#ജിജ്ഞാസാ(JJSA)

ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ഹൃദയഭേദകമായ അവസാന അധ്യായങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു. യെരൂശലേമിൽ നടത്തിയ പുരാവസ്തു ഖനനങ്ങളിൽ തീപിടിത്തത്തിന്റെ പാളികൾ, റോമൻ അമ്പെയ്ത്തിന്റെ കല്ലുകൾ, യുദ്ധത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ എന്നിവ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. അവ AD 70-ലെ നാശത്തിന്റെ പുരാവസ്തു തെളിവുകളായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. "ബാബിലോണുകാർ ഒരു ദേവാലയം തകർത്തു... റോമാക്കാർ രണ്ടാമത്തേതും. പക്ഷേ അവർക്ക് ഒരു കാര്യം തകർക്കാനായില്ല... ഒരു ജനതയുടെ ഓർമ്മ. ആ ഓർമ്മയാണ് രണ്ടായിരം വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവരെ വീണ്ടും യെരൂശലേമിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവന്നത്." തുടരും... ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രം | ഭാഗം 7 മസാദ – അവസാനത്തെ കോട്ട ഒരു മലമുകളിലെ കോട്ട... അവസാന 960 പോരാളികൾ... റോമിനെ പോലും നിശ്ശബ്ദരാക്കിയ ഒരു അന്ത്യം...

"ഒരു നഗരത്തെ കീഴടക്കാം... ഒരു രാജ്യം ഇല്ലാതാക്കാം... എന്നാൽ ഒരു ജനതയുടെ ഓർമ്മകളെ നശിപ്പിക്കാൻ കഴിയുമോ? AD 70-ൽ റോമൻ സാമ്രാജ്യം യെരൂശലേമിനെ കീഴടക്കി. പക്ഷേ ആ ദിവസത്തിന്റെ ഓർമ്മ ഇന്നും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു." മാസങ്ങളോളം നീണ്ട ഉപരോധം... പട്ടിണി... ആഭ്യന്തര കലാപം... യെരൂശലേം തകർച്ചയുടെ വക്കിലെത്തി. റോമൻ സൈന്യം അവസാന ആക്രമണത്തിന് തയ്യാറായി. ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ദുഃഖകരമായ ദിവസങ്ങളിലൊന്ന് ഇനി മണിക്കൂറുകൾ മാത്രം അകലെയായിരുന്നു. അവസാന ആക്രമണം AD 70-ലെ വേനൽക്കാലം. ടൈറ്റസിന്റെ സൈന്യം നഗരത്തിന്റെ പ്രതിരോധഭിത്തികൾ ഒന്നൊന്നായി തകർത്തു. റോമൻ സൈനികർ യെരൂശലേമിന്റെ തെരുവുകളിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി. ഓരോ തെരുവിലും യുദ്ധം. ഓരോ വീടും ഒരു കോട്ട. ഓരോ കുടുംബവും ജീവൻ രക്ഷിക്കാനുള്ള അവസാന ശ്രമത്തിൽ. പക്ഷേ... റോമിന്റെ യുദ്ധയന്ത്രത്തെ തടയാൻ ഇനി ആർക്കും കഴിയുമായിരുന്നില്ല. *ദേവാലയത്തിന് തീ പിടിച്ച ദിവസം* ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ചർച്ചകളിലൊന്നാണ് ഇത്. രണ്ടാം ദേവാലയത്തിന് തീ വെക്കാൻ ടൈറ്റസ് നേരിട്ട് ഉത്തരവിട്ടോ? പുരാതന ചരിത്രകാരനായ ഫ്ലേവിയസ് ജോസിഫസ് രേഖപ്പെടുത്തുന്നത് അനുസരിച്ച്, ടൈറ്റസ് ദേവാലയം സംരക്ഷിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നുവെന്നും, യുദ്ധത്തിനിടയിലെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ ഒരു റോമൻ സൈനികൻ തീ കൊളുത്തിയതോടെ തീ നിയന്ത്രണാതീതമായെന്നുമാണ് പറയുന്നത്. എന്നാൽ എല്ലാ ചരിത്രകാരന്മാരും ഈ വിവരണം അതേപടി അംഗീകരിക്കുന്നില്ല. ചിലർ കരുതുന്നത്, ദേവാലയത്തിന്റെ നാശം റോമിന്റെ ശക്തി പ്രകടിപ്പിക്കാനുള്ള ആസൂത്രിത നടപടിയായിരിക്കാമെന്നാണ്. യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് സംഭവിച്ചത്? അത് ഇന്നും ചരിത്രത്തിലെ വലിയ ചോദ്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. പക്ഷേ... ഒരു കാര്യം ഉറപ്പാണ്. AD 70-ൽ രണ്ടാം ദേവാലയം തീയിൽ നശിച്ചു. ഒരു ജനതയുടെ ഹൃദയം കത്തിനശിച്ചു ബാബിലോണുകാർ ഒന്നാം ദേവാലയം തകർത്തിട്ട് ഏകദേശം 656 വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം... രണ്ടാം ദേവാലയവും ചരിത്രമായി. ജൂതർക്ക് അത് ഒരു കെട്ടിടത്തിന്റെ നഷ്ടമല്ലായിരുന്നു. അത് അവരുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായിരുന്നു. ദേശീയ ഐക്യത്തിന്റെ പ്രതീകമായിരുന്നു. നൂറ്റാണ്ടുകളായി തലമുറകൾ പ്രാർത്ഥിച്ച സ്ഥലം. ആ തീയിൽ വെന്തത് കല്ലുകൾ മാത്രമല്ല... ഒരു ജനതയുടെ സ്വപ്നങ്ങളുമായിരുന്നു. മെനോറ റോമിലേക്ക് ദേവാലയം കൊള്ളയടിക്കപ്പെട്ടു. വിശുദ്ധ പാത്രങ്ങൾ. സ്വർണ്ണ നിധികൾ. ഏഴ് ശാഖകളുള്ള പ്രശസ്തമായ മെനോറ. ഇവയെല്ലാം റോമിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയതായി ചരിത്രരേഖകൾ പറയുന്നു. ഇതിന് ഇന്നും ദൃശ്യമായ തെളിവുണ്ട്. റോമിലെ ടൈറ്റസിന്റെ വിജയകമാനമായ Arch of Titus-ൽ, AD 70-ൽ യെരൂശലേമിൽ നിന്ന് കൊള്ളയടിച്ച രണ്ടാം ദേവാലയത്തിലെ വിശുദ്ധ മെനോറ റോമൻ സൈനികർ ചുമന്നുകൊണ്ടുപോകുന്ന ദൃശ്യം കൊത്തിവച്ചിട്ടുണ്ട്. ആ ശിലാശിൽപം ഇന്നും അവിടെ കാണാം.”ഇത് ജൂതചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ പുരാവസ്തു ചിത്രീകരണങ്ങളിലൊന്നാണ്. എന്തുകൊണ്ടാണ് Western Wall മാത്രം ബാക്കിയായത്? ഒരു സാധാരണ തെറ്റിദ്ധാരണയുണ്ട്. പലരും കരുതുന്നത് ദേവാലയത്തിന്റെ മതിലാണെന്നാണ്. പക്ഷേ അത് ശരിയല്ല. ഹെറോദ് പണികഴിപ്പിച്ച ദേവാലയ സമുച്ചയത്തെ താങ്ങിനിർത്തിയിരുന്ന ഭീമൻ പ്ലാറ്റ്ഫോമിന്റെ പടിഞ്ഞാറൻ താങ്ങുമതിലിന്റെ ഒരു ഭാഗമാണ് അത്. ദേവാലയം നശിച്ചെങ്കിലും ഈ താങ്ങുമതിലിന്റെ ഭാഗം നിലനിന്നു. ഇന്നത് ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ജൂതരുടെ ഏറ്റവും വിശുദ്ധമായ പ്രാർത്ഥനാസ്ഥലങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. പ്രവാസത്തിന്റെ തുടക്കം യെരൂശലേം വീണു. ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ കൊല്ലപ്പെട്ടു. പലരും അടിമകളായി റോമിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ടു. മറ്റുള്ളവർ ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലേക്കും ചിതറിപ്പോയി. ചരിത്രകാരന്മാർ ഇതിനെ ഒരു നിർണായക വഴിത്തിരിവായി കാണുന്നു. ജൂതരുടെ പ്രവാസജീവിതം ഇതിനുമുമ്പും ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും, AD 70-ലെ ദേവാലയനാശം അവരുടെ ദേശീയ-മതജീവിതത്തെ ആഴത്തിൽ മാറ്റിമറിച്ച സംഭവമായിരുന്നു. ഇനി അവരുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ കേന്ദ്രം ഒരു ദേവാലയമല്ല... ലോകമെമ്പാടുമുള്ള സമൂഹങ്ങളും സിനഗോഗുകളും ആയിരുന്നു. *ചരിത്രത്തിലെ നിഗൂഢത* ദേവാലയത്തിന്റെ നിധികൾ എവിടെ പോയി? മെനോറയ്ക്ക് പിന്നീട് എന്ത് സംഭവിച്ചു? ദേവാലയത്തിലെ സ്വർണ്ണനിധികൾ എവിടെ അവസാനിച്ചു? റോം കൊള്ളയടിച്ച ഈ വിശുദ്ധവസ്തുക്കൾ പിന്നീട് നഷ്ടമായോ? അല്ലെങ്കിൽ ഇന്നും എവിടെയെങ്കിലും ഒളിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ഇതിന് വ്യക്തമായ ഉത്തരമില്ല. ഈ ചോദ്യങ്ങൾ ഇന്നും ചരിത്രകാരന്മാരെയും പുരാവസ്തു ഗവേഷകരെയും ആകർഷിക്കുന്ന നിഗൂഢതകളാണ്. ചരിത്രം ഇവിടെ അവസാനിച്ചില്ല... റോം കരുതി... കലാപം അവസാനിച്ചു. യെഹൂദ്യയെ അവർ കീഴടക്കി. പക്ഷേ അവർക്ക് തെറ്റി. ചില പോരാളികൾ ഇപ്പോഴും ജീവനോടെയുണ്ടായിരുന്നു. അവർ ഒരു മരുഭൂമിക്കോട്ടയിലേക്ക് പിൻവാങ്ങി. ആ കോട്ടയുടെ പേര്... മസാദ! . അവിടെ എഴുതപ്പെടാനിരുന്നത്...

*ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രം | ഭാഗം 6* AD 70 – രണ്ടാം ദേവാലയത്തിന്റെ നാശം ഒരു കലാപം... ഒരു ഉപരോധം... തീയിൽ വിഴുങ്ങപ്പെട്ട ദേവാലയം... രണ്ടായിരം വർഷത്തെ കണ്ണീരിന്റെ തുടക്കം... "ചരിത്രത്തിൽ ചില നഗരങ്ങൾ കീഴടക്കപ്പെടും... ചില നഗരങ്ങൾ നശിപ്പിക്കപ്പെടും... പക്ഷേ ചില നഗരങ്ങളുടെ തകർച്ച ഒരു ജനതയുടെ ആത്മാവിനെ തന്നെ മാറ്റിമറിക്കും. AD 70-ൽ യെരൂശലേമിന് സംഭവിച്ചതും അതായിരുന്നു." മക്കബായരുടെ സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിൽ ജനിച്ച രാജ്യം... റോമിന്റെ നിഴലിൽ ജീവിച്ചു. ഹെറോദ് മഹാൻ പണികഴിപ്പിച്ച ദേവാലയം ലോകത്തെ വിസ്മയിപ്പിച്ചു. യെരൂശലേം വീണ്ടും മഹത്വത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിലെത്തി. പക്ഷേ... ആ മഹത്വത്തിന്റെ പിന്നിൽ ഒരു തീ കത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അത് വെറും വിദേശഭരണത്തിനെതിരായ കോപമല്ലായിരുന്നു. അത് അപമാനത്തിനെതിരായ കലാപമായിരുന്നു. AD 66 – തീപ്പൊരി പൊട്ടിത്തെറിച്ച വർഷം റോമൻ നികുതികൾ. അധികാരികളുടെ ക്രൂരത. മതപരമായ അപമാനങ്ങൾ. വർഷങ്ങളായി അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടിരുന്ന ജനങ്ങളുടെ വികാരം ഒടുവിൽ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. AD 66-ൽ യെഹൂദ്യയിലുടനീളം വലിയ കലാപം ആരംഭിച്ചു. റോമൻ പട്ടാളങ്ങൾ ആക്രമിക്കപ്പെട്ടു. ചില റോമൻ കേന്ദ്രങ്ങൾ കലാപകാരികൾ പിടിച്ചെടുത്തു. യെരൂശലേമിൽ ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് പ്രതീക്ഷ ഉയർന്നു. "ഒരുപക്ഷേ... സ്വാതന്ത്ര്യം വീണ്ടും നേടാം." റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിന് ഒരു നിയമമുണ്ടായിരുന്നു. പരാജയം സമ്മതിക്കാം. പക്ഷേ... അപമാനം ഒരിക്കലും മറക്കില്ല. ചക്രവർത്തി ഉടൻ തന്നെ തന്റെ ഏറ്റവും കഴിവുള്ള സേനാനായകരിലൊരാളെ വെസ്പേഷ്യനെ യെഹൂദ്യയിലേക്ക് അയച്ചു. അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നത് ഏകദേശം 60,000-ത്തിലധികം പരിശീലനം നേടിയ റോമൻ സൈനികർ. അവരുടെ ലക്ഷ്യം ഒന്ന് മാത്രം. കലാപത്തെ പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാക്കുക. ഒരു നഗരത്തിനുശേഷം മറ്റൊന്ന്... വെസ്പേഷ്യൻ യുദ്ധം യെരൂശലേമിൽ നിന്ന് തുടങ്ങിയില്ല. ആദ്യം അദ്ദേഹം ഗലീലി കീഴടക്കി. പിന്നെ വടക്കൻ കോട്ടകൾ. ഓരോ പട്ടണവും ഒന്നൊന്നായി വീണു. റോമാക്കാരുടെ തന്ത്രം ലളിതമായിരുന്നു. യെരൂശലേമിനെ ഒറ്റപ്പെടുത്തുക. സഹായമെത്താനുള്ള എല്ലാ വഴികളും അടയ്ക്കുക. ഭക്ഷണവിതരണം തടയുക. അവസാനം... നഗരം സ്വയം തകരും. *ചരിത്രത്തിന്റെ സാക്ഷി – ജോസിഫസ്* ഈ യുദ്ധത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ചരിത്രസാക്ഷികളിലൊരാളാണ് . ആദ്യത്തിൽ അദ്ദേഹം ജൂത കലാപകാരികളുടെ ഭാഗത്തായിരുന്നു. പിന്നീട് റോമാക്കാരുടെ തടവിലായി. തുടർന്ന് റോമിന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ ജീവിച്ച അദ്ദേഹം Antiquities of the Jews (യഹൂദരുടെ പുരാതനചരിത്രം) എന്ന കൃതി രചിച്ചു. യെരൂശലേമിന്റെ ഉപരോധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ പ്രധാന ചരിത്രസ്രോതസ്സുകളിൽ ഒന്നാണിത്. അതേസമയം, അദ്ദേഹം പിന്നീട് റോമിന്റെ സംരക്ഷണത്തിലായിരുന്നതിനാൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ രേഖകൾ വിമർശനാത്മകമായി വായിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന് ആധുനിക ചരിത്രകാരന്മാർ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. *വെസ്പേഷ്യൻ ചക്രവർത്തിയാകുന്നു* യുദ്ധം പുരോഗമിക്കുമ്പോൾ റോമിൽ വലിയ രാഷ്ട്രീയ പ്രതിസന്ധി പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു. നീറോ മരിച്ചു. സാമ്രാജ്യത്തിൽ ആഭ്യന്തരയുദ്ധം ആരംഭിച്ചു. അപ്പോൾ വെസ്പേഷ്യനെ റോമിലേക്ക് തിരികെ വിളിച്ചു. അദ്ദേഹം പിന്നീട് റോമൻ ചക്രവർത്തിയായി. പക്ഷേ... യെരൂശലേം കീഴടക്കാനുള്ള ദൗത്യം അദ്ദേഹം തന്റെ മകൻ ടൈറ്റസ് ന് കൈമാറി. യുവാവ്. കഴിവുറ്റ സൈനികൻ. റോമിന്റെ ഭാവി ചക്രവർത്തി. AD 70-ൽ അദ്ദേഹം യെരൂശലേമിനെ പൂർണ്ണമായി വളഞ്ഞു. നഗരത്തിൽ നിന്ന് ആരും പുറത്തേക്കില്ല. പുറത്തുനിന്ന് ആരും അകത്തേക്കില്ല. റോമാക്കാർക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. വാളിനേക്കാൾ വേഗത്തിൽ പട്ടിണി ശത്രുവിനെ കീഴടക്കും. നഗരത്തിനുള്ളിൽ നടന്നത് അതിലും ഭയാനകം... യെരൂശലേം റോമിനെതിരെ ഒന്നായി പോരാടുമെന്ന് എല്ലാവരും കരുതി. പക്ഷേ... അങ്ങനെ സംഭവിച്ചില്ല. കലാപകാരികൾ തന്നെ പല വിഭാഗങ്ങളായി പിരിഞ്ഞു. ഓരോ വിഭാഗത്തിനും ഓരോ നേതാവ്. പരസ്പരം വിശ്വാസമില്ല. അവർ തമ്മിൽ യുദ്ധം തുടങ്ങി. ഒരു ചരിത്രപരമായ വിവരണപ്രകാരം, ഭക്ഷ്യശേഖരങ്ങൾ പോലും എതിരാളികൾക്ക് കിട്ടാതിരിക്കാൻ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടതായി പറയപ്പെടുന്നു. റോമൻ സൈന്യം പുറത്തുനിന്ന് ഉപരോധിക്കുമ്പോൾ... നഗരം അകത്തുനിന്ന് തന്നെ തകർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. പട്ടിണി... നിരാശ... മരണം... മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഭക്ഷണം തീർന്നു. വെള്ളം കുറയാൻ തുടങ്ങി. ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ പട്ടിണിയിലായി. ജോസിഫസിന്റെ വിവരണങ്ങളിൽ മനുഷ്യർ അനുഭവിച്ച ഭീകര ദുരിതങ്ങളുടെ ഞെട്ടിക്കുന്ന വിവരങ്ങൾ കാണാം. ചില വിവരങ്ങൾ ചരിത്രകാരന്മാർ അതിശയോക്തിയായി കാണുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഉപരോധം അതീവ ദാരുണമായിരുന്നുവെന്ന കാര്യത്തിൽ പൊതുവേ യോജിപ്പുണ്ട്. യെരൂശലേം... ഒരിക്കൽ ഉത്സവങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ നഗരം... ഇപ്പോൾ മരണത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ മുങ്ങുകയായിരുന്നു. "റോമൻ സൈന്യം ഇപ്പോഴും മതിലുകൾക്ക് പുറത്തായിരുന്നു... എന്നാൽ യെരൂശലേം ഇതിനകം തോറ്റുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. പട്ടിണിയും ഭിന്നതയും ചേർന്ന് ഒരു നഗരത്തിന്റെ ആത്മാവിനെ തകർത്തിരുന്നു. ഇനി ബാക്കിയുള്ളത് അവസാന ആക്രമണം മാത്രം..."

⭐ഇൻഡ്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യ സമര ചരിത്രത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ കാലം ജയിൽ വാസം അനുഭവിച്ച സ്വാതന്ത്ര്യ സമര സേനാനി ആരാണ്?⭐ 👉ഗദ്ദർ പാർട്ടി (Ghadar Movement) പ്രവർത്തകനായിരുന്ന പണ്ഡിറ്റ് പർമാനന്ദ് (വിദ്യാവാചസ്പതി)(Pandit Parmanand of Jhansi) ആണ് ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യസമര ചരിത്ര ത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ കാലം (ഏകദേശം 30 വർഷത്തോളം) ജയിൽവാസം അനുഭവിച്ച സ്വാതന്ത്ര്യ സേനാനികളിൽ പ്രധാനി. ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യസമര ചരിത്ര ത്തിലെ ഏറ്റവും വീര്യമുള്ളതും സാഹസികവുമായ അധ്യായങ്ങളി ലൊന്നാണ് പണ്ഡിറ്റ് പർമാനന്ദ് . ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിനെതിരെ പോരാടി 30 വർഷത്തോളം (ഏകദേശം 33 വർഷം) ജയിൽ വാസം അനുഭവിച്ച അദ്ദേഹം, സ്വാതന്ത്ര്യസമര സേനാനികളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ കാലം തടവറയിൽ കഴിഞ്ഞ വിപ്ലവകാരിക ളിൽ പ്രമുഖനാണ്.ദക്ഷിണാഫ്രി ക്കയിലെ നെൽസൺ മണ്ടേല 27 വർഷം ജയിലിൽ കിടന്നതുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ പണ്ഡിറ്റ് പർമാനന്ദിന്റെ തടവുകാലം അതി ലും ദീർഘമായിരുന്നു. 1892-ൽ ഉത്തർപ്രദേശിലെ ഝാൻസി ഡിവിഷനിൽപ്പെട്ട ഹമീർപൂരിലാണ് പണ്ഡിറ്റ് പർമാനന്ദ് ജനിച്ചത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുത്തശ്ശൻ 1857-ലെ ഒന്നാം സ്വാതന്ത്ര്യസ മരത്തിൽ ബ്രിട്ടീഷുകാർക്കെതിരെ പോരാടി 20 വർഷത്തോളം ജയി ലിൽ കിടന്നശേഷമാണ് മരിച്ചത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ വിപ്ലവ വീര്യം അദ്ദേഹത്തിന് പാരമ്പര്യമായി ലഭിച്ചതായിരുന്നു. വെറും 16-ാം വയസ്സിൽ (1907-ൽ) രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടതിന്റെ പേരിൽ അലാഹബാദിലെ വിദ്യാലയ ത്തിൽ നിന്ന് അദ്ദേഹത്തെ പുറ ത്താക്കി. ഇന്ത്യയിൽ നിന്ന് പുറത്തു കടന്ന അദ്ദേഹം അമേരിക്ക, ജപ്പാൻ, തെക്കുകിഴക്കൻ ഏഷ്യൻ രാജ്യങ്ങൾ എന്നിവിടങ്ങളിൽ സഞ്ചരിക്കുകയും വിദേശത്തുള്ള ഇന്ത്യൻ സൈനികരെ ബ്രിട്ടീഷുകാ ർക്കെതിരെ കലാപത്തിന് പ്രേരിപ്പി ക്കുകയും ചെയ്തു. സ്വയം ബോംബ് നിർമ്മിക്കാൻ പഠിക്കുന്നതിനിടയിൽ അബദ്ധത്തിൽ സ്ഫോടനമുണ്ടാ വുകയും അദ്ദേഹത്തിന് പരിക്കേൽക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. വിദേശത്തു വച്ച് രാഷ് ബിഹാരി ബോസ്, ലാലാ ഹർദയാൽ എന്നിവ രുമായി ചേർന്ന് 'ഗദർ പാർട്ടി' (Ghadar Party) പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ സജീവ പങ്കാളിയായി. 1914–15 ലെ ലാഹോർ ഗൂഢാലോചനാ കേസിൽ അറസ്റ്റിലായ അദ്ദേഹത്തിന് ആദ്യം വധശിക്ഷ വിധിച്ചെങ്കിലും പിന്നീട് ജീവപര്യന്തം തടവായി ചുരുക്കി ആന്തമാനിലെ 'സെല്ലുലാർ ജയിലിലേക്ക്' (കാലാപാനി) അയച്ചു. കാലാപാനിയിലെ ഭീകരമായ പീഡനങ്ങൾ കാരണം വീര സവർ ക്കർ ഉൾപ്പെടെയുള്ള പലരും മാപ്പ പേക്ഷ നൽകിയപ്പോൾ, പണ്ഡിറ്റ് പർമാനന്ദ് മാപ്പുപറയാൻ തയ്യാറായി ല്ലെന്നു മാത്രമല്ല സവർക്കറുടെ നിലപാടിനോട് കടുപ്പത്തിൽ വിയോജിക്കുകയും ചെയ്തു. ജയിലിൽ വച്ച് തങ്ങളോട് ക്രൂരമായി പെരുമാറിയ ഒരു ഐറിഷ് ജയിൽ സൂപ്രണ്ടിനെ പർമാനന്ദ് തല്ലിയതായി ചരിത്രരേഖകളിൽ പറയുന്നു. 1937-ൽ തടവുശിക്ഷ കഴിഞ്ഞ് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ ആളുകൾ നൽകിയ സ്വീകരണങ്ങൾ സ്വീക രിക്കാൻ അദ്ദേഹം തയ്യാറായില്ല. "എന്റെ ലക്ഷ്യം നേടാൻ കഴിയാത്ത ഞാൻ ഒരു തോറ്റ പോരാളിയാണ്, അതിനാൽ ഈ പ്രശംസകൾക്കൊ ന്നും ഞാൻ അർഹനല്ല" എന്നായി രുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറുപടി. ഇത് കേട്ട മഹാത്മാഗാന്ധി "എനിക്കൊരു യഥാർത്ഥ സഹോദരനെ ലഭിച്ചു" എന്നാണ് വിശേഷിപ്പിച്ചത്. യാദൃച്ഛികമായി, അദ്ദേഹത്തെ പിന്നീട് യെർവാഡ, രത്നഗിരി, സബർമതി ജയിലുകളിലേക്ക് മാറ്റിയപ്പോഴൊക്കെ ഗാന്ധിജി ഉൾപ്പെടെയുള്ള പ്രമുഖ നേതാക്കളും അതേ ജയിലുകളിൽ തടവിലുണ്ടാ യിരുന്നു. 1937-ൽ പുറത്തിറങ്ങിയെ ങ്കിലും പ്രസംഗങ്ങളിലൂടെ വീണ്ടും ബ്രിട്ടീഷ് വിരുദ്ധ വികാരം ഇളക്കി വിട്ടതിനെ തുടർന്ന് ക്വിറ്റ് ഇന്ത്യ പ്രസ്ഥാന കാലത്ത് (1942) വീണ്ടും അറസ്റ്റിലാവുകയും 1946 വരെ ജയിലിൽ കഴിയുകയും ചെയ്തു. തടവറകളെ ഭയക്കാതെ, സ്വാതന്ത്ര്യ ത്തിനുവേണ്ടി സ്വന്തം ജീവിതത്തി ന്റെ ഭൂരിഭാഗവും ഇരുണ്ട മുറികളിൽ ഹോമിച്ച പണ്ഡിറ്റ് പർമാനന്ദ്, ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യസമര ചരിത്ര ത്തിലെ വിപ്ലവ നക്ഷത്രങ്ങളിൽ ഒന്നാ ണ്.

