اندیشه حکمت

🔸به دیگر سخن ما خود می‌پردازیم. ما خود دست و چنگ تخریب و تعرض و تاراج در دامن خود افکنده‌ایم. برتن و جان خود زخم می زنیم.دست  تعرض و سرقت بسوی غارت خانه‌ی خود گشوده‌ایم! و این چیزیست که امروز و اینک بیش از هرزمان دشمنان و متجاوزان و متعرضان به مُلک و ملت و میهن ما می‌خواهند و دنبال می کنند. ریشه‌ها به هرمیزان ژرف‌تر و سخت‌تر، در ختان گشن‌تر و تناورتر و  بار و بر ریزان‌تر! مواریث فرهنگی هرجامعه ای ، مردمان هرکشوری،ریشه‌های حیات مدنی و معنوی آن جامعه و مردمان آن جامعه است. 🔸شرط لازم و ضروری استمرار تاریخی و مانایی فرهنگی و مدنی و معنوی آن جامعه و مردمان آن جامعه و آن مُلک و ملت است. شواهد و قراین نیز گواهی می دهند؛ سنگر فرهنگ، سنگرارزش های مدنی ومعنوی جامعه ها بویژه "ملت"های تاریخی وتاریخ ساز از هرسنگر دیگر درپایمردی و پایداری و در آوردگاه فرازیدن و فرازآمدن بر مهاجمان و متجاوزان در رویارویی و نبرد و دست وپنجه فشردن با خطرها و مخاطرات و تدبیر و مهار وپس راندن چالش ها و بحران‌ها از هرسنگر دیگری مقاوم تر و ماناتر و ستبرتر بوده است.تاریخ‌ها، جامعه‌ها و "ملت ها" به میراث ارزش‌هایشان به مواریث فرهنگی و خاطرات ازلی مشترک مردمانشان  زنده‌اند. 🔸در بستر مواریث فرهنگی و مدنی و معنوی و ارزش‌های مشترکشان استمرار و تداوم داشته‌اند. این چنین نیز بالیده‌اند.این چنین نیز شکوفان شده‌اند. 🔸خلاقیت‌ها کشش‌ها و کنش‌ها و خیزش‌های خلاق ما از عدم برنخاسته‌اند.از بطن و بستر و با دامنی پر از مواریث مشترک ما برآمده و بار و برریخته‌اند. این چنین بر تاریخ، فرهنگ، جامعه و جهان بشری ما تاثیر نهاده‌اند.با ارزش‌هایشان، با مواریث مدنی ومعنوی شان، با اندیشه و خِرَدشان، با فرهنگ و فرزانگی شان، با دانش و دانایی شان، و هنر وهنرمندی و کشش‌ها وخیزش های خلاقشان، با نبوغ فناوران و مهارت های عملی و  نوآوری های فناورانه ‌شان با زبان وشعر وشاعرانگی و ادبیات  پرمایه وغنی شان، هربار بیش از پیش تاریخ، فرهنگ، جامعه وجهان ما را غنی‌تر و غنی‌تر کرده‌اند. 🔸ایران را مواریث فرهنگی و مدنی ومعنوی جامعه وجهان ایرانی را این چنین هم می‌توان دید. این چنین  مواریث فرهنگیش را  می‌توان هوشمندانه‌تر و اندیشورانه‌تر وخردمندانه‌تر و مسئولانه‌تر پاس و گرامی و عزیز داشت و سنگربان و میرثدان و میراثدار دانا و توانا و شرافتمند و امانتدار راستین مواریث فرهنگی ومدنی و معنوی مُلک و ملت بود. 🔸این چنین بی‌تفاوت و کرخت و بی‌خِرَد و بی‌مسئولیت و بی حس و بی‌حساسیت از کنار تخریب مآثر تاریخی و  تعرض و تجاوز به حریم بافت‌ها و محوطه های باستانی و غارت و قاچاق و تاراج مواریث کشور می‌شود نگذشت. می‌توان خاموش ننشست.می‌توان کاری کرد.می‌توان  میراثبان و امانتدار راستین مواریث فرهنگی مُلک و ملت بود. 🔸می‌توان نامی نیک و میراث کارنامه ای درخشان برای نسل‌های سپسینی که از پی ما می‌آیند ودر می‌رسند، نهاد. کوتاه سخن آن که این چنین می‌توان از  تکرار خیانت‌های دهشتناک  نامدیران دولت نامحمود هشتم و نهم به مواریث فرهنگی کشور پرهیخت؛ از تخریب بیش از پیش مآثر تاریخی و محوطه‌های باستانی و غارت و تاراج  مواریث فرهنگی و  تکرارتکه پاره کردن فرهنگی‌ترین نهاد فرهنگی مُلک و ملت  درس عبرت آموخت و گام در مسیر خیانت‌ها و خباثت‌های خائنان و خبیثان ننهاد. 🔸دوره ی جدید  از خطرخیز و هول انگیز و نگران کننده و دلهره آورترین روزگارانی ست که از سر می گذرانیم. جامعه های خفته و کرخت و تاریخ ناشناس و میراث ناشناس، نزدیک‌تر و فوری‌تر و بیشتر در معرض خطرند.آسیب پذیرترند. حکمت اله ملاصالحی دانشگاه تهران ۱۴۰۵/۵/۱۴ هجری خورشیدی instagram.com/miras_bashi @mirasbashi https://ble.ir/miras_bashi

