|در سرا

تو را زن می‌خواهم. زیرا تمدن زنانه است، شعر زنانه است، ساقهٔ گندم، شیشهٔ عطر، حتی پاریس! و بیروت با تمامیِ زخم‌هایش. تو را سوگند به آن‌ها که می‌خواهند شعر بسرایند، زن باش! - نزار قبانی/

می‌ترسم. از اینکه در سرنوشتم حیف شدن نوشته شده باشه و در طالعم، روزیِ فردی باشم که من رو حیف کنه، سخت می‌ترسم.

دوباره درگیر اون وضعیت روحی شدم که ذهنم در همهٔ کارها اهمال می‌کنه. چند روزه پی‌وی‌هامو سین نزدم، پیگیری‌هایی که باید انجام می‌دادم رو ندادم، همهٔ کارهام عقب افتاده و حالم داره از این اوضاع به‌هم می‌خوره.

جدیداً کشف کردم یه نوع گریه دارم که مختص امام‌ رضاست. ویژگی‌های خودش هم داره. معمولاً سریع جاری می‌شه، همراه با لبخنده، گرمه، معمولاً آنی این اتفاق می‌افته، بدون تلاش و پس‌زمینهٔ ذهنیه و متفاوت‌ترین نوع رقیق‌شدن احساساتمه. خنکای محبتِ آقاست.

عموی یکی از رفقا ناخوشه و تو icu سپری می‌کنه. این روزها اگر مراسمی می‌رید یا حال خوشی نصیب‌تون می‌شه، منت بذارید سرمون و براشون دعا کنید.

اگر با شنیدن حرف‌‌ پشت فردی ذهنیت‌تون راجع به اون فرد تغییر کرد، کنارش گذاشتید و نسبت بهش قیافه گرفتید در حالی که هیچ بدی ازش ندیدید، شما انسانی بدون پایه‌های فکری، سست و بادی به هر جهت هستید‌.

آقا؛ ما خیلی لقمهٔ اعیونی داشتیم سر سفرهٔ شما. گاهی خامی کردیم، هوای بیرون سفره هوایی‌مون کرد و فکر کردیم اون بیرون خبریه؛ به والله نیست. مثل همیشه پدری کن و اذن بلند شدن از سفره‌تو بهمون نده. بذار تا همیشه ما جیره‌بگیر خوان رئو‌فانهٔ شما باشیم...

النائی – برای همه‌ دردها

موکب نجمهٔ خوش‌روزی مثل پارسال دایره و درخدمت زوارِ آقای رئوفه. آدرسش هم همون لوکیشن پارساله. اگر تشریف بردید و چای نوشیدید، جای ما نوکرهای کم‌سعادت رو خالی کنید.

📍قزوینِ بی‌نقص| مردادِ ۱۴۰۵.