Stoicism رواقیون

می‌توانم؟ نمی‌توانم؟ https://t.me/StoicPractices

اوضاع را بدتر نکنید از قدیم گفته‌اند «اگر دیدی در چاله هستی گودی را عمیق‌تر نکن». شاید این گفته بیشتر از همه‌ی حرف‌های منطقیِ دیگر در جهان نادیده گرفته شده باشد. چراکه وقتی شرایط نامساعد است یا اتفاق بدی افتاده است، وضع را خراب‌تر می‌کنیم، اول با عصبانی و ناراحت‌شدن و بعد با اقدامات بی‌برنامه. تکلیفِ امروزِ شما بسیار ساده و شدنی است: فقط وضع را خراب‌تر نکنید. هر اتفاقی که افتاد، احساسات منفی و عصبی را به معادله اضافه نکنید‌. صرفاً برای این‌که کرده باشید، عکس‌العمل نشان ندهید. دست به چیزی نزنید. گودی را عمیق نکنید. سپس سعی کنید برای بیرون‌آمدن از چاله برنامه‌ریزی کنید. #روزنگار_رواقیگری https://t.me/Stoicismin21

رنگ‌بندی افکار شما مارکوس اورلیوس در تأملات می‌گوید: «ذهن تو شبیه به همان چیزی می‌شود که بیشترِ مواقع در ذهن داری، چراکه روح انسان تحت‌تاثیر این انگاره‌ها رنگ می‌گیرد.» اگر مدت زیادی هر روز بدن‌تان را در حالت نشسته نگه دارید، انحنای ستون فقرات‌تان تغییر خواهد کرد. دکترها با عکس رادیوگرافی (با کالبدشکافی) می‌توانند تشخیص دهند شغل فرد طوری بوده که پشت میز می‌نشسته است. اگر مدتی طولانی دیدگاه منفی در ذهن داشته باشید، کم‌کم همه‌چیز منفی به نظر خواهد رسید. اگر ذهن را ببندید، کوته‌فکر می‌شوید و اگر ذهن‌تان را با افکار اشتباه رنگ بزنید، زندگی‌تان هم به همان رنگ در خواهد آمد. #روزنگار_رواقیگری https://t.me/Stoicismin21

از قلعه‌ی درون در مقابل ترس و طمع حفاظت کنیم رواقیون مفهوم شگفت‌انگیزی را به ما معرفی می‌کنند: قلعه‌ی درون. آن‌ها معتقد بودند این قلعه روح ما را حفاظت می‌کند. شاید از لحاظ فیزیکی آسیب‌پذیر باشیم، شاید از بسیاری جهات در دستان سرنوشت باشیم، اما سرزمینِ درون‌مان غیرقابل‌نفوذ است؛ همان‌طور که مارکوس اورلیوس می‌گوید: «هیچ‌چیز نمی‌تواند روح را لمس کند.» اما تاریخ به ما می‌آموزد اگر از درون کسی خیانت کند، حتی قلعه‌های نفوذ ناپذیر هم ممکن است اشغال شوند. شهروندانِ درون قلعه، اگر قربانی ترس یا طمع شوند ممکن است دروازه‌ها را برای دشمن باز کنند. این همان کاری است که بسیاری از ما می‌کنیم؛ وقتی تسلط‌مان را از دست می‌دهیم و تسلیم ترس می‌شویم. به شما قلعه‌ای قوی داده شده است، به آن خیانت نکنید. #روزنگار_رواقیگری https://t.me/Stoicismin21