"യെരൂശലേം ഇപ്പോഴും നിലകൊണ്ടിരുന്നു... രണ്ടാം ദേവാലയവും അതിന്റെ മഹത്വത്തിൽ തിളങ്ങുകയായിരുന്നു... പക്ഷേ റോമൻ കഴുകൻ അതിന്റെ നഖങ്ങൾ കൂടുതൽ മുറുക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അധികം വൈകാതെ ഒരു കലാപം തുടങ്ങും. ആ കലാപം... ഒരു നഗരത്തെയും ഒരു ദേവാലയത്തെയും ഒരു ജനതയുടെ ചരിത്രത്തെയും എന്നെന്നേക്കുമായി മാറ്റിമറിക്കും." തുടരും... ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രം | ഭാഗം 6 AD 70 – രണ്ടാം ദേവാലയത്തിന്റെ നാശം ഒരു കലാപം... ഒരു ഉപരോധം... തീയിൽ വിഴുങ്ങപ്പെട്ട ദേവാലയം... രണ്ടായിരം വർഷത്തെ കണ്ണീരിന്റെ തുടക്കം...

ഇനി യെഹൂദ്യ ഭരിക്കുന്നത് ഒരു രാജാവല്ല... റോമൻ ഗവർണർമാരായിരുന്നു. റോമിന്റെ നിയമം... റോമിന്റെ നികുതി... റോമൻ സാമ്രാജ്യം ഒരു കാര്യം നന്നായി അറിഞ്ഞിരുന്നു. ഒരു രാജ്യം കീഴടക്കുന്നത് എളുപ്പമാണ്. പക്ഷേ അതിനെ ഭരിക്കണമെങ്കിൽ നികുതി വേണം. യെഹൂദ്യയിലെ ജനങ്ങൾക്ക് വിവിധ തരത്തിലുള്ള നികുതികൾ ചുമത്തപ്പെട്ടു. ഭൂമിക്ക് നികുതി. വ്യാപാരത്തിന് നികുതി. ജനസംഖ്യയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള നികുതി. പാവപ്പെട്ട കർഷകനും സമ്പന്നനായ വ്യാപാരിക്കും റോമിന്റെ നിയമത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അസന്തോഷം വളർന്നു. *പോന്തിയോസ് പീലാത്തോസ്* AD 26 മുതൽ 36 വരെ യെഹൂദ്യയുടെ റോമൻ ഗവർണറായിരുന്നു പോന്തിയോസ് പീലാത്തോസ്. പുരാതന ചരിത്രകാരന്മാരായ ഫിലോ ഓഫ് അലക്സാണ്ട്രിയയും ഫ്ലേവിയസ് ജോസിഫസ്യും അദ്ദേഹത്തെ കർക്കശക്കാരനായ ഭരണാധികാരിയായി ചിത്രീകരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചില തീരുമാനങ്ങൾ ജനങ്ങളുടെ മതവികാരങ്ങളെ വ്രണപ്പെടുത്തി. യെരൂശലേമിൽ പലതവണ പ്രതിഷേധങ്ങൾ നടന്നു. റോമൻ അധികാരവും ജൂത മതബോധവും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം കൂടുതൽ രൂക്ഷമായി. ഈ രാഷ്ട്രീയവും മതപരവുമായ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് ഗലീലി പ്രദേശത്ത് നിന്ന് യേശു എന്ന്  പേരായാ പ്രസംഗകൻ/വിപ്ലവകാരി ഉയർന്നുവന്നത്. ചരിത്രപരമായി അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്ന സ്രോതസ്സുകൾ പ്രകാരം, അദ്ദേഹം ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ യെഹൂദ്യയിലും ഗലീലിയിലും പ്രവർത്തിച്ച ഒരു ജൂത പ്രസംഗകനായിരുന്നു. യേശുവിന്റെ ജീവിതത്തെയും സന്ദേശത്തെയും കുറിച്ച് കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾ ക്രൈസ്തവ വിശുദ്ധഗ്രന്ഥങ്ങളിലും മറ്റ് പുരാതന സ്രോതസ്സുകളിലും ലഭ്യമാണ്. പക്ഷെ ഈ പരമ്പരയുടെ ലക്ഷ്യം മതവിശ്വാസങ്ങളെ വിലയിരുത്തുക അല്ല, മറിച്ച് ആ കാലഘട്ടത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ പശ്ചാത്തലം വിവരിക്കുക എന്നതായതിനാൽ മതപരമായ ഒരു ചർച്ചകളിലേക്കും കടക്കാൻ മനഃപൂർവ്വം ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല. *യെരൂശലേം വീണ്ടും ചരിത്രത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ* പെസഹാ ഉത്സവകാലത്ത് ലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകൾ യെരൂശലേമിലെത്തുമായിരുന്നു. അത്തരം ദിവസങ്ങളിൽ റോമൻ സൈന്യം അധിക ജാഗ്രത പാലിച്ചു. കാരണം... ജനക്കൂട്ടം കൂടുന്നിടത്ത് കലാപം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടാൻ സാധ്യത കൂടുതലായിരുന്നു. ദേവാലയത്തിന്റെ പ്രാകാരങ്ങളിൽ പ്രാർത്ഥനകൾ നടക്കുമ്പോൾ... അടുത്ത ഗോപുരങ്ങളിൽ റോമൻ സൈനികർ കാവൽ നിന്നു. ഒരു നഗരം. രണ്ട് ശക്തികൾ. ഒന്ന് വിശ്വാസം. മറ്റൊന്ന് സാമ്രാജ്യം. യേശുവിന്റെ വിചാരണയും ക്രൂശീകരണവും ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസത്തിന്റെ കേന്ദ്രസംഭവങ്ങളാണ്. ചരിത്രപരമായി നോക്കുമ്പോൾ, ഈ സംഭവം റോമൻ ഭരണകാലത്ത് യെരൂശലേമിൽ നടന്നതാണെന്ന് പൊതുവേ അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നു. അതിന്റെ മതപരമായ അർത്ഥങ്ങൾ വിവിധ വിശ്വാസപരമ്പരകൾ വ്യത്യസ്തമായി വിശദീകരിക്കുന്നു. ചരിത്രകാരന്മാർക്ക് പ്രധാനമായത് ഒരു കാര്യം മാത്രമാണ്. ആ സംഭവം നടന്ന യെഹൂദ്യ... റോമൻ അധിനിവേശത്തിന് കീഴിലായിരുന്നുവെന്നത്. യേശുവിന്റെ കാലം കഴിഞ്ഞിട്ടും... യെഹൂദ്യയിലെ അടിസ്ഥാന പ്രശ്നങ്ങൾ മാറിയില്ല. റോമൻ നികുതി. അധികാരദുരുപയോഗം. മതപരമായ സംഘർഷം. ദേശീയ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായുള്ള ആഗ്രഹം. പ്രത്യേകിച്ച് സീലോട്ടുകൾ കൂടുതൽ ശക്തരായി. അവർ തുറന്നുപറഞ്ഞു: "റോമിനെ പുറത്താക്കാതെ സമാധാനം ഉണ്ടാകില്ല." റോം കരുതിയിരുന്നത് യെഹൂദ്യ അവരുടെ നിയന്ത്രണത്തിലാണെന്ന്. പക്ഷേ അവർ ഒരു കാര്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല. ഒരു ജനതയുടെ വിശ്വാസം... നികുതികൊണ്ട് കീഴടക്കാൻ കഴിയില്ല. അപമാനത്തിലൂടെ നിശ്ശബ്ദമാക്കാനും കഴിയില്ല. AD 66. അവസാനം അത് സംഭവിച്ചു. യെഹൂദ്യ മുഴുവൻ കലാപത്തിലേക്ക് പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിനെതിരായ ഏറ്റവും വലിയ ജൂത കലാപം ആരംഭിച്ചു. ചരിത്രത്തിന്റെ അടയാളങ്ങൾ 📌, പീലാത്തോസിന്റെ യഥാർത്ഥ തെളിവ് 1961-ൽ Caesarea Maritimaയിൽ നിന്ന് ഒരു ശിലാലിഖിതം കണ്ടെത്തി. ഇന്ന് അത് "Pilate Stone" എന്ന പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. അതിൽ പോന്തിയോസ് പീലാത്തോസിന്റെ പേര് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹം ഒരു ചരിത്രപുരുഷനായിരുന്നു എന്നതിന് ലഭ്യമായ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട പുരാവസ്തു തെളിവുകളിൽ ഒന്നായി ഈ ശിലാലിഖിതം കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. 📌, The Jewish War – BC 66–73 ജൂത കലാപത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രധാന ചരിത്രസ്രോതസ്സ്. 📌, Dead Sea Scrolls – രണ്ടാം ദേവാലയകാലത്തെ മത-സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലം മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന പ്രധാന രേഖകൾ. ഡെഡ് സീ സ്‌ക്രോളുകൾ ആരാണ് എഴുതിയത്? 1947-ൽ ചാവുകടലിനടുത്തുള്ള ഗുഹകളിൽ കണ്ടെത്തിയ Dead Sea Scrolls ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട പുരാവസ്തു കണ്ടെത്തലുകളിൽ ഒന്നാണ്. ഈ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ആരാണ് എഴുതിയത്? എസ്സീനുകളോ? ദേവാലയ പുരോഹിതരോ? അല്ലെങ്കിൽ വിവിധ സമൂഹങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള എഴുത്തുകാരോ? ഇന്നും ചരിത്രകാരന്മാർക്കിടയിൽ ഇതിനെക്കുറിച്ച് പൂർണ്ണ ഏകാഭിപ്രായമില്ല. എന്നാൽ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പാണ്. ഈ രേഖകൾ രണ്ടാം ദേവാലയകാലത്തെ ജൂത സമൂഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ അറിവിനെ വിപുലീകരിച്ചു.

*ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രം | ഭാഗം 5* യെരൂശലേം – ഒരു പുതിയ യുഗത്തിന്റെ ഉദയം ഒരു മഹത്തായ ദേവാലയം... ഒരു അധിനിവേശ സാമ്രാജ്യം... നാല് മത വിഭാഗങ്ങൾ... *ലോകചരിത്രത്തെ മാറ്റിമറിച്ച ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ തുടക്കം...*     "ഒരു നഗരം... മൂന്ന് മതങ്ങളുടെ ഹൃദയം... എണ്ണമറ്റ യുദ്ധങ്ങളുടെ കാരണം... ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്ന ഭൂമിയുടെ ഒരു ചെറിയ കഷണം. അതാണ് യെരൂശലേം. പക്ഷേ രണ്ടായിരം വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ഈ നഗരം ഒരു വലിയ മാറ്റത്തിന്റെ വക്കിലായിരുന്നു." ഹെറോദ് മഹാന്റെ ഭരണകാലത്ത്... യെരൂശലേം അതിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ രൂപം കൈവരിച്ചു. ദൂരെ നിന്നെത്തുന്ന യാത്രക്കാർ ആദ്യം കണ്ടത് വെളുത്ത ചുണ്ണാമ്പുകല്ലുകളിൽ തീർത്ത ഭീമൻ ദേവാലയമായിരുന്നു. സൂര്യപ്രകാശം അതിന്റെ സ്വർണമേൽക്കൂരയിൽ പതിക്കുമ്പോൾ നഗരം മുഴുവൻ പ്രകാശിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുമായിരുന്നു. അത് വെറും ഒരു ആരാധനാലയമല്ലായിരുന്നു. ഒരു ജനതയുടെ ആത്മാവായിരുന്നു. *രണ്ടാം ദേവാലയം – ഒരു ജനതയുടെ ഹൃദയം* ഹെറോദ് വിപുലീകരിച്ച ദേവാലയം പുരാതന ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ആരാധനാലയങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു. പ്രതിവർഷം ലക്ഷക്കണക്കിന് തീർത്ഥാടകർ യെരൂശലേമിലെത്തി. പെസഹാ... ഷാവൂത്... സുക്കോത്ത്... ഈ മൂന്ന് പ്രധാന ഉത്സവങ്ങളിൽ നഗരം ജനങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു. കച്ചവടക്കാർ. പുരോഹിതന്മാർ. സഞ്ചാരികൾ. റോമൻ സൈനികർ. എല്ലാവരും ഒരേ നഗരത്തിൽ. ഒരു ചെറിയ തീപ്പൊരി മതി... നഗരം മുഴുവൻ കത്താൻ. റോമിന്റെ നിഴലിൽ ജീവിച്ച ജനതക്ക് ഹെറോദ് രാജാവായിരുന്നെങ്കിലും... യഥാർത്ഥ അധികാരം റോമിനായിരുന്നു. റോമൻ ഗവർണർമാർ. റോമൻ നികുതികൾ. റോമൻ നിയമങ്ങൾ. ഇതെല്ലാം ജനങ്ങളിൽ വലിയ അസന്തോഷം സൃഷ്ടിച്ചു. ഒരു ചോദ്യം എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നു. "എത്രകാലം കൂടി വിദേശഭരണം സഹിക്കണം?" പക്ഷേ ജൂതർ ഒരേ അഭിപ്രായക്കാരായിരുന്നില്ല... യെഹൂദ്യയിലെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തി റോമല്ലായിരുന്നു. അഭിപ്രായഭിന്നതയായിരുന്നു. ഒരേ വിശ്വാസം ആയിരുന്നെങ്കിലും... അതിൽ ജീവിക്കാനുള്ള വഴികൾ വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. കാലക്രമേണ നാല് പ്രധാന വിഭാഗങ്ങൾ രൂപപ്പെട്ടു. 1) *ഫരിസേയർ* ജനങ്ങളോട് ഏറ്റവും അടുത്തുനിന്ന മതപണ്ഡിതരുടെ കൂട്ടമായിരുന്നു ഇവർ. മോശെയുടെ ന്യായപ്രമാണത്തോടൊപ്പം തലമുറകളിലൂടെ കൈമാറിയ വാചികപാരമ്പര്യത്തിനും അവർ വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകി. സിനഗോഗുകളിലൂടെയാണ് അവരുടെ സ്വാധീനം വ്യാപിച്ചത്. സാധാരണ ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ പിന്തുണ ലഭിച്ചിരുന്നതും ഇവർക്കായിരുന്നു. 2) *സദൂകേയർ* ഇവർ പ്രധാനമായും പുരോഹിതകുടുംബങ്ങളിൽ നിന്നുള്ളവരായിരുന്നു. ദേവാലയത്തിലെ ആരാധനയും ആചാരങ്ങളും അവരുടെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നു. വാചികപാരമ്പര്യത്തേക്കാൾ എഴുതപ്പെട്ട നിയമത്തിനാണ് അവർ പ്രാധാന്യം നൽകിയത്. റോമൻ ഭരണകൂടവുമായി ഏറ്റുമുട്ടൽ ഒഴിവാക്കി സമാധാനപരമായി മുന്നോട്ടുപോകാനാണ് ഇവർ പൊതുവേ ശ്രമിച്ചത്. 3) *എസ്സീനുകൾ* സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് അകന്ന് ജീവിക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുത്ത വിഭാഗം. അഴിമതി നിറഞ്ഞ മതനേതൃത്വത്തിൽ നിന്ന് അകന്ന് വിശുദ്ധജീവിതം നയിക്കാനായിരുന്നു അവരുടെ ശ്രമം. ചരിത്രകാരന്മാരുടെ ഒരു വിഭാഗം, Dead Sea Scrolls സംരക്ഷിച്ചിരുന്നത് എസ്സീനുകളാകാമെന്ന് കരുതുന്നു. എന്നാൽ ഇത് ഇപ്പോഴും ഗവേഷണവിഷയമാണ്. 4) *സീലോട്ടുകൾ* ഇവർക്ക് ഒരു വിശ്വാസമാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. "റോമിനെ വാളുകൊണ്ട് പുറത്താക്കണം." സ്വാതന്ത്ര്യം ചർച്ചകളിലൂടെ നേടാനാകില്ലെന്ന് അവർ കരുതി. അവരുടെ ലക്ഷ്യം കലാപമായിരുന്നു. പിന്നീട് യെഹൂദ്യയുടെ ചരിത്രത്തെ തീയിൽ മുക്കിയ മഹാവിപ്ലവത്തിന്റെ വിത്ത് ഇവിടെ പാകപ്പെട്ടു. യെരൂശലേം ഒരു പുതിയ യുഗത്തിലേക്ക് കടക്കുകയായിരുന്നു..." രാഷ്ട്രീയ സംഘർഷം,മതപരമായ ഭിന്നത,റോമൻ അധിനിവേശം, നികുതിഭാരം,സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായുള്ള ആഗ്രഹം. ഇവയ്ക്കിടയിൽ... ഗലീലി പ്രദേശത്ത് നിന്ന് ഒരു പുതിയ ശബ്ദം ഉയരാൻ പോകുകയായിരുന്നു ആ ശബ്ദം... യെഹൂദ്യയുടെ ചരിത്രത്തെ മാത്രമല്ല... ലോകചരിത്രത്തെയും സ്വാധീനിക്കാൻ പോന്നത് ആയിരുന്നെങ്കിലും . ആ സന്ദേശം എല്ലാവരും ഒരേപോലെ സ്വീകരിച്ചില്ല. ചിലർ പ്രത്യാശ കണ്ടു... ചിലർ ഭീഷണി കണ്ടു... ചിലർ കലാപത്തിന്റെ തുടക്കം കണ്ടു. "ചരിത്രത്തിൽ ചില കാലഘട്ടങ്ങൾ അങ്ങനെയാണ്... അന്ന് ജീവിച്ചിരുന്നവർക്ക് അത് ഒരു സാധാരണ ദിവസമായിരുന്നു. എന്നാൽ നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കുശേഷം ലോകം തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ, അതായിരുന്നു ചരിത്രം വഴിമാറിയ നിമിഷമെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നു. യെഹൂദ്യയും അത്തരമൊരു കാലഘട്ടത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുകയായിരുന്നു." ഹെറോദ് മഹാന്റെ മരണശേഷം... യെഹൂദ്യ വീണ്ടും രാഷ്ട്രീയ അനിശ്ചിതത്വത്തിലായി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ രാജ്യം മക്കൾക്കിടയിൽ വിഭജിക്കപ്പെട്ടു. പിന്നീട് അതിന്റെ പ്രധാനഭാഗങ്ങൾ നേരിട്ട് റോമൻ ഭരണത്തിന് കീഴിലായി.

