌شک خیلی‌ها به ضرب‌المثل «عدو شود سبب خیر، ان‌شاالله» اشاره می‌کنند. شاید نیت سانچز خیر نباشد، اما اعمال او به مقاومت کمک می‌کند؛ که این حتی از قبلی هم خنده‌دارتر است. اول، فراتر از سخن، دقیقا اسپانیا چه کرده است؟ در مسئله مقاومت…

درباره رخداد اخیر در مراکش باید چندین مورد را روشن کرد و از تصمیم‌گیری احساسی و غیرمنطقی خودداری کرد. در ابتدا باید چند قدم عقب برویم تا تصویر را به‌طور کامل ببینیم. اما باید گوشزد کرد که من و شما اکثرا در ایران هستیم و قدرت تصمیم‌گیری در مورد نتیجه و عواقب…

درباره رخداد اخیر در مراکش باید چندین مورد را روشن کرد و از تصمیم‌گیری احساسی و غیرمنطقی خودداری کرد. در ابتدا باید چند قدم عقب برویم تا تصویر را به‌طور کامل ببینیم. اما باید گوشزد کرد که من و شما اکثرا در ایران هستیم و قدرت تصمیم‌گیری در مورد نتیجه و عواقب این وضعیت را نداریم؛ پس اهمیت بیش از حد، مخرب و بی‌فایده است. این نوشتار هم با توجه به همین ادامه خواهد یافت؛ یعنی تمرکز بر ابراز حمایت‌های متنی و صوتی به‌صورت آنلاین و اینکه چرا نباید بیش از حد به این موضوع که از کنترل ما خارج است اهمیت داد و به‌خاطر چند حرف، به سمت کسی غش نکنیم. اول، سبته و ملیلیه چه هستند؟ این دو شهر در سرزمین تاریخی مراکش هستند که توسط اسپانیا اشغال شده‌اند. این دو شهر هیچ ارتباطی جز از طریق دریا با اسپانیا ندارند و از نظر زمینی، کاملاً درون مراکش هستند. این دو شهر که بقایای امپراتوری استعماری اسپانیا هستند، که پس از پایان مستعمره اسپانیا در شمال مراکش در سال ۱۳۳۵ تا امروز مورد ادعای مراکش بوده‌اند. پیش‌تر، افنی، یک شهر در جنوب غربی مراکش که تحت کنترل اسپانیا بود، در سال ۱۳۳۶ و در جنگ افنی پس گرفته شد. حالا به اصل موضوع بپردازیم که نه در اقدام مراکش، بلکه در رفتار اسپانیا قرار دارد. پدرو سانچز بی‌شک در حمایت و محکومیت اسرائیل سخن گفته و شکی در آن نیست؛ اما آیا چنین چیزی از روی خیرخواهی است؟ بی‌شک خیر. اتحادیه سیاسی سانچز تنها نیاز دارد 6 کرسی را در پارلمان از دست بدهد تا دولتش منحل بشود و فقط 4 صندلی را به حزب رقیب، PP، ببازد تا PP تشکیل دولت بدهد و درصورتی‌که حتی فقط ۱۰ درصد رأی‌دهندگان جناح او در استان‌هایی که PP نفوذ دارد، در انتخابات بعدی که در ۲۰۲۷ است شرکت نکنند، اپوزیسیون محافظه‌کار پیروز خواهد شد. گرفتن یک موضع طرفدار فلسطین و ضداسرائیلی برای مظلومیت بچه‌های غزه نیست، بلکه برای بقای خودش و حزبش است. هرچه شود، سانچز در آخر یک سیاست‌مدار است و هدف اول و آخرش رأی گرفتن و استفاده از قدرت است، نه مدیریت خیریه. چه‌بسا در مسئله نسل‌کشی یمن نه‌تنها چنین کاری نکرد (درحالی‌که شهدای یمن ۴ برابر غزه هستند) بلکه از معدود کشورهای اروپایی بود که به فروش تسلیحات به عربستان پس از قتل خاشقچی ادامه داد. #پاکزاد

تشبیه اتفاقات در مرز بین اسپانیا و مراکش به هجوم زامبی‌ها در سینمای هالیوود، نوعی انسانیت‌زدایی از مفهوم مهاجرت است. هرگز یک تمدنی در طول تاریخ تنها با اتکا به ثروت و توانایی بومی خود، نتوانسته به رفاه اقتصادی و اجتماعی دست پیدا کنه. جریانات دست راستی در غرب با مادون انسان نامیدن مردم کشورهایی که روزگاری تحت استعمار بودند، سعی در پنهان کردن این واقعیت دارند. آنها به این نتیجه رسیده‌اند که تنها راه حفظ رفاهی که از طریق زور و قدرت به دست آمده، سرکوب بقیه ملت‌ها و بستن مرزها است. #مهری