فریب خورده و متفرق خانمی می‌گوید مایل است با آقایی نجیب و باشخصیت آشنا شود و بعد ازدواج کند، اما تمام وقتش را با آدم‌های احمق می‌گذراند. آقایی می‌گوید بسیار مایل است برود سر کار، اما حتی دنبال کار نگشته است. مدیران تجاری سعی می‌کنند دو راهبرد متفاوت را هم‌زمان اجرا کنند_شترسواری دولا دولا_ و هنگامی که به نتیجه نمی‌رسند تعجب می‌کنند. همه‌ی این جماعت فریب‌خورده و متفرق‌اند؛ دست راست‌شان برخلاف دست چپ‌شان عمل می‌کند. به‌قول مارتین لوتر کینگ: « نوعی جنگ داخلی در بستر زندگی همه‌ی ما وجود دارد.»، جنگ بین نیمه‌ی خوب و نیمه‌ی بدِ روح. رواقیون معتقدند این نزاع نتیجه‌ی آرزوهای متناقض، قضاوت‌های اشتباه یا افکار تعصب‌آمیز است. لحظه‌ای توقف نمی‌کنیم که بپرسیم: خب، من واقعاً چه می‌خواهم؟ واقعاً دنبال چه هدفی هستم؟ اگر بپرسیم، متوجه خواسته‌های متناقض و بی‌انسجام خودمان خواهیم شد. بعد هم احتمالأ دست از تلاش علیه خودمان برخواهیم داشت. #روزنگار_رواقیگری https://t.me/Stoicismin21

نه آزار و نه اذیت مارکوس اورلیوس در تأملات می‌گوید: «فکر این که «من آزار دیده‌ام» را از سرت بیرون کن تا آزار نبینی. فکر این‌که «من اذیت شده‌ام» را از سرت بیرون کن تا اذیت نشوی.» یک لغت ممکن است معانیِ مختلفی داشته باشد، یک معنی بسیار تند و معنی دیگری که خنثی باشد. همین‌طور وقتی با کنایه حرف می‌زنید حرف‌تان با وقتی مستقیم و بی‌رودربایستی صحبت می‌کنید متفاوت است. معنی و منظورِ یک کلمه یا عبارت قدرت زیادی دارد؛ می‌تواند باعث خندیدن یا دل‌شکستن شود، باعث دعوا و درگیری یا دوستی. برای همین بسیار مهم است تعصبات و نگرش‌هایی را که در روابط‌مان با دیگران داریم به‌دقت بررسی کنیم. وقتی چیزی می‌شنوید یا می‌بینید، چه برداشتی می‌کنید؟ به‌طور پیش‌فرض برداشت‌تان از رفتارهای دیگران چیست؟ اگر می‌خواهید از ناراحتی و اذیت‌شدن دور باشید، سعی کنید برداشت‌تان از صحبت‌های دیگران طوری باشد که این دوری ممکن شود. از رفتار دیگران و وقایع بیرونی درک صحیحی داشته باشید تا احتمال این‌که برخوردِ مناسب‌تری نشان دهید بیشتر شود. #روزنگار_رواقیگری https://t.me/Stoicismin21

عادت‌های‌مان را ببینیم چیزهایی که ممکن است از آن‌ها به‌عنوان رفتارهای بی‌ضرر یاد کنیم، می‌توانند به‌راحتی تبدیل به عادت شوند. صبح‌ها چای می‌نوشیم و پس از مدتی نمی‌توانیم روز را بدون چای شروع کنیم. به دلایل شغلی، و یا تفریح و سرگرمی در فضای مجازی می‌چرخیم و بعد از مدتی نمی‌دانیم با زنگ پشتِ سرِهمِ یادآوری دریافتِ مطلب تازه در جیب‌مان چه کنیم. پس از مدت اندکی همین رفتارهای بی‌ضرر زندگی‌مان را شکل می‌دهند. اجبارها و انگیزش‌های کوچکی که در زندگی برای خودمان دست‌وپا می‌کنیم، نه‌تنها ذره‌ذره آزادی و استقلال فردی را کم، بلکه ارامش‌مان را هم مخدوش می‌کنند. فکر می‌کنیم کنترل همه چیز را در اختیار داریم، اما آیا واقعاً همین‌طور است؟ فرد معتادی، اعتیاد را این‌گونه تعریف کرد:« وقتی آزادیِ پرهیزکردن را از دست می‌دهیم.» باید این آزادی را دوباره به دست آوریم. این که به چه چیزی عادت کرده باشید، در هر کس متفاوت است: نوشابه؟ مواد مخدر؟ غرغر کردن؟ غیبت کردن؟ اینترنت؟ ناخن خوردن؟ باید آزادیِ پرهیزکردن را دوباره به دست بیاورید، چون کنترل نفس و آرامشِ شما در این آزادی نهفته است. #روزنگار_رواقیگری

