از زبانِ لیلی

https://t.me/HarfChatBot?start=b742e0d5a23d حرف بزنیم؟

روحم درد میکنه.

مث تولد بچه ای تو هواپیمای در حال سقوط من در پایان آغاز شدم...!

شاید ک خلقت اشتباه بود..

دردِ کنار گذاشتن آدم‌های بی‌ارزش، هیچ‌وقت به اندازه بهایی که برای احساسات از دست رفته‌ت می‌پردازی، سنگین نیست.

چرا من بشری باشم که تمامِ شکنجه‌های این وضعیت پر مسئولیت و به غایت مبهم را به دوش بکشم؟ چرا به عنوان مثال من نباید کمدی در اتاق تو باشم که وقتی تو بر روی مبل یا پشت میز می‌نشینی یا وقتی دراز می‌کشی و به خواب می‌روی (تمام دعاهای خیر بر خوابت باد) مستقیماً تو را نظاره کنم؟چرا من آن کمد نیستم؟ " فرانتس کافکا نامه به فلیسه"

روزی باخود فکرمیکردم اگر اورا با غریبه ای ببینم دنیا را به آتش میکشم اما امروز حاضر نیستم که کبریتی روشن کنم تا ببینم کجاست و چه میکند

تو آخرین ذوق و حوصله من برای دوست داشتن یه آدم بودی.

شايد برای تو چيز مهمی نبود، اما قلب من بود.

من از جدایی و دلهره و تنهایی و درد میان سکوت این شهر به تنگ آمدم.

دوست داشتنت را حیف نکن، نمی‌گویم خرجش نکن.. نه، می‌گویم هدرش نده.. اگر می‌بینی مالِ دنیای تو نیست، اگر می‌بینی از جنس تو نیست، حرفش را نمی‌فهمی و حرفت را نمی‌فهمد.. نه او را درگیر خودت کن و نه خودت را درگیر او... ابراز علاقه به کسی که مالِ دنیای تو نیست "اسراف دوست داشتن" است.. #زهرا_سرکارراه

تا قلم از تو بنویسد درد به استخوان رسید.

شاخه های خشکِ تنیده شده در قلبی پر تپش.

این چنل هم داره خاک میخوره

گذر عجیب عمر و زندگی رو ببین

جایِ تنهایی در سینه ها مانده،رفته مجنون و لیلا به جا مانده ....

مانند پیچش گیاه دور کاکتوس برای ادامه حیات.