🔺دانستن و پاس و گرامی داشتن، ندانستن و رها و نابودکردن 🖋#دکتر_حکمت‌اله_ملاصالحی 🔸میزان درستی و دامنه‌ی راستی شناخت مردمان جامعه‌ها  و دولت‌ها از واقعیت‌ها از رخدادها و دگرگونی‌های جامعه وجهانی که در آن زندگی کرده‌اند؛ زمانه‌ای که در فضای آن اندیشیده‌اند؛ نقش موثر و تعیین کننده در نحوه‌ی مواجهه و تدبیر  موفق و ناموفق و فرازیدن و فراز آمدن  آن‌ها بر مسئله‌ها و بحران‌ها و چالش‌های ریز و درشتی که دست در گریبان بوده و دست و پنجه فشرده‌اند؛ داشته است. 🔸تدبیر و مهار و فراز آمدن برخطرها و چالش‌ها و بحران‌ها و مخاطرات هم اندیشه و دانش و دانایی هم اراده و عزم استوار هم باور ستبر و احساس مسئولیت به سرنوشت مشترک مردمان جامعه و مصلحت و منفعت جمع را می‌طلبیده است. 🔸مواریث فرهنگی اعم از ناملموس و ملموس ، مواریث مشترک جامعه و جهان بشری ما هستند و محسوب می‌شوند.نسبت ما با مواریث فرهنگی  نسبتی وجودی و ذاتی است. بدون مواریث فرهنگی ما جانوران حیات وحش بیش نیستیم. نسبت من با یک پاره سنگ با یک تکه چوب رها شده در جغرافیای طبیعی وجودی و ذاتی نیست. با هوا و غذا و تغذیه، طبیعی و حیاتی ست .چنین نسبتی را جانوران حیات وحش جغرافیای طبیعی هم با محیط شان دارند. لیکن نسبت من با ساده‌ترین سنگ ابزارهای بشر پیش از تاریخ و سردوک‌ها و کاسه‌ها و کوزه‌های ساخته‌ی اندیشه و دست انسان هزاره‌های نوسنگی، نسبت وجودی و ذاتی ست. برهمین سیاق  نسبت من با این یا آن بنا و بافت تاریخی و محوطه ی باستانی و باستان شناختی ، وجودی و ریشه‌ای و ماهوی‌ست. نکته‌ی مهمی که حتی مدیران و متولیان و صدرنشینان نهادهای مواریث فرهنگی و مآثر تاریخی میهن ما نمی‌دانند. 🔸نمی‌دانند که آسان از کنار تعرض متعرضان، تجاوز متجاوزان به مواریث فرهنگی و مآثر و بافت‌های تاریخی می‌گذرند و گاه با تصمیگیری‌های کژ و ناراست و نگاه چپانه واحولانه و سوداگرانه شان ویرانی‌ها را دامن هم زده‌اند. 🔸نکته‌ی دیگر آن که مسئله و معضل حل ناشده و گره کور ناگشوده‌ی صیانت از مآثر تاریخی و مواریث فرهنگی کشور، معلول و مدلول نبود شناخت درست و راست ما از واقعیت‌ها و رخدادها و تحولات نفسگیر و غافلگیر کننده‌ی زمانه  و جامعه و جهان مدرن و نظام های ارزشی مدرنیته‌ای ست که در آن بسر می‌بریم. 