اَندَر تَجَسُماتُ البَحرُ المُبین

زندگی صبر نمیکنه تا ببینه حال ما خوبه یا بد. منتظر نمیمونه تا ما به سرعتش برسیم. به ادامه و زندگی کردن محکومیم. فقط میتونیم انتخاب کنیم چجوری زندگی کنیم. و خدا دل رو آفرید تا ما چجوری زندگی کردن رو بلد باشیم. تا هر وقت گم شدیم تو دلمون، تو روحمون، تو وجودمون دنبال چراغ روشن باشیم. راه روشنه. به شرطی که کسی دنبالش باشه. «بستم از روزِ ازل رشته ی امید به عشق که به جز عشق مگر مرهم و درمانی هست؟» بهمن 04 . . ما دوام آوردن رو خوب بلدیم. خوب بلدیم قلب فروپاشیده شده رو با دست هامون جمع کنیم توی سینه بذاریم و بلند شیم و ادامه بدیم. خوب بلدیم با غم بسازیم. خوب بلدیم با غم خوشبخت باشیم. با غم غذا بخوریم. با غم خرید بریم. با غم تفریح کنیم. با غم بخوابیم. با غم بیدار بشیم. با غم صبح کنیم و با غم به شب برسونیم. توی زندگی، غم خیلی دست و دلبازه. به هرکسی هرچقدر که بخواهد می‌رسه. دوام آوردن راحت نبود اما دووم آوردم بخاطر ریشه هام. ریشه ها این جور موقع ها قوی تر میشه. «بشکست اگر دل من، به فدای چشم مستت! سر خُمّ می سلامت، شکند اگر سبویی» دی 04 #مهربانوشت

به سر هوای علی بود و دلِ من داد سلام ‏و جوابی که شنیدم ز رگِ گردن بود.. #شعر