هیچ‌چیز قوی‌تر از امید کوچکی نیست که تسلیم نمی‌شود. هیچ‌چیز قوی‌تر از امید کوچکی نیست که تسلیم نمی‌شود. هیچ‌چیز قوی‌تر از امید کوچکی نیست که تسلیم نمی‌شود. هیچ‌چیز قوی‌تر از امید کوچکی نیست که تسلیم نمی‌شود. هیچ‌چیز قوی‌تر از امید کوچکی نیست که تسلیم نمی‌شود. هیچ‌چیز قوی‌تر از.... #روزنگار_رواقیگری https://t.me/Stoicismin21

آن‌چه واقعاً قابل تحسین برانگیز است موسونیوس روفوس در خطابه‌ها می‌گوید: «کدام‌یک بهتر است؟ این‌که بسیاری شما را به اعمال درست بشناسند یا این‌که زندگی بسیار مرفهی داشته باشید؟ کدام‌یک ارزنده‌تر است؟ هزینه کردن برای چوب و سنگ یا هزینه‌کردن برای انسان‌ها؟» هر چه درباره‌ی سبک زندگی انسان‌های پول‌دار و معروف می‌دانید به ذهن بیاورید؛ فلانی خانه‌ای خریده به مبلغ چند میلیارد، فلانی در سفر هم با خودش آرایشگر می‌برد، فلانی به‌عنوان حیوان خانگی پلنگ یا بچه‌فیل خریده است. ثروتمندانی که پول‌های عجیب‌غریب دارند، درنهایت با خرج‌کردن به آن‌چه می‌خواهند می‌رسند: آوازه. دریغ که چه هدف پوچی! آیا واقعاً خرج‌کردنِ مدام این‌قدر تحسین‌برانگیز است؟ اگر پول باشد، هر کسی می‌تواند آن را خرج کند. مارکوس اورلیوس برای تسویه‌ی مقداری از قرض‌های دوران جنگ، با جسارت تعدادی از وسایل کاخش را فروخت. از نمونه‌های اخیر، رییس‌جمهور سابقِ اوروگوئه است که نود درصد از حقوق ریاست جمهوری‌اش را صرف امور خیریه کرد و سوار بر خودروی ساخت بیست‌وپنج سال قبل شد. چه کسی چنین کارهایی می‌کند؟ همه نمی‌کنند. حالا بگویید کدام‌یک تحسین‌برانگیزتر است؟ #روزنگار_رواقیگری https://t.me/Stoicismin21

چیزها همیشه لازم نیست کارهایی انجام دهی یا به چیزهایی برسی. نیازی نیست اوقات فراغت خود را کارآمد و موثر بگذرانی. مجبور نیستی تای‌چی و تعمیرات و پخت نان و شیرینی بلد باشی. گاهی می‌توانی فقط باشی و احساس کنی و دوام بیاوری و چیپس بخوری و زنده بمانی و همین کافی است. #روزنگار_رواقیگری https://t.me/Stoicismin21