🔸 با ادا و اطوار و رفتارهای کورانه و مقلدانه نمی توان باواقعیت‌ها وتحولات دنیای مدرن و ارزش‌های مدرنینه و ملزومات و مقتضیات آن نسبت ورابطه ی واقعی برقرارکرد. موزه‌ها و رویکردهای موزه‌ای به مآثر تاریخی و مواریث فرهنگی اعم از ناملموس و ملموس، برآمدن "علوم باستان‌شناختی" کشف باستان شناسانه‌ی تاریخ، سازمان‌ها و تشکیلات ملی و بین‌المللی و جهانی ثبت مآثر تاریخی و  قوانین مصوب و معاهدات و قراردادهای جهانی پذیرفته شده‌ی صیانت از مواریث فرهنگی، به مفهوم مدرن آن ، چه بخواهیم و چه نخواهیم؛ چه بپذیریم چه نپذیریم؛ همه یکسر واقعیت‌ها و نهادهای نوپدید زمانه  و عالم مدرن هستند.در فرهنگ‌ها و جامعه‌های به اصطلاح پیشامدرن موضوعیت نداشته است.مسئله نبوده است. 🔸کشمکش‌ها و سهم خواهی‌ها برسر مواریث فرهنگی به مفهوم مدرن آن درمیان مردمان فرهنگ‌ها و جامعه‌های گذشته  آن گونه و آن چنان که در روزگارما مسئله نبوده و موضوعیت نداشته است. 🔸تمدن دوره‌ی جدید ، تاریخ کاو، تاریخ‌نگر، تاریخ اندیش و تاریخ مدارترین تمدنی ست  که ازسرمی گذرانیم. ما تاهنگامی که نتوانسته‌ایم؛ نسبت و رابطه‌ای ریشه‌ای و بنیادین با تحولات جامعه وجهانی که  در آن بسر می‌بریم؛ برقرارکنیم؛ نمی‌توان انتظار داشت مسئله و معضل و چالش تخریب ها و تعرض‌ها و تجاوزها و ویرانی‌های  وارد آمده بر سر مآثر تاریخی و محوطه های باستانی  و غارت و قاچاق وتاراج مواریث فرهنگی کشور،حل شود و  راه حل موثری برایشان یافت. 🔸شوربختانه  می‌بینیم ؛گره‌ها هم چنان ناگشوده  مانده و بیش از پیش سخت‌تر و ستبرتر هم شده‌اند. اراده و عزمی استوار نه تنها در جان و وجدان  مدیران جامعه، نه تنها در جان و وجدان مسئولان و متولیان  و صدرنشینان مواریث فرهنگی کشور نیست که در سر دانش آموختگان و متخصصان امر هم دیده نمی‌شود. 🔸دیده نمی‌شود چون به حکمت و خرد و منطق و اهمیت و فلسفه ی کاری که می کنند؛ مسئولیت خطیری را که برشانه گرفته اند؛ شناخت عمیق و واقعی ندارند.اگر می‌داشتند ؛ هم امانتداران درستکارتر هم  میراثدانان، هم میراثداران، هم میراث بانان راست کردارتر و موفق‌تر بودند.دریغ و صد دریغ که نیستند. نیستند که این چنین تاوان سنگین وسهمگینش را مواریث فرهنگی میهن ما می‌پردازد. 🔻ادامه @mirasbashi