⭐ ഹിന്ദി ഭാഷയിലെ വാക്കുകൾക്ക് എന്തിനാണ് മുകളിൽ വര?⭐ 👉ഹിന്ദി, സംസ്കൃതം, മറാത്തി തുടങ്ങി ദേവനാഗരി ലിപി (Devanagari script) ഉപയോഗിക്കുന്ന ഭാഷകളിൽ അക്ഷരങ്ങൾക്ക് മുകളിൽ കാണുന്ന വരയെ 'ശിരോരേഖ' (Shirorekha) എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. മലയാളം, തമിഴ് തുടങ്ങിയ ദക്ഷിണേന്ത്യൻ ഭാഷക ളിൽ ഈ വര കാണില്ല. പ്രാചീനകാലത്ത് കേരളം, തമിഴ്നാട് തുടങ്ങിയ ദക്ഷിണേന്ത്യൻ പ്രദേശ ങ്ങളിൽ എഴുതാൻ പ്രധാനമായും ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത് ഉണങ്ങിയ താളിയോലകളും (Palm leaves), നാരായവും (എഴുത്താണി - Stylus) ആയിരുന്നു. താളിയോലകളിൽ തിരശ്ചീനമായി (horizontally - നീളത്തിൽ) നേർരേഖ വരച്ചാൽ ഓലയുടെ ഞരമ്പുകളിലൂടെ അത് കീറിപ്പോകാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. അതിനാൽ ഓല കീറാതിരിക്കാൻ മലയാളം, തമിഴ്, തെലുങ്ക് തുടങ്ങിയ ഭാഷകളിലെ അക്ഷരങ്ങൾ ഉരു ണ്ടതും (rounded) വളഞ്ഞതുമായ രൂപത്തിലേക്ക് പരിണമിച്ചു. സ്വാഭാവികമായും മുകളിലെ തിര ശ്ചീനമായ വര പൂർണ്ണമായും ഒഴിവാക്കപ്പെട്ടു. ഉത്തരേന്ത്യയിൽ താളിയോലകൾക്ക് പകരം മരത്തൊലിയായ ഭൂർജ്ജപത്രവും (Birch bark) പിന്നീട് കടലാസുമാണ് കൂടുതലായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. അവിടെ കൂർത്ത എഴുത്താണിക്ക് പകരം മഷിയും ,പേനയും ഉപയോഗിച്ചായിരുന്നു എഴുത്ത്. മഷി ഉപയോഗിച്ച് കടലാസിലോ, മരത്തൊലിയിലോ തിരശ്ചീനമായി വരയ്ക്കുന്നത് അവ കീറിപ്പോകാൻ കാരണമാകില്ല. അതിനാൽ അക്ഷര ങ്ങൾക്ക് മുകളിൽ വരയ്ക്കുന്ന രീതി അവിടെ തുടർന്നു. പണ്ടുകാലത്തെ ലിഖിതങ്ങളിൽ ഇന്നത്തെപ്പോലെ വാക്കുകൾക്കിടയിൽ സ്പേസ് (വിടവ്) ഇടുന്ന രീതി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. തുടർച്ചയായി എഴുതിപ്പോവുക യായിരുന്നു പതിവ്. ഒരു വാക്ക് എവിടെ തുടങ്ങുന്നു, എവിടെ അവസാനിക്കുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാ ക്കാൻ അക്ഷരങ്ങളെ ഒരുമിച്ച് ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ശിരോരേഖ സഹാ യിച്ചു. ദേവനാഗരി ലിപിയിലെ അക്ഷരങ്ങൾ ഒരു വരയിൽ നിന്നും താഴേക്ക് തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന രീതിയിലാണ് (hanging letters) എഴുതുന്നത്. അക്ഷരങ്ങളെ ഒരു നേർരേഖയിൽ ഭംഗിയായി ക്രമീക രിക്കാൻ ഈ വര ഒരു അടിസ്ഥാന മായി വർത്തിച്ചു. ഗുജറാത്തി ലിപി ദേവനാഗരിയോട് വളരെ അടുത്തുനിൽക്കുന്ന താണെങ്കിലും, അതിൽ ശിരോരേഖ ഇല്ല. ഇതിന് രസകരമായ ഒരു കാരണമുണ്ട്. ഗുജറാത്തിലെ വ്യാപാരികൾക്ക് കണക്കുകൾ വേഗത്തിൽ എഴുതേണ്ടിയിരുന്നു. ഓരോ വാക്കിനും മുകളിൽ വരയ് ക്കുന്നത് സമയനഷ്ടമുണ്ടാക്കു മെന്നതിനാൽ അവർ വേഗത്തിൽ എഴുതാൻ (Shorthand/Cursive style) മുകളിലെ വര ഒഴിവാക്കി. പിന്നീട് അതൊരു പുതിയ ലിപിയായി പരിണമിച്ചു. വാസ്തുവിദ്യയിൽ ഒരു വീടിന് മേൽക്കൂര എത്രത്തോളം പ്രധാനമാണോ, അത്രത്തോളം പ്രധാനമാണ് ദേവനാഗരിയിൽ ഒരു വാക്കിന് ശിരോരേഖ. ഇത് വാക്കിനെ ഒരു ഒറ്റ യൂണിറ്റാക്കി മാറ്റുന്നു. 'ശിരസ്സ്' (തല), 'രേഖ' (വര) എന്നീ രണ്ട് സംസ്കൃത പദങ്ങൾ ചേർന്നാണ് 'ശിരോ രേഖ' എന്ന വാക്കു ണ്ടായത്.അക്ഷരങ്ങളുടെ തലയിലെ വര എന്നാണ് ഇതിന്റെ അർത്ഥം. സംസ്കൃത വ്യാകരണ പ്രകാരം ഒരു വാക്കിന് മുകളിൽ ഈ വര ഇല്ലെങ്കിൽ ആ വാക്ക് അപൂർ ണ്ണമായാണ് കണക്കാക്കുന്നത്. അതാത് പ്രദേശ ങ്ങളിൽ ലഭ്യമായിരുന്ന പ്രകൃതിവിഭവങ്ങളും (താളിയോലകൾ vs മരത്തൊലി), എഴുതാൻ ഉപയോഗിച്ച ഉപകരണ ങ്ങളുമാണ് നമ്മുടെ ലിപികളുടെ രൂപത്തെ യും ഘടനയെയും തീരുമാനിച്ചത്.

എന്തായാലും... അദ്ദേഹം പണികഴിപ്പിച്ച ദേവാലയം യെരൂശലേമിന്റെ മഹത്വത്തിന്റെ പ്രതീകമായി മാറി. ശാന്തതയുടെ പിന്നിലെ കൊടുങ്കാറ്റ് ഹെറോദിന്റെ കാലത്ത് പുറത്തുനിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ യെഹൂദ്യ സമാധാനത്തിലായിരുന്നു. വ്യാപാരം വളർന്നു. നിർമ്മാണങ്ങൾ നടന്നു. റോം സംതൃപ്തരായിരുന്നു. പക്ഷേ ജനങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ അസന്തോഷം കത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വിദേശഭരണം. ഉയർന്ന നികുതികൾ. മത-രാഷ്ട്രീയ സംഘർഷങ്ങൾ. ഈ തീ അധികം വൈകാതെ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടും. ഒരു പുതിയ യുഗത്തിന്റെ വാതിൽ തുറക്കുന്നു ഹെറോദിന്റെ അവസാനകാലത്ത്... യെരൂശലേം വീണ്ടും ലോകത്തിന്റെ ശ്രദ്ധാകേന്ദ്രമായി. രണ്ടാം ദേവാലയം അതിന്റെ പൂർണ പ്രൗഢിയിൽ നിലകൊണ്ടു. റോമൻ കഴുകൻ നഗരത്തിന് മുകളിലൂടെ ചിറകുവിരിച്ചു. അതേ സമയത്ത്... ലോകചരിത്രത്തെ എന്നെന്നേക്കുമായി മാറ്റിമറിക്കുന്ന ഒരു കാലഘട്ടം ആരംഭിക്കാനിരിക്കുകയായിരുന്നു. റോമൻ ഭരണത്തിലുള്ള ഈ ചെറിയ പ്രവിശ്യയിൽ ഉടൻ ഒരു പുതിയ സന്ദേശം ഉയരും. ആ സന്ദേശം... ലോകത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെ തന്നെ മാറ്റിമറിക്കും. 🏺 ചരിത്രത്തിന്റെ അടയാളങ്ങൾ Western Wall – ഹെറോദ് വിപുലീകരിച്ച ദേവാലയ സമുച്ചയത്തിന്റെ താങ്ങുമതിലിന്റെ ഭാഗം. Caesarea Maritima – ഹെറോദ് വികസിപ്പിച്ച മഹത്തായ തുറമുഖ നഗരം. Masada – ഹെറോദ് ശക്തിപ്പെടുത്തിയ മരുഭൂമിക്കോട്ട; പിന്നീട് ജൂത കലാപത്തിന്റെ പ്രതീകമായി മാറി. ജോസിഫസിന്റെ കൃതികൾ ഹെറോദിന്റെ ഭരണകാലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രധാന ചരിത്രസ്രോതസ്സുകളാണ്, എങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ രേഖകൾ വിമർശനാത്മകമായി വായിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന് ആധുനിക ചരിത്രകാരന്മാർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. "മക്കബായരുടെ വാളാൽ നേടിയ സ്വാതന്ത്ര്യം... റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ നിഴലിൽ അവസാനിച്ചു. പക്ഷേ ചരിത്രം ഇതോടെ അവസാനിച്ചില്ല. ലോകത്തെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സ്വാധീനിച്ച കാലഘട്ടങ്ങളിലൊന്നിലേക്ക് യെരൂശലേം ഇനി കടക്കുകയാണ്..." തുടരും... ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രം | ഭാഗം 5 യെരൂശലേം – ഒരു പുതിയ യുഗത്തിന്റെ ഉദയം രണ്ടാം ദേവാലയത്തിന്റെ മഹത്വം... റോമൻ അധിനിവേശം... യെഹൂദ്യയിലെ മത-രാഷ്ട്രീയ വിഭാഗങ്ങൾ... ലോകചരിത്രത്തെ മാറ്റിമറിച്ച ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ തുടക്കം...