رواقیون برای شرایط سخت یک اصل مرکزی دارند: تفکیک آنچه در اختیار توست از آنچه نیست، اما در دل بحران‌ها این اصل شکل عملی‌تری پیدا می‌کند. چند توصیهٔ مهم رواقی برای زمان‌های سخت: ۱.  سختی‌ها را «تمرین» ببین، نه «فاجعه» رواقیون معتقد بودند دشواری‌ها فرصتی هستند برای تمرینِ فضیلت: صبر، شجاعت، و خویشتن‌داری. سنکا می‌گوید: «هیچ باد موافقی برای کسی نمی‌وزد که نمی‌داند به کجا می‌رود» یعنی سختی‌ها بخشی از مسیر رشد‌اند، نه انحراف از آن. ۲.  درد را از رنج جدا کن اتفاق سخت ممکن است دردناک باشد، اما این ما هستیم که با قضاوت‌هایمان آن را به رنج تبدیل می‌کنیم. رواقیون می‌گفتند: «آنچه اتفاق افتاده را بپذیر، اما تفسیرت را انتخاب کن.» ۳.  روی واکنش خودت تمرکز کن، نه خودِ مشکل در بحران، سؤال اصلی این نیست: «چرا این۰ اتفاق افتاد؟» بلکه این است: «حالا بهترین واکنش من چیست؟» ۴.  ذهن را به زمان حال برگردان رنج معمولاً از ترکیب ترس آینده و حسرت گذشته ساخته می‌شود. در لحظهٔ اکنون، همیشه یک قدم کوچکِ قابل انجام وجود دارد. مارکوس اورلیوس می‌نویسد: «اگر چیزی بیرون از کنترل توست، اجازه نده ذهن تو را هم کنترل کند.» اگر بخواهیم خلاصه کنیم: در سختی‌ها، جهان را تغییر نده؛ خودت را مستحکم‌تر کن. #روزنگار_رواقیگری https://t.me/Stoicismin21

عقاید شبیه... هستند همه برای خودشان عقایدی دارند. به عقایدتان فکر کنید: درباره‌ی خوبی یا بدیِ آب‌وهوا، درباره‌ی باورهای محافظه‌کارها یا لیبرال‌ها، درباره‌ی بی‌ادبانه‌بودن نظرات فلانی، درباره‌ی (عدم) موفقیت خودتان و الی‌اخر. ما همواره در حال نگاه به دنیا و تحمیل عقیده بر وقایع هستیم. و معمولاً عقایدمان متأثر از تعصبات مذهبی و فرهنگی، جایگاه اجتماعی، توقعات و گاهی نادانی‌اند. بی‌خود نیست اکثرِ مواقع عصبی و ناراحتیم! اما اگر این عقاید را رها کنیم چه؟ بیایید این علف‌های هرز را بکنیم تا حقیقتِ وقایع را ببینیم، نه خوب و نه بد؛ بدون تاثیر عقاید، به همان شکلی که هستند. #روزنگار_رواقیگری https://t.me/Stoicismin21

از خودتان انتظار تغییر عقیده داشته باشید اپیکتتوس در گفتارها می‌گوید: «دو چیز باید از ذات آدمیزاد ریشه‌کن شود: لج‌بازی در عقیده و بدگمانی. لج‌بازی در عقیده باعث می‌شود حس کنید به نظر دیگری احتیاجی نیست و بدگمانی‌ این حس را ایجاد می‌کند که در شرایطِ بد دیگر جایی برای شادبودن نیست.» تابه‌حال چند مرتبه کاری را با اطمینان کامل به آگاهی از فرایند آن شروع کرده‌ایم؟ تابه‌حال چند مرتبه با افرادی ملاقات کرده‌ایم که مطمئن بوده‌ایم می‌دانیم چه شخصیتی دارند؟ و تابه‌حال چند مرتبه فرضیات کاملآ غلط از آب درآمده‌اند؟ لازم است با تعصبات و فرضیات‌مان مقابله کنیم، چون مایه‌ی دردسر هستند. از خودتان بپرسید: چه چیزی را بررسی نکرده‌ام؟  چرا این قضیه این‌طور است؟ مشکل از من است؟ ممکن است در اشتباه باشم؟ با وسواس زیاد بین آن‌چه فکر می‌کنید می‌دانید و آن‌چه واقعاً از آن اطلاع دارید، تمایز قائل شوید. به‌خاطر داشته باشید اساسی‌ترین آموزه‌ی این فلسفه این است که ما آن‌قدر که تصور می‌کنیم، دانا و باهوش نیستیم. اگر می‌خواهیم به خرد دست پیدا کنیم، باید سوال کنیم و تواضع داشته باشیم، نه این‌که مثل دیگران با اطمینان، بدگمانی و نادانی تفکر کنیم. #روزنگار_رواقیگری https://t.me/Stoicismin21