mehrnews.com/x3cMQv

یادداشت استاد دکتر حکمت‌اله ملاصالحی، استاد دانشگاه تهران و عضو هیئت امنای بنیاد ایران شناسی: تن‌ها فانی و راحل، جان‌ها باقی و حاضر

🔹 گزارشی از آیین بزرگداشت بنیان‌گذار حکمت اشراق آیین بزرگداشت شیخ شهاب‌الدین سهروردی، حکیم و بنیان‌گذار حکمت اشراق، به همت انجمن آثار و مفاخر فرهنگی و با سخنرانی جمعی از استادان برجسته دانشگاه، روز چهارشنبه ۷ امرداد ۱۴۰۵ در فضای مجازی برگزار شد. 👇 mehrnews.com/x3cH5c @andishehekmat

🔹 مجموعه مطالب منتشر شده از استاد دکتر حکمت اله ملاصالحی در خبرگزاری مهر پیوند این مطالب @andishehekmat

ادامه 👇 هر آینه و هر چند هر سرزمینی که ارزش هایش، مواریثش و مردمانش با ارزش ها و مواریث میهن من، زادگاه من خویشاوندتر است با آن جا و آن سرزمین احساس خویشاوندی و موآنست زنده تر و گرم تر می کنم که بسیار طبیعی هم است. میهن من همیشه میهن من است. همان گونه که پدر و مادر من، خواهر و برادر من، همیشه مادر و پدر و خواهر و برادر من هستند. نه تنها مانع بر سر راه زندگی من نمی شوند که راه را هموارتر نیز می کنند؛ من با دیگری مناسبت و معاشرت گرم تر و صمیمانه تر و همدلانه تر، داشته باشم و دیگری را صمیمانه تر بپذیرم و بشناسم و بفهمم. میهن دوستی نفی دیگری نیست. اتفاقاً دست دوستی گشودن به سوی و به روی دیگری است. آن که تعلق خاطر به خانه خود ندارد؛ همسایه اش را هم نمی تواند دوست داشته باشد. ایده و اندیشه و آرمان جهان وطنی با سرشت انسانی و انسان بودن و نحوه حضور انسانی ما در جهان سازگار نیست. فریب ناک و خطرناک و خطرخیز هم است. غم انگیز است ایده چپانه ای که سرش به سنگ و صخره تاریخ خورده است و متلاشی شده است اینک با رنگ و لعاب غلیظ دینی و بزک کاری شده از برخی بلندگوهای نماز جمعه شنیده می شود. چنین است خطر تاریخ ناشناسی! چنین است وقتی نمی دانی در کجای تاریخ ایستاده ای و در چگونه جامعه و جهانی زندگی می کنی و بر کدام سنّت و میراثی تکیه زده ای و نمی دانی ایرانی بودن محمل چه معنایی است. نمی دانی چقدر ژرف و ریشه ای و سرچشمه اسلام و قرآن هم بر رنگارنگی سرشتین جامعه و جهان بشری ما مُهر تأیید نهاده است هم بر مهلت شیطان، انگشت تأکید نهاده است که به شر و انواع شرور و رفتارهای شیطانی بیدار و حساس و هشیار بمانیم. بیدار و حساس و هشیار بمانیم که در دام شر و شیطنت گرفتار نشویم. رنگارنگی همان قدر که  در سرشت انسان بودن ما است، ذاتی فرهنگ و زندگی انسانی ما نیز هست و است. میهن دوستی سُرُم نیست که به تن و جان و وجدان ما تزریقش کرده باشند. چنان که مهر و محبت مادران و مادرانه به فرزندان تزریقی نیست. طبیعی است. در طبیعت مادر، در سرشت مادرانه او پیشاپیش هست. در محیط ها، فضاها، سرزمین ها، زمان هایی که انسان ها زاده شده اند؛ به طور طبیعی دوستشان داشته اند. فرزند زمانه ای و سرزمینی بوده اند که در آن زاده شده و زیسته و زندگی کرده و بزرگ شده و بالیده اند. میهن من، عالمی از ارزش ها و باورهای من است خاطرات ازلی من است، سنّت و میراث مدنی و معنوی من است، سرگذشت و تقدیر تاریخ و فرهنگ و میراث مشترک من با هم میهنان من است. سرگذشت مشترکی که زیر آسمان آن و در ارض تاریخ آن، قدم و قلم و رقم و ورق خورده است. حُسن خطام سخن آن که: از آن به دیرِ مغانم عزیز می‌دارند که آتشی که نمیرد، همیشه در دلِ ماست ۱۴۰۵/۴/۱۹ هجری خورشیدی 📖 منتشر شده در ماهنامه فراز البرز، دوره دوم، شماره ۱۴، امرداد ۱۴۰۵، صفحه ۳ دانلود ماهنامه @andishehekmat