ജൂതരുടെ ദൈവാരാധനയുടെ പ്രത്യേകത റോമാക്കാർക്ക് അത്ഭുതമായി തോന്നിയെന്ന് ചില ചരിത്രകാരന്മാർ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. "യെരൂശലേം വീണ്ടും നിലനിന്നിരുന്നു... ദേവാലയവും ഇപ്പോഴും നിലനിന്നിരുന്നു... പക്ഷേ ഒരു കാര്യം മാറിയിരുന്നു. ഇനി യെഹൂദ്യയുടെ വിധി തീരുമാനിക്കുന്നത് യെരൂശലേമിൽ അല്ല... റോമിലായിരുന്നു." "റോം ഒരു കാര്യം നന്നായി അറിഞ്ഞിരുന്നു... ഒരു രാജ്യം ഭരിക്കണമെങ്കിൽ എല്ലാ സ്ഥലത്തും റോമൻ ചക്രവർത്തി ഇരിക്കേണ്ടതില്ല. റോമിനോട് വിശ്വസ്തനായ ഒരു രാജാവുണ്ടായാൽ മതി. അങ്ങനെ യെഹൂദ്യയുടെ ചരിത്രത്തിലേക്ക് കടന്നുവന്ന മനുഷ്യനാണ്... ഹെറോദ്." പോംപേയുടെ അധിനിവേശത്തോടെ യെഹൂദ്യയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം അവസാനിച്ചു. ഹസ്മോനിയൻ രാജാക്കന്മാർ പേരിന് മാത്രം ഭരണാധികാരികളായി. അവസാന തീരുമാനം റോമിന്റേതായിരുന്നു. അന്നുമുതൽ യെഹൂദ്യയുടെ ഭാവി മെഡിറ്ററേനിയൻ കടലിന്റെ മറുകരയിലുള്ള റോമൻ സെനറ്റിന്റെ കൈകളിലായി. എന്നാൽ അധികം വൈകാതെ റോമിൽ തന്നെ ആഭ്യന്തര യുദ്ധം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു. ആ കലാപത്തിനിടയിൽ ചരിത്രം വീണ്ടും പുതിയൊരു മനുഷ്യനെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുവന്നു. ഹെറോദ് – റോമിന്റെ രാജാവ് ഹെറോദ് മഹാൻ ഒരു ഹസ്മോനിയൻ രാജാവായിരുന്നില്ല. അദ്ദേഹം യെഹൂദ ഗോത്രത്തിൽ ജനിച്ചതുമല്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുടുംബം എദോം (ഇദൂമിയ) പ്രദേശവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവരായിരുന്നു. തലമുറകൾക്ക് മുമ്പ് അവർ ജൂതമതം സ്വീകരിച്ചവരാണെന്ന് പല ചരിത്രകാരന്മാരും കരുതുന്നു. എന്നിരുന്നാലും ഹെറോദിന് ഒരു വലിയ ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു. റോമിന്റെ വിശ്വാസം. BC 40-ൽ റോമൻ സെനറ്റ് അദ്ദേഹത്തെ "യെഹൂദ്യയുടെ രാജാവ്" ആയി അംഗീകരിച്ചു. പക്ഷേ... കിരീടം ലഭിച്ചതുകൊണ്ട് രാജ്യം ലഭിച്ചില്ല. അത് വാളുകൊണ്ട് സ്വന്തമാക്കേണ്ടി വന്നു. രക്തത്തിലൂടെ നേടിയ സിംഹാസനം മൂന്ന് വർഷത്തെ യുദ്ധത്തിനുശേഷം ഹെറോദ് യെരൂശലേം പിടിച്ചെടുത്തു. അദ്ദേഹം അധികാരത്തിലെത്തിയപ്പോൾ ആദ്യം ചെയ്തത് എതിരാളികളെ ഇല്ലാതാക്കുകയായിരുന്നു. ഹസ്മോനിയൻ രാജകുടുംബത്തിലെ പലരെയും വധിച്ചു. സ്വന്തം ഭാര്യയായ മരിയംനെയെ പോലും രാജ്യദ്രോഹം ആരോപിച്ച് വധിക്കാൻ അദ്ദേഹം ഉത്തരവിട്ടു. പിന്നീട് സ്വന്തം പുത്രന്മാരിൽ ചിലരെയും കൊല്ലിച്ചു. റോമൻ ചക്രവർത്തി ഓഗസ്റ്റസ് പറഞ്ഞതായി പ്രശസ്തമായ ഒരു പരാമർശമുണ്ട്: "ഹെറോദിന്റെ മകനാകുന്നതിനേക്കാൾ അവന്റെ പന്നിയായിരിക്കുക സുരക്ഷിതമാണ്." ഈ വാക്കുകളുടെ യഥാർത്ഥ രൂപത്തെക്കുറിച്ച് ചരിത്രകാരന്മാർക്കിടയിൽ ചർച്ചകളുണ്ടെങ്കിലും, ഹെറോദിന്റെ ക്രൂരതയെക്കുറിച്ചുള്ള പുരാതന ധാരണയെ അത് പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു. പക്ഷേ ചരിത്രം അദ്ദേഹത്തെ മറക്കാതിരുന്നതെന്തിന്? ഹെറോദ് ഒരു ക്രൂര ഭരണാധികാരിയായിരുന്നു. എന്നാൽ... അദ്ദേഹം അസാധാരണമായ ഒരു നിർമ്മാണശില്പിയും ആയിരുന്നു. റോമൻ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ നിർമ്മാണ പദ്ധതികളിൽ ചിലത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലത്താണ് യെഹൂദ്യയിൽ നടന്നത്. അദ്ദേഹം കോട്ടകൾ പണിതു. നഗരങ്ങൾ നിർമ്മിച്ചു. തുറമുഖങ്ങൾ വികസിപ്പിച്ചു. മരുഭൂമിയിൽ കൊട്ടാരങ്ങൾ ഉയർത്തി. ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്ന പല അവശിഷ്ടങ്ങളും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭരണത്തിന്റെ സാക്ഷികളാണ്. രണ്ടാം ദേവാലയത്തിന്റെ മഹത്തായ പുനർനിർമാണം BC ഏകദേശം 20-ഓടെ ഹെറോദ് ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പദ്ധതികളിലൊന്ന് ആരംഭിച്ചു. യെരൂശലേം ദേവാലയത്തിന്റെ വിപുലീകരണം. സൈറസിന്റെ കാലത്ത് പുനർനിർമിച്ച രണ്ടാം ദേവാലയം നിലനിന്നിരുന്നുവെങ്കിലും, ഹെറോദ് അതിനെ ലോകം കണ്ട ഏറ്റവും മനോഹരമായ ആരാധനാലയങ്ങളിലൊന്നാക്കി മാറ്റാൻ തീരുമാനിച്ചു. ആയിരക്കണക്കിന് തൊഴിലാളികൾ. നൂറുകണക്കിന് പുരോഹിതന്മാർ. ഭീമാകാരമായ ചുണ്ണാമ്പുകല്ലുകൾ. വിപുലമായ പ്രാകാരങ്ങൾ. ദേവാലയത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയ വിശാലമായ പ്ലാറ്റ്ഫോം. പുരാതന ചരിത്രകാരനായ ഫ്ലേവിയസ് ജോസിഫസ് രേഖപ്പെടുത്തുന്നത് അനുസരിച്ച്, സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന ആ ദേവാലയം ദൂരെ നിന്നു നോക്കുമ്പോൾ മഞ്ഞുപൊതിഞ്ഞ പർവതം പോലെ തോന്നിയിരുന്നുവെന്ന് പറയുന്നു. ഹെറോദ് പണികഴിപ്പിച്ച ദേവാലയം പിന്നീട് നശിച്ചുപോയി. എന്നാൽ അതിന്റെ ചുറ്റുമതിലിന്റെ ഒരു ഭാഗം ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നു. അതാണ് Western Wall. ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ജൂതർ ഇന്ന് ഏറ്റവും വിശുദ്ധമായി കണക്കാക്കുന്ന പ്രാർത്ഥനാസ്ഥലങ്ങളിൽ ഒന്നാണിത്. ഇത് ദേവാലയത്തിന്റെ പ്രധാന കെട്ടിടമല്ല; അതിനെ താങ്ങിനിർത്തിയിരുന്ന വിപുലമായ പ്ലാറ്റ്ഫോമിന്റെ പടിഞ്ഞാറൻ താങ്ങുമതിലിന്റെ ഭാഗമാണ്. ഹെറോദ് എന്തുകൊണ്ട് ദേവാലയം ഇത്രയും ഭംഗിയാക്കി? അദ്ദേഹം യഥാർത്ഥത്തിൽ ഭക്തനായിരുന്നോ? അല്ലെങ്കിൽ ജനങ്ങളുടെ പിന്തുണ നേടാനുള്ള രാഷ്ട്രീയ തന്ത്രമായിരുന്നോ? ചരിത്രകാരന്മാർക്ക് ഏകാഭിപ്രായമില്ല. ചിലർ പറയുന്നു: അദ്ദേഹം തന്റെ ഭരണത്തിന് നിയമസാധുത നേടാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. മറ്റുചിലർ കരുതുന്നത്: റോമൻ ലോകത്തോട് മത്സരിക്കുന്ന ഒരു മഹത്തായ നിർമ്മാണസ്മാരകം സൃഷ്ടിക്കുകയായിരുന്നു ലക്ഷ്യം.

ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രം | ഭാഗം 4 റോമിന്റെ നിഴലിൽ ഒരു ആഭ്യന്തര യുദ്ധം... ഒരു സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ വരവ്... യെരൂശലേമിന്റെ വിധി വീണ്ടും മാറുന്നു... "ഒരു രാജ്യം പലപ്പോഴും ശത്രുക്കളുടെ ആക്രമണത്തിൽ തകരാറില്ല. സ്വന്തം ജനങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ഭിന്നതകളാണ് അതിനെ ആദ്യം ദുർബലമാക്കുന്നത്. യെഹൂദ്യയുടെ ചരിത്രത്തിലും അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം വന്നു. മക്കബായരുടെ വാളാൽ നേടിയ സ്വാതന്ത്ര്യം... അവരുടെ പിൻഗാമികളുടെ അധികാരമോഹത്തിൽ തകരാൻ തുടങ്ങി." BC 164-ൽ യെരൂശലേം വീണ്ടും വിമോചിതമായി. ദേവാലയം വീണ്ടും വിശുദ്ധമായി. ഹനുക്കായുടെ ആഘോഷം ജനിച്ചു. മക്കബായരുടെ പോരാട്ടം ഒരു പുതിയ അധ്യായത്തിന് തുടക്കമിട്ടു. ആദ്യമായി... നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കുശേഷം... ജൂതർക്ക് വീണ്ടും സ്വന്തം രാജ്യം ലഭിച്ചു. ചരിത്രം അതിനെ ഹസ്മോനിയൻ രാജ്യം എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. പക്ഷേ... സ്വാതന്ത്ര്യം നേടുന്നതിനേക്കാൾ പ്രയാസമുള്ളത് അത് സംരക്ഷിക്കുകയാണ്. വിജയത്തിന് ശേഷം ആരംഭിച്ച പരാജയം മക്കബായരുടെ പിൻഗാമികൾ ഭരണത്തിലേറിയപ്പോൾ രാജ്യം ശക്തിപ്പെടുമെന്ന് എല്ലാവരും കരുതി. ആദ്യ വർഷങ്ങളിൽ അതുതന്നെയായിരുന്നു സംഭവിച്ചത്. അതിർത്തികൾ വികസിച്ചു. സമ്പത്ത് വർധിച്ചു. യെരൂശലേം വീണ്ടും പശ്ചിമേഷ്യയിലെ പ്രധാന മതകേന്ദ്രങ്ങളിലൊന്നായി മാറി. എന്നാൽ രാജകുടുംബത്തിനുള്ളിൽ മറ്റൊരു യുദ്ധം വളരുകയായിരുന്നു. അധികാരത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള യുദ്ധം. സഹോദരങ്ങൾ തമ്മിൽ. ബന്ധുക്കൾ തമ്മിൽ. ഓരോരുത്തരും സിംഹാസനം സ്വന്തമാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ആ യുദ്ധം അവസാനം രാജ്യം രണ്ടായി പിളർത്തി. രണ്ട് സഹോദരന്മാർ... ഒരു രാജ്യം ഹസ്മോനിയൻ രാജാവിന്റെ മരണശേഷം അധികാരത്തിനായി മത്സരിച്ചത് രണ്ട് സഹോദരന്മാരായിരുന്നു. ഹിർക്കാനസ് രണ്ടാമൻ മറ്റൊരാൾ... അരിസ്റ്റോബുലസ് രണ്ടാമൻ ഇരുവരും തന്നെ യഥാർത്ഥ രാജാവാണെന്ന് അവകാശപ്പെട്ടു. യെഹൂദ്യ രണ്ടായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടു. ജനങ്ങളും രണ്ടായി. ഈ ആഭ്യന്തര യുദ്ധം അത്രയും രൂക്ഷമായപ്പോൾ, ഇരുവരും ഒരു വിദേശശക്തിയുടെ സഹായം തേടി. അവർക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു... ആ തീരുമാനമാണ് അവരുടെ രാജ്യത്തിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് മരണവിധിയാകാൻ പോകുന്നതെന്ന്. പടിഞ്ഞാറിൽ ഒരു ശക്തി ഉയരുകയായിരുന്നു അന്നത്തെ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തമായ സാമ്രാജ്യം ഗ്രീസോ പേർഷ്യയോ ആയിരുന്നില്ല. അത്... റോം. ഇറ്റലിയിൽ ഒരു ചെറിയ നഗരമായി ആരംഭിച്ച റിപ്പബ്ലിക്. എന്നാൽ ഏതാനും നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കുള്ളിൽ അവർ മെഡിറ്ററേനിയൻ ലോകത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും കീഴടക്കി. അവരുടെ സൈന്യം ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും അച്ചടക്കമുള്ള സൈന്യങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു. അവരുടെ നിയമങ്ങൾ കർശനമായിരുന്നു. അവരുടെ ലക്ഷ്യം വ്യക്തമായിരുന്നു. വ്യാപിക്കുക. റോമിന്റെ മഹാസേനാനി ആ കാലഘട്ടത്തിൽ റോമിന്റെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തരായ സൈനിക നേതാക്കളിൽ ഒരാളായിരുന്നു ഗ്നേയസ് പോംപേയസ് മാഗ്നസ് (പോംപേ). കിഴക്കൻ മേഖലകളിലെ നിരവധി രാജ്യങ്ങൾ അദ്ദേഹം കീഴടക്കിയിരുന്നു. സിറിയ റോമിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലായി. ഇനി അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധ യെഹൂദ്യയിലേക്കായിരുന്നു. കാരണം... അവിടെ രാജാക്കന്മാർ പരസ്പരം യുദ്ധം ചെയ്യുകയായിരുന്നു. റോമിന് അതായിരുന്നു വേണ്ടിയിരുന്നത്. ഒരു ക്ഷണം... ഒരു അധിനിവേശം ഹിർക്കാനസും അരിസ്റ്റോബുലസും തങ്ങളുടെ പക്ഷം പിന്തുണയ്ക്കാൻ പോംപേയോട് അപേക്ഷിച്ചു. പോംപേ രണ്ടുപേരുടെയും വാദം കേട്ടു. എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ തീരുമാനം യെഹൂദ്യയെ രക്ഷിക്കാനായിരുന്നില്ല. യെഹൂദ്യയെ റോമിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാക്കാനായിരുന്നു. BC63. റോമൻ ലെജിയനുകൾ യെരൂശലേമിലേക്ക് നീങ്ങി. മൂന്നു മാസം നീണ്ട ഉപരോധം യെരൂശലേമിന്റെ മതിലുകൾ ശക്തമായിരുന്നു. നഗരം ഉടൻ കീഴടങ്ങിയില്ല. മൂന്നു മാസം നീണ്ട ഉപരോധം. റോമൻ എഞ്ചിനീയർമാർ വമ്പൻ Siege Towers നിർമ്മിച്ചു. ഭീമൻ Battering Rams കൊണ്ട് മതിലുകൾ തകർക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഓരോ ദിവസവും യെരൂശലേമിലെ ജനങ്ങൾ പ്രാർത്ഥിച്ചു. പക്ഷേ റോമൻ സൈന്യം ക്ഷീണിച്ചില്ല. അവർ കാത്തിരുന്നു. ശരിയായ നിമിഷത്തിനായി. യെരൂശലേം വീഴുന്നു അവസാനം... റോമൻ സൈന്യം മതിലുകൾ തകർത്ത് നഗരത്തിലേക്ക് കടന്നു. ചരിത്രകാരനായ ഫ്ലേവിയസ് ജോസിഫസ് പിന്നീട് രേഖപ്പെടുത്തിയത് അനുസരിച്ച്, ആ യുദ്ധത്തിൽ ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ കൊല്ലപ്പെട്ടു. രക്തം തെരുവുകളിലൂടെ ഒഴുകി. നഗരം നിശ്ശബ്ദമായി. മക്കബായർ നേടിയ സ്വാതന്ത്ര്യം... ഏകദേശം ഒരു നൂറ്റാണ്ടിനുശേഷം... അവിടെ അവസാനിച്ചു. ഒരു റോമൻ ജനറൽ വിശുദ്ധസ്ഥലത്തേക്ക് കടന്നപ്പോൾ... യെരൂശലേം കീഴടക്കിയ ശേഷം പോംപേ നേരെ ദേവാലയത്തിലേക്ക് നടന്നു. ജൂതരുടെ ഏറ്റവും വിശുദ്ധമായ ഭാഗമായ Holy of Holies-ലേക്ക് പോലും അദ്ദേഹം പ്രവേശിച്ചതായി പുരാതന സ്രോതസ്സുകൾ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. അവിടെ അദ്ദേഹം എന്താണ് കണ്ടത്? വിഗ്രഹങ്ങളൊന്നുമില്ല. സ്വർണ്ണ സിംഹാസനമില്ല. ദൈവത്തിന്റെ പ്രതിമയില്ല. ശൂന്യമായ ഒരു വിശുദ്ധമുറി മാത്രം.