ما چقدر زود باوریم؟ دانشجویی که سال آخر دانشگاه را می گذراند به خاطر پروژه ای که انجام داده بود جایزه اول را گرفت. او در پروژه خود از ۵۰ نفر خواسته بود تا دادخواستی مبنی بر کنترل سخت و یا حذف ماده شیمیایی «دی هیدروژن مونوکسید» توسط دولت را امضا کنند و برای این خواسته خود دلایل زیر را عنوان کرده بود: ۱- مقدار زیاد آن باعث عرق کردن زیاد و استفراغ می شود. ۲- یک عنصر اصلی باران اسیدی است. ۳- وقتی به حالت گاز در می آید بسیار سوزاننده است. ۴- استنشاق تصادفی آن باعث مرگ فرد می‌شود. ۵- باعث فرسایش اجسام می شود. ۶- حتی روی ترمز اتوموبیل ها اثر منفی می گذارد. ۷- حتی در تومورهای سرطانی نیز یافت شده است. از ۵۰ نفر فوق ۴۳ نفر دادخواست را امضا کردند. ۶ نفر به طور کلی علاقه ای نشان ندادند و اما فقط یک نفر می دانست که ماده شیمیایی «دی هیدروژن مونوکسید» در واقع همان آب است!! «دی هیدروژن مونوکسید» یا نام شیمیایی آب، یک شوخی است که برای به فکر وادار کردن مردم استفاده می‌شود تا هر گفتاری را سهل باور نکنند و کمی روی آن فکر کنند. #روزنگار_رواقیگری https://t.me/Stoicismin21

این جنگ که اکنون سراسر اروپا را فرا گرفته، همه مردم جهان را درگیر کرده تو و من نیز در این نبرد می‌جنگیم انسان بخشی از طبیعت است هر سال عناصر طبیعت به هم اعلام جنگ می‌کنند زمستان در برابر نیروهای بهار می‌جنگد و این نیز همچون جنگ‌های آدمیان ویرانگر است ما هم باید این فرایند را از سر بگذرانیم و در بسیاری از موارد باید برای چیزی که خوب نمی‌شناسیم بمیریم آنانی که برای یک صلح ابدی می‌جنگند همچون شاعران جوانی‌اند که نمی‌خواهند بهار هرگز پایان گیرد انسان باید جنگیدن برای نیت‌ها و رویاهای خود را بیاموزد چون این نیز بخشی از امانت پروردگار در این سیاره است هیچ کس برای فرا رسیدن زمستان نمی‌گرید وقتی بهار آغاز به نمایش گل‌ها در دشت می‌کند کسی نمی‌رقصد مردمی‌اند شب‌های سرد را از شب‌های تابستان دوست‌تر دارند آیا سزاوار است به این افراد بگوییم شما قلب ندارید؟ می‌بینید که سرما طبیعت را نابود خواهد کرد و نمی‌گریید؟ شکوه و زیبایی تابستان مرده است و شما بی‌تفاوتید؟ برای همین جنگی ابدی در کار است در هر حال هیچ چیز نمی‌تواند جنگ برای مرگ را فرا بخواند هرآنچه در این زمین رخ می‌دهد جنگی برای زندگیست نامه‌های عاشقانه یک پیامبر جبران خلیل جبران #روزنگار_رواقیگری