🔹 میهن من، همیشه میهن من است پاسخ استاد دکتر حکمت اله ملاصالحی به یک پرسش دانشجویی درباره سخن امام جمعه کرج درباره جهان وطنی ✍ پرسش سلام و عرض ادب خدمت جناب استاد آقای دکتر حکمت اله ملاصالحی خدمتتان عرض کنم امروز و هفت سال پیش آقای سید محمدمهدی حسینی همدانی در یکی از سخنرانی هایش و خطبه نماز جمعه کرج، این گونه از «جهان وطنی» سخن گفته اند: - «ما مسلمانیم و اسلام جهان ‌وطن است...» ۱۳ مرداد ۱۳۹۸. - «اساساً اسلام، جهان وطن است و هر جا یک مسلمان باشد آنجا وطن مسلمانان است...» ۱۹ تیر ۱۴۰۵. ممنون می شوم در نقد این دیدگاه و تعیین نسبت درست ما با «جهان وطنی» و «ملیّت ایرانی» ابراز نظر فرمایید. از دانشجویان شما. ✍ پاسخ دکتر حکمت اله ملاصالحی استاد دانشگاه تهران و عضو هیأت امنای بنیاد ایران شناسی بسم الله الرحمن الرحیم «يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْنَاكُمْ مِنْ ذَكَرٍ وَأُنْثَى وَ جَعَلْنَاكُمْ شُعُوبًا وَ قَبَائِلَ لِتَعَارَفُوا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ: ای مردم! ما شما را از یک مرد و زن آفریدیم و ملت ها و قبیله ها قرار دادیم تا یکدیگر را بشناسید. بی تردید گرامی ترین شما نزد خدا پرهیزکارترین شماست. یقیناً خدا دانا و آگاه است» (حجرات / ۱۳). رنگارنگی انسان بودن ما، جامعه و جهان بشری ما، نحوه بودن و باشیدن و حضور رنگارنگ انسان در جهان، لقلقله زبان نیست. امری و اصلی ریشه ای و سرچشمه ای و بنیادین است. سرشت انسانی و انسان بودن ما را آشکار می کند. قرآن ما را فراخوانده است؛ در رنگارنگی در نسبت با دیگری، یکدیگر را بشناسیم. یکدیگر را تعارف و تعریف کنیم. حذف و انکار نکنیم. مهلتی را که خداوند به شیطان و شر داده است بپذیریم. «قَالَ رَبِّ فَأَنْظِرْنِي إِلَى يَوْمِ يُبْعَثُونَ قَالَ فَإِنَّكَ مِنَ الْمُنْظَرِينَ إِلَى يَوْمِ الْوَقْتِ الْمَعْلُومِ: گفت: پروردگارا، پس مرا تا روزى كه برانگيخته خواهند شد مهلت ده. فرمود: تو از مهلت‌يافتگانى، تا روز [و] وقت معلوم» (حجر / ۳۶ - ۳۸). بپذیریم که بیدار بمانیم و بدانیم انسان بودن چه مسئولیت خطیر و سنگین و سهمگینی است. یک جامعه و جهانی که همه به یک نحوه می خورند و می پوشند و می اندیشند؛ جامعه و جهان سرد و منجمد و دلگیر و ملال آور و بی روح و بی رمق است. با سرشت انسان بودن ما با نحوه بودن و حضور رنگارنگ ما در جهان آن گونه که قرآن شریف هم می فرمایند سازگار نیست. همسو نیست. سر سازگاری ندارد. دیدید و دیدیم؛ سرِ چنین فکر و ایده و ایدئولوژی و آرمان جامعه و جهان و مدینه جاهله مارکسیستی - کمونیستیِ «جهان وطنیِ» (Cosmopolitaism) جهان وطن پرستانِ ناسازگار با سرشت انسانی ما با ماهیت رنگارنگ و رنگارنگی فرهنگ و تاریخ و جامعه و جهان بشری ما چگونه به سنگ و صخره تاریخ خورد و متلاشی شد. دیدید و دیدیم؛ داعشی های بازسازی شده نظام های سلطه عالم مدرن قاره غربی با کژفهمی و سوءاستفاده از مفهوم «امت» و «امت واحده» چه خون ها که نریختند و چه جنایت ها که سنگدلانه مرتکب نشدند و چه ستم ها که به مسلمانان و مردمان منطقه ما وارد نیاوردند و همچنان وارد نمی آورند و همچنان زخم نمی زنند و آسیب نمی رسانند! میهن داری و میهن دوستی ساخته و پرداخته ذهن و فکر این نابغه فکری و ذوق و ذائقه هنریِ این هنرمند و دانش و دانایی آن دانشمند، نیست. هریک از ما بومی و رومی، شرقی و غربی، انسان این یا آن سرزمین این یا آن قاره سیاره زمین، فارغ از خواست یا اراده و عزم و اختیار خود در جایی و در مکانی و در سرزمینی و در زمانی خاص، زاده شده ایم و فرزند مادر و پدر یا والدین خود هستیم. به عزم و اراده و اختیار خود نیز انتخابشان نکرده ایم. آنجا و آن سرزمین همان قدر که به طور طبیعی و به اقتضای طبیعت زادگاه و خانه و میهن من است که والدین من مادر و پدر من هستند؛ مادر و پدر دیگری نیستند. همان قدر که در دامن گرم محبت و مراقبت مادرانه و پدرانه آن ها بزرگ شده ام و نمی توانیم انکارشان کنم. وطن من هم، چنین است. زادگاه من است. خانه من است زیر سقف ارزش های آن در حریم و فضای خاطرات آن، تجربه های تلخ و شیرین و نوشناک و نیشناک آن، غم ها و شادی های زیسته آن در یک نسبت و رابطه طبیعی با دیگر هم میهنانم بزرگ شده ام. بالیده ام. زندگی کرده ام. به دیگر سخن میهن من، سرزمین ارزش های مشترک من با دیگری است. زادگاه و زیست جهان سنّت های من، مواریث فرهنگی مدنی و معنوی من است؛ خانه من است. سرزمین بیگانه نیست. نمی توانم انکارش کنم. نادیده از کنارش بگذرم و بگریزم. به ماه و مریخ هم که بروم با من هست. به آن تعلق خاطر دارم. طومار زندگیم و خاطراتم و سرگذشتم در آن قدم و قلم و رقم و ورق خورده است. ادامه 👇