📜 ചരിത്രം VS മതപാരമ്പര്യം ✔ ചരിത്രം: മക്കബായർ സെല്യൂസിഡുകളെതിരെ കലാപം നടത്തി. യെരൂശലേം വീണ്ടെടുത്തു. ദേവാലയം വീണ്ടും സമർപ്പിച്ചു. ഹസ്മോനിയൻ രാജ്യം രൂപപ്പെട്ടു. 📖 മതപാരമ്പര്യം: ഒരു ദിവസത്തേക്കുള്ള വിശുദ്ധ എണ്ണ എട്ട് ദിവസം കത്തിയെന്ന ഹനുക്കാ അത്ഭുതം. "ഒരു വൃദ്ധന്റെ വാൾ ഒരു സാമ്രാജ്യത്തെ വെല്ലുവിളിച്ചു... ഒരു മകന്റെ ധൈര്യം ഒരു ജനതയ്ക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകി... എന്നാൽ ചരിത്രം അവസാനിച്ചിരുന്നില്ല. പടിഞ്ഞാറ് നിന്ന് റോമൻ കഴുകൻ ചിറകുവിരിച്ചു പറന്നുവരികയായിരുന്നു. അതിന്റെ നിഴലിൽ യെരൂശലേം വീണ്ടും മാറിമറിയും..." തുടരും... ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രം | ഭാഗം 4 റോമിന്റെ നിഴലിൽ പോംപേയുടെ അധിനിവേശം... ഹെറോദ് മഹാന്റെ ഉദയം... ലോകചരിത്രത്തെ മാറ്റിമറിച്ച ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ തുടക്കം...

*വിശുദ്ധനഗരത്തിലേക്കുള്ള മടങ്ങിവരവ്* BC 164. നിരവധി ഏറ്റുമുട്ടലുകൾക്കുശേഷം ജൂദാസ് മക്കബിയുടെ സേന യെരൂശലേമിലേക്ക് മുന്നേറി. നഗരത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം അവരുടെ നിയന്ത്രണത്തിലായി. പക്ഷേ അവർ കണ്ട കാഴ്ച... അവരുടെ ഹൃദയം തകർത്തു. ദേവാലയത്തിന്റെ അകത്തളങ്ങൾ പാഴായിക്കിടക്കുന്നു. ബലിപീഠം അശുദ്ധമാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. വിശുദ്ധസ്ഥലങ്ങളിൽ കാട്ടുചെടികൾ വളർന്നിരിക്കുന്നു. ഒരിക്കൽ പ്രാർത്ഥനകളുടെ ശബ്ദം മുഴങ്ങിയിരുന്ന ആ അകത്തളങ്ങളിൽ വർഷങ്ങളായി നിശ്ശബ്ദത മാത്രമായിരുന്നു. ഒരു ജനതയുടെ ഹൃദയം വീണ്ടും മിടിച്ചു ജൂദാസ് ആദ്യം ചെയ്തത് യുദ്ധമല്ല. ദേവാലയത്തിന്റെ ശുദ്ധീകരണമായിരുന്നു. അശുദ്ധമായ ബലിപീഠം പൊളിച്ചുമാറ്റി. പുതിയ ബലിപീഠം നിർമ്മിച്ചു. വിശുദ്ധ പാത്രങ്ങൾ വീണ്ടും തയ്യാറാക്കി. വീണ്ടും ആരാധന ആരംഭിക്കാൻ ദേവാലയം ഒരുക്കി. അത് വെറും ഒരു കെട്ടിടത്തിന്റെ പുനരുദ്ധാരണമല്ലായിരുന്നു. ഒരു ജനതയുടെ ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെ തിരിച്ചുവരവായിരുന്നു. *ഹനുക്കായുടെ ജനനം* BC164-ൽ ദേവാലയം വീണ്ടും സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ഈ സംഭവത്തിന്റെ ഓർമ്മയ്ക്കായാണ് പിന്നീട് ഹനുക്കാ എന്ന ആഘോഷം രൂപപ്പെട്ടത്. "ഹനുക്കാ" എന്ന ഹീബ്രു പദത്തിന്റെ അർത്ഥം തന്നെ "സമർപ്പണം" അല്ലെങ്കിൽ "വീണ്ടും സമർപ്പിക്കൽ" എന്നതാണ്. ഇന്നും ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ജൂതർ ഈ ആഘോഷം ആചരിക്കുന്നു. എട്ട് ദിവസം നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന ഈ ആഘോഷം, യെരൂശലേമിന്റെ വിമോചനത്തിന്റെ ഓർമ്മയാണ്. 🔍 ചരിത്രത്തിലെ നിഗൂഢത എട്ട് ദിവസം കത്തിയ എണ്ണ – ചരിത്രമോ മതപാരമ്പര്യമോ? ഹനുക്കായെക്കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ കഥ ഇങ്ങനെയാണ്. ദേവാലയത്തിൽ ആചാരപ്രകാരം ഉപയോഗിക്കേണ്ട വിശുദ്ധ എണ്ണ ഒരു ദിവസത്തേക്കുള്ളത് മാത്രമേ ശേഷിച്ചിരുന്നുള്ളൂ. എന്നാൽ അത്ഭുതകരമായി അത് എട്ട് ദിവസം കത്തിയെന്നാണ് പിന്നീട് രൂപപ്പെട്ട ജൂത മതപാരമ്പര്യം പറയുന്നത്. ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന ചരിത്രവസ്തുതയുണ്ട്. 1 Maccabees-ലും 2 Maccabees-ലും ഈ "എണ്ണയുടെ അത്ഭുതം" പരാമർശിക്കുന്നില്ല. ഈ കഥ നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കുശേഷം താൽമൂദ് പോലുള്ള ജൂത മതഗ്രന്ഥങ്ങളിലാണ് വ്യക്തമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. അതുകൊണ്ട് ചരിത്രകാരന്മാർ സാധാരണയായി ഇങ്ങനെ വേർതിരിക്കുന്നു: ✅ ചരിത്രപരമായി സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെടുന്ന സംഭവം: ദേവാലയം വീണ്ടെടുത്തു. വീണ്ടും സമർപ്പിച്ചു. ഹനുക്കാ ആഘോഷത്തിന്റെ തുടക്കം. 📖 മതപാരമ്പര്യം: എണ്ണ എട്ട് ദിവസം അത്ഭുതകരമായി കത്തിയ കഥ. ഈ രണ്ടിനെയും വേർതിരിച്ചറിയുന്നത് ചരിത്രപഠനത്തിൽ പ്രധാനമാണ്. *സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ഉദയം* മക്കബായരുടെ വിജയത്തോടെ യെഹൂദ്യയിൽ ക്രമേണ ഒരു സ്വതന്ത്ര ജൂതഭരണം ഉയർന്നു. ചരിത്രം അതിനെ ഹസ്മോനിയൻ രാജവംശം (Hasmonean Dynasty) എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. ബാബിലോണിന്റെ അധിനിവേശത്തിനുശേഷം ആദ്യമായി... നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കുശേഷം... ജൂതർക്ക് വീണ്ടും സ്വന്തം ഭരണാധികാരികൾ ഉണ്ടായി. ഇത് ചെറിയൊരു വിജയമല്ലായിരുന്നു. ഏകദേശം നാല് നൂറ്റാണ്ടോളം വിദേശ സാമ്രാജ്യങ്ങളുടെ കീഴിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്ന ഒരു ജനതയുടെ ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെ പുനർജന്മമായിരുന്നു. പക്ഷേ എല്ലാ വിജയങ്ങൾക്കും ഒരു വിലയുണ്ട്... മക്കബായരുടെ പിൻഗാമികൾ അധികാരത്തിലേറിയപ്പോൾ, രാജകുടുംബത്തിനുള്ളിൽ ആഭ്യന്തര അധികാരപ്പോരാട്ടങ്ങൾ ആരംഭിച്ചു. സഹോദരങ്ങൾ തമ്മിൽ ഏറ്റുമുട്ടി. രാജ്യം വീണ്ടും അസ്ഥിരമായി. ഈ ആഭ്യന്തര സംഘർഷം കണ്ട ഒരു വിദേശശക്തി ഇടപെടാൻ തീരുമാനിച്ചു. അത് ഗ്രീസല്ല. പേർഷ്യയുമല്ല. പടിഞ്ഞാറ് ഉയർന്നുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു ശക്തി മെഡിറ്ററേനിയൻ കടലിന്റെ പടിഞ്ഞാറൻ തീരത്ത് ഒരു റിപ്പബ്ലിക് അതിവേഗം സാമ്രാജ്യമായി വളരുകയായിരുന്നു. അവരുടെ സൈന്യം ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും അച്ചടക്കമുള്ളതായിരുന്നു. അവരുടെ നിയമം ശക്തമായിരുന്നു. അവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക് അതിരുകളില്ലായിരുന്നു. അതായിരുന്നു റോമാ സാമ്രാജ്യം യെഹൂദ്യയിലെ ആഭ്യന്തര കലഹം അവർക്ക് ഒരു അവസരമായി. അധികം വൈകാതെ റോമൻ സൈന്യം യെരൂശലേമിലേക്ക് നീങ്ങി ആ വരവോടെ ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രം വീണ്ടും ഒരു പുതിയ വഴിത്തിരിവിലേക്ക് കടക്കുകയായിരുന്നു. 🏺 ചരിത്രത്തിന്റെ അടയാളങ്ങൾ 1 Maccabees – മക്കബായരുടെ കലാപത്തിന്റെ പ്രധാന ചരിത്രരേഖ. സംഭവങ്ങൾക്ക് അടുത്ത കാലഘട്ടത്തിൽ രചിക്കപ്പെട്ടതായി പൊതുവേ കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. 2 Maccabees – അതേ സംഭവങ്ങളെ വ്യത്യസ്ത ദൃഷ്ടികോണത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്ന മറ്റൊരു പ്രധാന ഗ്രന്ഥം. സെല്യൂസിഡ് ഭരണാധികാരികളുടെ നാണയങ്ങളും ശിലാലിഖിതങ്ങളും ഈ കാലഘട്ടത്തിന്റെ ചരിത്രം പുനർനിർമിക്കാൻ ചരിത്രകാരന്മാർ ഉപയോഗിക്കുന്ന പ്രധാന തെളിവുകളാണ്. ദേവാലയത്തിന്റെ പുനഃസമർപ്പണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മറ്റൊരു പ്രധാന സ്രോതസ്സ്. ഹസ്മോനിയൻ രാജവംശത്തിന്റെ നാണയങ്ങൾ ഇന്ന് പുരാവസ്തു ഗവേഷണത്തിന് വിലപ്പെട്ട തെളിവുകളാണ്. യെരൂശലേമിലെ രണ്ടാം ദേവാലയകാലത്തെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ ഈ കാലഘട്ടത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രധാന പുരാവസ്തു തെളിവുകൾ നൽകുന്നു.

ഇസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രം | ഭാഗം 3 – C മക്കബായരുടെ തീപ്പൊരി ഒരു വൃദ്ധന്റെ വാൾ... ഒരു മകന്റെ പ്രതികാരം... ഒരു ജനതയുടെ വിമോചനത്തിന്റെ തുടക്കം... "ചരിത്രത്തിൽ ചില യുദ്ധങ്ങൾ സാമ്രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിലല്ല നടക്കുന്നത്. ഒരു ജനതയുടെ ആത്മാവും ഒരു സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അഹങ്കാരവും തമ്മിലാണ് അവ നടക്കുന്നത്. BC 167-ൽ യെഹൂദ്യയിൽ അത്തരമൊരു യുദ്ധം ആരംഭിച്ചു. അത് വെറും ഭൂമിക്ക് വേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടമായിരുന്നില്ല... ഒരു വിശ്വാസത്തിനും ഒരു സംസ്കാരത്തിനും വേണ്ടി ഉയർന്ന കലാപമായിരുന്നു." അതിന്റെ ആരംഭം ആയിരുന്നു ഭാഗം 3 – അധ്യായം B-ൽ നാം കണ്ടത്. *ദേവാലയത്തിന്റെ അപമാനം* ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വേദനാജനകമായ സംഭവങ്ങളിലൊന്ന് അന്ന് നടന്നു. യെരൂശലേമിലെ രണ്ടാം ദേവാലയത്തിൽ ജൂതാരാധന നിരോധിക്കപ്പെട്ടു. പാരമ്പര്യ നിയമങ്ങൾ വിലക്കപ്പെട്ടു. ശബ്ബത്ത് ആചരിക്കുന്നത് പോലും കുറ്റമായി. ചില പുരാതന സ്രോതസ്സുകൾ പ്രകാരം, ദേവാലയത്തിൽ ഗ്രീക്ക് ദേവനായ സ്യൂസിനായി ഒരു ബലിപീഠം സ്ഥാപിക്കപ്പെടുകയും, ജൂത മതനിയമങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമായി പന്നിയെ ബലിയർപ്പിക്കുകയും ചെയ്തതായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ജൂത സമൂഹത്തിന് അത് വെറും രാഷ്ട്രീയ തീരുമാനമായിരുന്നില്ല. അത് അവരുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിലേറ്റ മുറിവായിരുന്നു. ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ ചരിത്രം മാറി യെരൂശലേമിൽ നിന്ന് അധികം അകലെയല്ലാത്ത മോദീൻ എന്ന ഗ്രാമം. അവിടെയായിരുന്നു ഒരു വയോധിക പുരോഹിതൻ ജീവിച്ചിരുന്നത്. മത്താത്തിയാസ്. ഒരു ദിവസം രാജാവിന്റെ ഉദ്യോഗസ്ഥർ ഗ്രാമത്തിലെത്തി. എല്ലാവരും ഗ്രീക്ക് ദേവന്മാർക്ക് ബലി അർപ്പിക്കണമെന്ന് അവർ ഉത്തരവിട്ടു. മത്താത്തിയാസിനും അതേ നിർദ്ദേശം ലഭിച്ചു. പക്ഷേ... അദ്ദേഹം നിരസിച്ചു. പുരാതന ഗ്രന്ഥങ്ങളായ Books of the Maccabees വിവരിക്കുന്നതനുസരിച്ച്, അതേ സമയം ഒരു ജൂതൻ രാജാവിന്റെ ഉത്തരവ് അനുസരിച്ച് ബലി അർപ്പിക്കാൻ മുന്നോട്ട് വന്നു. അത് കണ്ട മത്താത്തിയാസ് പ്രകോപിതനായി. അദ്ദേഹം രാജാവിന്റെ ഉദ്യോഗസ്ഥനെയും ബലി അർപ്പിക്കാൻ തയ്യാറായ ആ വ്യക്തിയെയും ആക്രമിച്ച് കൊന്നു. ആ നിമിഷം ഒരു യുദ്ധം തുടങ്ങി. "ഞങ്ങളെ പിന്തുടരൂ!" സംഭവത്തിന് ശേഷം മത്താത്തിയാസ് തന്റെ അഞ്ച് മക്കളുമായി മലകളിലേക്ക് രക്ഷപ്പെട്ടു. അവിടെ നിന്ന് അദ്ദേഹം ഒരു ആഹ്വാനം മുഴക്കി. "നിയമത്തോടും നമ്മുടെ പാരമ്പര്യത്തോടും വിശ്വസ്തരായ എല്ലാവരും ഞങ്ങളോടൊപ്പം വരിക." ആ വിളി യെഹൂദ്യയിലാകെ മുഴങ്ങി. കർഷകർ വന്നു. പുരോഹിതർ വന്നു. യുവാക്കൾ വന്നു. വാളെടുക്കാൻ ഒരിക്കലും പരിശീലിച്ചിട്ടില്ലാത്ത സാധാരണ മനുഷ്യർ പോലും എത്തി. അവർക്ക് വലിയ സൈന്യമില്ലായിരുന്നു. അവർക്ക് സ്വർണ്ണ കവചങ്ങളില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ... അവർക്ക് നഷ്ടപ്പെടാൻ ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു. കലാപം ആരംഭിച്ച് അധികം വൈകാതെ മത്താത്തിയാസ് മരിച്ചു. മരണത്തിന് മുമ്പ് അദ്ദേഹം തന്റെ മക്കളെ വിളിച്ചു. അവരിൽ ഒരാളോട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: "ജനത്തെ നയിക്കേണ്ട സമയം വന്നിരിക്കുന്നു." ആ മകൻ... ജൂദാസ് മക്കബി. "മക്കബി" എന്ന വിളിപ്പേര് പിന്നീട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുടുംബത്തിനാകെ ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടു. അർഥം— "ചുറ്റിക." ശത്രുവിന്റെ മേൽ ഇടിമിന്നൽ പോലെ പതിക്കുന്ന ചുറ്റിക. അദ്ദേഹം ആ പേരിന് അർഹനാണെന്ന് അധികം വൈകാതെ ലോകം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അസാധ്യമായ യുദ്ധം സെല്യൂസിഡ് സാമ്രാജ്യത്തിന് ആയിരക്കണക്കിന് പരിശീലനം നേടിയ സൈനികർ ഉണ്ടായിരുന്നു. കുതിരപ്പട. ആനപ്പട. ഭാരമേറിയ കവചങ്ങൾ. പരിശീലനം. മറുവശത്ത്... ജൂദാസ് മക്കബിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നത് മലനിരകളും കാടുകളും നന്നായി അറിയുന്ന കുറച്ച് നൂറ് പോരാളികൾ മാത്രം. അദ്ദേഹം നേരിട്ടുള്ള യുദ്ധം ഒഴിവാക്കി. പകരം... രാത്രിയാക്രമണങ്ങൾ. പെട്ടെന്നുള്ള പതിയിരിപ്പുകൾ. മലവഴികളിലൂടെ മിന്നൽ ആക്രമണങ്ങൾ. ഇന്ന് ഗറില്ലാ യുദ്ധം എന്ന് വിളിക്കുന്ന രീതിയുടെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ പുരാതന ഉദാഹരണങ്ങളിലൊന്നായി പല ചരിത്രകാരന്മാരും ഈ തന്ത്രങ്ങളെ കാണുന്നു. സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ വലിയ സൈന്യം... ഒരു ചെറിയ കലാപസംഘത്തെ പിടികൂടാൻ കഴിയാതെ വലഞ്ഞു. ആദ്യ വിജയത്തിന്റെ മുഴക്കം BC 166–165 കാലഘട്ടത്തിൽ നടന്ന നിരവധി ഏറ്റുമുട്ടലുകളിൽ, ജൂദാസ് മക്കബിയുടെ സേന അപ്രതീക്ഷിത വിജയങ്ങൾ നേടി. ഓരോ വിജയവും ഒരു സന്ദേശമായിരുന്നു. "സാമ്രാജ്യം അജയ്യമല്ല." വർഷങ്ങളായി ഭയന്ന് ജീവിച്ചിരുന്ന ജനങ്ങൾക്ക് അത് ധൈര്യം നൽകി. കലാപം ഇനി ഒരു ഗ്രാമത്തിന്റെ കഥയല്ല. അത് ഒരു ജനതയുടെ പ്രസ്ഥാനമായി മാറുകയായിരുന്നു. "ഒരു വൃദ്ധൻ ഉയർത്തിയ വാൾ ഇപ്പോൾ ഒരു ജനത മുഴുവൻ ഉയർത്തിപിടിച്ചിരിക്കുന്നു . എന്നാൽ ജൂദാസ് മക്കബിയുടെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം ഒരു യുദ്ധം ജയിക്കുകയല്ലായിരുന്നു... "ഓരോ യുദ്ധത്തിനും ഒരു ലക്ഷ്യമുണ്ട്. ജൂദാസ് മക്കബിയുടെ ലക്ഷ്യം ഒരു രാജാവിനെ തോൽപ്പിക്കുകയായിരുന്നില്ല. സ്വന്തം ജനതയുടെ ഹൃദയം വീണ്ടും ജീവിപ്പിക്കുകയെന്നതായിരുന്നു. ആ ഹൃദയം... യെരൂശലേം ദേവാലയമായിരുന്നു."