راهکارهای رواقیون در باب سادگی https://t.me/StoicPractices

چند قانون ساده #مارکوس_اورلیوس در #تأملات می‌گوید: «در کارهایت تعلل نکن. در گفت‌وگوهایت مغالطه نکن. در افکارت خیال‌بافی نکن. در روحت منفعل یا ستیزه‌جو نباش. در زندگی فقط درگیر کسب‌وکار نباش.» سادگی به‌ندرت مترادف با آسانی است. اما حالا که این قوانین را می‌دانید، خودتان را موظف به انجام‌شان کنید؛ درباره‌ی اولین کار در فهرست امور روزانه، اولین گفت‌وگوی امروز، روح‌تان و صدالبته زندگی‌ای که قرار است برای خودتان بسازید. نه‌فقط امروز، بلکه همیشه. این را روی تخته‌سیاه بنویسید و فراموش نکنید. #روزنگار_رواقیگری

روزی که کشتی زنون غرق شد زنون در یکی از سفرهای تجاری خود با یک کشتی بزرگ که حامل بارهای ارزشمند، از جمله پارچه‌های ارغوانی کمیاب بود، راهی یونان شد. این پارچه‌ها در آن زمان بسیار گران‌بها بودند و نشانه‌ای از ثروت و اشرافیت محسوب می‌شدند. او امیدوار بود که این تجارت، سود کلانی برایش به همراه داشته باشد. اما در میانه‌ی مسیر، طوفانی شدید بر دریا حاکم شد. موج‌های عظیم، کشتی را به این سو و آن سو می‌کوبیدند. بادهای سهمگین بادبان‌ها را در هم پیچیدند و ملوانان با تمام توان تلاش می‌کردند کنترل کشتی را حفظ کنند. با این حال، طبیعت بی‌رحم بود و سرانجام کشتی زنون با تمام دارایی‌هایش غرق شد. زنون و معدودی از همراهانش توانستند خود را به سختی به ساحل برسانند، اما ثروت او در یک لحظه نابود شده بود. زنون پس از این حادثه دچار ناامیدی شد، اما سرنوشت برای او برنامه‌ی دیگری داشت. او به آتن رسید و سرگردان در کوچه هایش قدم می زد که به یک کتابفروشی‌ رسید و از صاحب آنجا اجازه خواست کتابی که توجهش را جلب کرده بود، بخواند. کتاب، خاطرات سقراط بود که توسط گزنفون - از شاگردان سقراط - نوشته شده بود. زنون که تحت تاثیر جملات کتاب قرار گرفته بود از کتاب‌فروش پرسید: آیا هنوز می توان مردانی چون سقراط را یافت؟ از بخت خوب او، درست در همان لحظه ، یکی از فیلسوفان معروف به نام کراتس از جلوی کتابفروشی می گذشت. کتابفروش به زنون گف: این همان کسی است که دنبالش می گردی. کراتس، فیلسوف کلبی بود؛ زنون مدتی شاگرد او شد ولی بعد از مدتی دریافت که این مکتب با روحیات او سازگار نیست؛ بنابراین نزد فیلسوفانی از مکاتب مختلف رفت و از هر کدام چیزی یاد گرفت و با اندیشه ها و تجربیات خود تلفیق کرد و مکتب رواقی را به وجود آورد. زنون با یادآوری کشتی غرق شده اش با خود می اندیشید که اگر همه‌ی دارایی‌های مادی او در یک لحظه می‌توانند از بین بروند، پس زندگی نباید بر پایه‌ی ثروت و اموال مادی بنا شود. پس باید به دنبال چیزی پایدارتر بود؛ چیزی که نه طوفان‌های دریا و نه اتفاقات غیرمنتظره زندگی بتوانند آن را از انسان بگیرند. این نگرش، اساس فلسفه‌ی رواقی او شد: "آنچه اهمیت دارد، درون ماست، نه آنچه در بیرون داریم." وی نخستین جلسات تدریس خود را در رواق نقاشی‌شده‌ی آتن برگزار کرد، از این رو مکتب او "رواقی‌گری" نام گرفت. رواق به معنی "ایوان" یا "گذرگاه سرپوشیده" است. در معماری، رواق به فضایی گفته می‌شود که اغلب ستون‌هایی در اطراف آن قرار دارد و در مقابل ساختمان‌ها یا در امتداد کوچه‌ها ساخته می‌شود. زنون نخستین جلسات تدریس خود را در رواقی معروف به رواق رنگین (Stoa Poikile) در آتن برگزار کرد. این مکان، که دیوارهایش با نقاشی‌های زیبایی تزیین شده بود، محلی عمومی بود که فلسفه‌ی رواقی در آن شکل گرفت و به همین دلیل، نام این مکتب به "رواقی‌گری" شهرت یافت. https://t.me/Stoicismin21