🔹 میهن من، همیشه میهن من است   پاسخ استاد دکتر حکمت اله ملاصالحی به یک پرسش دانشجویی درباره سخن امام جمعه کرج درباره جهان وطنی @andishehekmat

🎧 ایران چگونه ایران ماند؟ متن سخنان دکتر حکمت اله ملاصالحی (استاد دانشگاه تهران) در آیین بزرگداشت شیخ شهاب الدین سهروردی + صوت خبرگزاری بین المللی قرآن (ایکنا) ۷ امرداد ۱۴۰۵ 👇 https://iqna.ir/00IJzX @andishehekmat

🔹 به زودی منتشر می شود @andishehekmat

🔹تذکار امر فراموش شده: کنکاشی درباره زندگی در معنا و معنا در زندگی ✍ دکتر حکمت اله ملاصالحی روزنامه اعتماد، سال بیست و چهارم، شماره ۶۳۸۱، چهارشنبه ۷ امرداد ۱۴۰۵، صفحه ۱۰ @andishehekmat

🔹تذکار امر فراموش شده: کنکاشی درباره زندگی در معنا و معنا در زندگی دکتر حکمت اله ملاصالحی روزنامه اعتماد، سال بیست و چهارم، شماره ۶۳۸۱، چهارشنبه ۷ امرداد ۱۴۰۵، صفحه ۱۰ 📖 دانلود مقاله @andishehekmat

🎧 ایران چگونه ایران مانده است؟ پوشه شنیداری دکتر حکمت اله ملاصالحی (استاد دانشگاه تهران) در آیین بزرگداشت شیخ شهاب الدین سهروردی ۱۵ دقیقه ۷ امرداد ۱۴۰۵ انجمن آثار و مفاخر فرهنگی ▪️گزیده گفتار: شیخ شهاب‌الدین سهروردی از بزرگ‌ترین حلقه‌های اتصال ایران باستان و ایران اسلامی است. آثار او گواه پیوند ژرف میان حکمت ایرانی، سنت نبوی و معارف قرآنی است و نشان می‌دهد ایران پس از اسلام دچار گسست نشد، بلکه با تکیه بر حکمت، فلسفه، عرفان و معنویت، هویت تاریخی و تمدنی خود را در افقی تازه استمرار بخشید. @andishehekmat

انجمن آثار و مفاخر فرهنگی در فضای مجازی برگزار می کند؛ 🔹 آیین بزرگداشت شیخ شهاب‌الدین سهروردی  چهارشنبه ۷ امرداد ۱۴۰۵؛ ساعت ۱۵ سخنرانان: - حکمت‌الله ملاصالحی  استاد دانشگاه تهران - انشاءالله رحمتی استاد دانشگاه آزاد اسلامی - قاسم پورحسن استاد دانشگاه علامه طباطبایی(ره) - حسن سیدعرب عضو هیئت علمی دانشنامه جهان اسلام - سیماسادات نوربخش مدرس و پژوهشگر فلسفه اسلامی - محمود شالویی پخش از صفحات رسمی انجمن آثار و مفاخر فرهنگی در پیوند های زیر: 🆔 https://ble.ir/anjomanasarmafakher 🆔 www.aparat.com/mafakherefarhangi 🆔 https://t.me/anjomanasarmafakher @andishehekmat

🔹 آیین نکوداشت مقام علمی استاد دکتر جلال‌الدین رفیع‌فر به همراه رونمایی کتاب «جلال فرهنگ» چهارشنبه ۷ امرداد ۱۴۰۵ @andishehekmat

«نور، حقیقتی است که خود آشکار است و دیگران را آشکار می‌سازد.» شیخ شهاب‌الدین سهروردی شیخ شهاب‌الدین سهروردی، بنیان‌گذار حکمت اشراق، از برجسته‌ترین فیلسوفان تاریخ ایران است؛ اندیشمندی که با تلفیق برهان، شهود و میراث حکمی ایران، افقی نو در فلسفه اسلامی گشود و آثارش تا امروز الهام‌بخش پژوهش‌های فلسفی است. کانون جهان ایرانی دانشگاه تهران به مناسبت روز بزرگداشت شیخ اشراق برگزار می‌کند: 🔹 سلسله‌نشست‌های بزرگداشت شیخ شهاب‌الدین سهروردی ۶ و ۷ مرداد ۱۴۰۵ برخط (آنلاین) این نشست‌ها با حضور جمعی از استادان و پژوهشگران فلسفه و اندیشه ایرانی از جمله استاد دکتر حکمت اله ملاصالحی برگزار خواهد شد. شرکت در نشست‌ها برای همگان آزاد و رایگان، اما نیازمند نام‌نویسی است. برای ثبت‌نام، به شناسه زیر پیام دهید👇 @jahaneiraniut @andishehekmat