در حمله آمریکا به قشم، یک منزل مسکونی مورد حمله قرار گرفت و ۳ عضو خانواده با یکدیگر به شهادت رسیدند. همین چند روز پیش ده‌ها کانال نویس و عوام‌فریب با اسم رمز «جنوب» بدون محکوم کردن آمریکای قاتل، ادعای نگرانی می‌کردند که مثلا از حمله و قتل‌عام در جنوب ایران…

صد و پنجاه و سه روز از فاجعه مدرسه شجره‌طیبهٔ میناب گذشته است؛ اما هنوز پرسش‌هایی باقی مانده که شاید پاسخ به آنها، از خود حادثه نیز مهم‌تر باشد. در آن روزها و تا امروز، بسیاری از مخالفان و سلطنت‌طلبان مدعی بوده‌اند که در مجاورت آن مدرسه، تأسیسات یا تجهیزات نظامی قرار داشته و دانش‌آموزان عملاً در کنار یک هدف نظامی حضور داشته‌اند. من نه در مقام اثبات این ادعا هستم و نه در مقام رد آن؛ زیرا حقیقت، بیش از آنکه در غوغای شعارها آشکار شود، در پرتو انصاف و گفت‌وگو روشن می‌شود. اما اگر صرفاً برای تأمل این ادعا را صحیح فرض کنیم، پرسشی اخلاقی، حقوقی و انسانی پیش روی ما قرار می‌گیرد: اگر در مجاورت مدرسه هدفی نظامی وجود داشت، آیا بهتر نبود حمله تا پایان ساعت حضور دانش‌آموزان به تعویق می‌افتاد؟ آیا چند ساعت صبر برای دور شدن کودکان از محل، تصمیمی معقول‌تر و انسانی‌تر نبود؟ یا آنکه ضرورت نظامی چنان فوری و اجتناب‌ناپذیر بوده که حتی چنین تأخیری نیز ممکن نبوده است؟ و اگر باور داریم که امکان صبر وجود داشته، پرسش دشوارتر این است: چرا چنین نشد؟ آیا صرفاً ضرورتی نظامی در میان بود، یا ملاحظات دیگری نیز در انتخاب زمان و شیوهٔ حمله نقش داشت؟ این پرسشی است که وجدان عمومی، فارغ از هر گرایش سیاسی، حق دارد آن را مطرح کند. اما پرسش سوم، شاید بیش از همه متوجه خود ما باشد. آیا ما نیز از چنین حوادثی درس می‌گیریم؟ اینجانب، به‌عنوان یک دبیر، شخصاً شاهد بودم که حوزهٔ امتحانی دانش‌آموزان پایهٔ یازدهم انسانی و دوازدهم تجربی ما در مجاورت یکی از مراکز نظامی برگزار شده بود؛ از ذکر نام آن، آگاهانه خودداری می‌کنم. اگر خدای ناکرده در همان زمان حمله‌ای صورت می‌گرفت و دانش‌آموزانی جان خود را از دست می‌دادند، وجدان عمومی چه حکمی صادر می‌کرد؟ آیا همهٔ مسئولیت تنها بر عهدهٔ مهاجم بود؟ یا کسانی که محیطی بالقوه پرخطر را برای حضور صدها دانش‌آموز برگزیده بودند نیز سهمی از این مسئولیت داشتند؟ تراژدی‌ها، اغلب حاصل یک خطا نیستند؛ حاصل تلاقی چندین خطا هستند. خطای آن‌که ماشه را می‌فشارد، خطای آن‌که از جان غیرنظامیان پاسداری شایسته نمی‌کند، و خطای آن‌که حقیقت را قربانی تعصب، نفرت یا مصلحت‌های سیاسی می‌سازد. شاید بلوغ یک جامعه، نه در آن باشد که برای هر حادثه تنها یک مقصر بیابد، بلکه در آن است که هر صاحب قدرت و هر صاحب مسئولیتی، سهم خود را در برابر جان انسان‌ها بپذیرد. زیرا جان کودک، نه شرقی است و نه غربی؛ نه حکومتی است و نه مخالف حکومت. جان کودک، پیش از آنکه موضوع سیاست باشد، امانتی در دست وجدان بشری است. جامعه‌ای که پرسش نکند، محکوم به تکرار رنج است؛ و حاکمیتی که از رنج‌های گذشته درس نگیرد، ناخواسته راه را برای تکرار همان رنج‌ها هموار می‌کند. #H_A