اصول فلسفه رواقی و کاربرد آن‌ها در زندگی امروز ‌ ۱. خِرَد (Wisdom) خِرَد در فلسفه رواقی به معنی توانایی تشخیص درست از نادرست و هدایت زندگی بر پایه‌ی منطق و حقیقت است. ‌ در محل کار، همکاری بدون دلیل رفتار نامناسبی بروز می دهد. یک فرد رواقی به جای واکنش احساسی، خردمندانه وضعیت را ارزیابی کرده، دلیل رفتار همکارش را بررسی می‌کند و سپس با آرامش و منطق، راه‌حلی مناسب پیدا می‌کند. فرد رواقی در برابر هر پدیده ای این سوال را از خود می پرسد و به پاسخ آن، عملاً پاینبد است: روش مواجهه خردمندانه در این باره چیست؟ «کارل پوپر» به زبان ساده : همیشه آماده باشیم که از باورهایمان دست بکشیم، دانش ما همواره ناقص و موقت است. ۲. شجاعت (Courage) شجاعت در رواقی‌گری به معنی مقابله با سختی‌ها و ناملایمات است. ‌ برای شخص رواقی، سختی ها بخشی از زندگی اند که نمی توان نادیده شان گرفت و از مقابل شان گریخت. یک رواقی مبارزه با مشکلات را روشی دائمی در زندگی می داند و از شکست ها نمی ترسد. کسی که از شغلش راضی نیست، کار دیگری دوست دارد و دورنمای عقلانی هم برای آن وجود دارد، اگر بترسد و در وضعیت موجود بماند، رواقی نیست ولی اگر خردمندانه و شجاعانه ریسک را به جان بخرد، از شکست نترسد، سختی های عبور از شغل نامطلوب به کار مطلوب را تحمل و مدیریت کند و این چالش را فرصتی برای یادگیری و پیشرفت در نظر بگیرد رواقی است. ‌ ۳. عدالت (Justice) عدالت یعنی رفتار عادلانه و منصفانه با دیگران. ‌ "آنچه برای خود می پسندی برای دیگران بپسند و آنچه برای خود نمی پسندی برای دیگران نپسند"، الگوی رفتاری رواقیون در برخورد منصفانه و عادلانه با انسان ها و جهان است. یک کارمند رواقی، اگر فرصتی ناعادلانه برای ارتقا داشته باشد، عدالت را بر نفع شخصی ترجیح داده و تلاش می‌کند به شیوه‌ای منصفانه ارتقا یابد. ‌ ۴. خویشتن‌داری (Temperance) خویشتن‌داری یعنی کنترل احساسات و واکنش‌های ناگهانی. ‌ رواقیون، مهار نفس خود را در دست دارند. خشم شان را کنترل می کنند و از واکنش های هیجانی به دورند. حتی در خوردن نیز، حواس شان به آنچه می خورند و میزان خوراک شان هست و در برابر این تمایلات مضر (مانند تنبلی یا خوردن بیش از حد شیرینی) مقاومت می‌کنند و بر هدف بلندمدت خود (مانند ارتقاء روحی یا تناسب اندام) تمرکز دارند. https://t.me/Stoicismin21