🔹 پیش نوشتار استاد دکتر حکمت اله ملاصالحی بر کتاب «دعاهای قرآن با کلمه ربنا» اثر حمیدرضا نادری به نام یگانه هستی بخش زادِ قدم و قلم و رقم و سنت و هنر و آثار بی بدیل هنرمندان خوش ذوق و استادان خوش نویس و خوش نگار ِروزگار زرین تاریخ، فرهنگ و تمدن  اسلامی - ایرانی ما در عهد دولت کتاب و کلام مقدس قرآن، میراث معنوی گرانقدر و مانا و گنجینه پایان ناپذیر جامعه و جهان بشری است.    مجموعه آثارِ بی بدیل خوش نوشته و نگارستان پیشارو، که به قلم  و رقم استاد خوش ذوق و خوش نویس توانای ما حمیدرضا نادری پدید آمده است؛ اثری بی بدیل است. گزیدن و زیستن و نگارش خوش دعاهای قدسی و ملکوتی و وحیانی کلام قرآنی «زیبایی» و «والایی» و «تروح»  نگارستان  آثار بی بدیل پیشارو را صد چندان کرده است.    مجموعه بی بدیل و نگارستان آثار قلم و رقم خوش نگار استاد هنر و سنت و میراث و میراثبان و مشعدار هنرخوش نویسی ما جناب آقای حمیدرضا نادری و  دیگر آثار بی نظیر و مانای قلم توانای استادان هنرمند و خوش ذوق و خوش نویس مُلک و ملت ما یک به یکشان گواه بر جایگاه ویژه و ممتاز و محوری و قدسی هنر خوش نویسی در عهد کتاب و کلام قرآن و روزگار زرین تاریخ، فرهنگ و تمدن غنی اسلامی است.    ایران، جامعه و جهانی ایرانی در یک هزاره و نیم ِعهد زرین دولت اسلام و قرآن، بی هیچ اغراق و مداهنه محوری و مهم و موثرترین کانون درخشش و شکوفان شدن و بالیدن و بر دادن و بار ریختنِ هنر خوش نویسی و برآمدن و درآمدن و درخشیدن استادان خوش  قدم و خوش قلم و خوش رقم و خوش نویس بزرگ بوده است. اینک و اکنون نیز چنین است. اینک و اکنون نیز ایران مهم و محوری و موثر و ماناترین کانون هنرخوش نویسی و برآمدن هنرمندان و استادان بزرگ خوش نویس و آثاربی بدیل و مانا در سپهر هنر خوش نویسی است. استاد حمیدرضا نادری و دیگر استادان هم کسوت ایشان و آثار مانایشان گواه بر درستی و راستی مدعای این قلم است.    نگارستان آثارخوش قلم و رقم پیشارو که به سبک خوش نستعلیق، قلم و رقم زده شده و خوش و هنرمندانه نوشته شده و پدید آمده است  در میان سبک ها و سیاق های دیگر هنر و سنت و میراث خوش نویسی ما از همه جامع تر و متعادل تر و متوازن تر است. تلاقی و همبودی مقوله «زیبایی» و «والایی» از ویژگی های ممتاز سبک  فاخر و دشوار نستعلیق  و سیاق نستعلیق نویسی است. نگارستان آثار هنرمند خوش قلم و رقم و خوش نویس ما آقای  حمیدرضا نادری مصداق سخن ما و گواه بر راستی مدعای ما است. مصداق هنری که هم هنر هم آیین ذکر و مراقبه است.    در روزگار عُسرت و غربت و جولان غربِ تاریخ و جولانگاه غرب تازی، همچنان در بستر موج و طوفان، وفادار و امانتدار سنت و میراث هنری مقدس ماندن و مشعل دار و امیدوار بر آمدن و بر صحنه آمدن و افتتاح فردای تاریخی معنوی تر و انسانی متعالی تر و جامعه و جهانی اخلاقی تر و همدلانه تر بودن، هم هنرمندانه هم فضیلت مندانه هم فرهمندانه هم نیک بختانه است. تنها نادرگان شایسته چنین مقام و جایگاه رفیعی هستند نه هرکسان.    به سخن نغز و مغز اقبال لاهوری بزرگ: زندگی در صدف خویش گهر ساختن است در دل شعله فرو رفتن و نگداختن است ۱۴۰۵/۳/۲۹ هجری خورشیدی @andishehekmat

🔹 پیش نوشتار استاد دکتر حکمت اله ملاصالحی بر کتاب «دعاهای قرآن با کلمه ربنا» اثر حمیدرضا نادری ۲۹ خرداد ۱۴۰۵ @andishehekmat

كُلُّ مَنْ عَلَيْهَا فَانٍ (26) وَيَبْقَى وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ (27)، (الرحمن).   در سوگ درگذشت استاد اسماعیل یغمایی و تسلیت به خانواده و خاندان بزرگ و جامعه باستان‌شناسی و میراثبانان و میراث دوستان میهن. استاد فقید اسماعیل یغمایی نسلی از باستان‌شناسان میهن بودند که شمارشان، اینک و اکنون در میان ما به شمار انگشتان یک دست نمی‌رسد. جامعۀ باستان‌شناسی میهن ما باستان‌شناسی را از آن نسل پیشگام از کف می‌دهد که هیچگاه دانش باستان‌شناسی را به‌پای سود و سودا نریخت و هزینه نکرد. در سودای به‌کف آوردن سود و اندوختن زر و سکه نه زیست و نه دانش و دانایی باستان‌شناسی و اخلاق و ادب و رسم و راه و روش و منش میراثداری و میراثبانی را فدیه و فدای نام و نان کرد. جان و وجدانش بی‌رنگ و بی‌ریا، پیراسته از رسم زراندوزان بود. «آن بود که بود». لازمه و اقتضای زیست اصیل و زندگی عزتمندانه چنین است.   در میدان عمل و جراحی‌های باستان‌شناختی، چونان پزشکانِ جراح، حساس و حاذق و دقیق بود. در جراحی محوطه‌ها و تپه‌ها و لایه‌ها و نهشت‌های باستان‌شناختی، نیک و عمیق می‌دانست که چه می‌کند و به حساسیت و اهمیت و ماهیت کاوش‌های باستان‌شناختی که یک بار بیش اتفاق نمی‌افتند و مجال و فرصت تکرارشان نیست؛ آگاه بود. نیک و عمیق آگاه بود و می‌دانست و می‌فهمید که وقتی می‌دیدید محوطه و تپه و اثری باستانی مورد تجاوز و تعرض و تخریب و تاراج باندهای تبهکار و خائنان به مواریث میهن قرار گرفته است، رنج می‌برد و می‌گریست و خاطرش سخت آزرده از «شریکان دزد و رفیقان قافله» و البته «غافله» می‌شد. ایشان هیچگاه و دمی کرخت و بی‌تفاوت، خاموش و مدهوش، بی‌غیرت و بی‌همت از کنار تجاوز و تعرض و تخریب و غارت و تاراج مکان‌ها و محوطه‌ها و آثار باستانی و مواریث مُلک و ملت و میهن نبود و ننشست و نگذشت.   همۀ ما، هریک از ما، چونان استاد فقید ما، آقای اسماعیل یغمایی به حتم و مقدر، روزی و صبحی و شامی و گاهی فرامی‌رسد و چشم از جهان فانی فرومی‌بندیم و در می‌گذریم! این سئوال و مسئله که هریک از ما چه میراثی از کرده‌های خود از زاد قدم و آثار قلم خود از درنگی که در جهان کرده‌ایم؛ برای نسل‌هایی که از پی ما خواهند آمد و درخواهند رسید؛ چه باور به عالم غیب و قدس و روز رستاخیر و«یوم الدین» و فرجام کار و کرده‌های خود داشته باشیم و چه نداشته باشیم؛ بسیار مهم و عمیقاً اخلاقی و دادورانه است که به آن بیاندیشیم و خاموش از کنارش نگذریم. استاد فقید ما اسماعیل یغمایی هرچند دیگر در میان نیستند. لیکن زادقدم و آثار قلمشان و میراث دانش و دانایی و اخلاق و ادب وآداب زندگی اصیل و عزتمندانه‌شان همچنان درمیان هست و است و مفید و آموزنده برای نسل‌های پیشارو که از پی ما در خواهند رسید و خواهند آمد. نام و یادشان گرامی باد! عمر با عزت جمیع اعضای شریف خانوادۀ ایشان، خاندان بزرگ و خویشان و دوستان و همکارانشان بلند باد! آمین! حکمت‌اله ملاصالحی دانشگاه تهران مهستان باستان‌شناسی و حکمت ‌ایرانی ۱ اَمرداد ۱۴۰۵ هجری خورشیدی @andishehekmat