لقمه هاى معنوى

ادامه یادداشت از صفحه اول ⬆️⬆️⬆️ از سوی دیگر، اهالی نیز می‌توانستند این اقدام را تنها تحسین کنند و از کنار آن بگذرند؛ اما آنان تصمیم گرفتند خود نیز سهمی در این کار خیر داشته باشند و با حضور جمعی و کار بدون دستمزد، به این اقدام ارزشمند یاری رسانند. این رفتار جمعی، یادآور همان فرهنگ دیرینه‌ای است که در آن مردم روستاها در ساخت مسجد، مدرسه، راه، پل و دیگر امور عام‌المنفعه، دوشادوش یکدیگر می‌ایستادند و باور داشتند که آبادانی جامعه تنها با کمک‌های مالی رقم نمی‌خورد؛ بلکه با مشارکت، همدلی و احساس مسئولیت جمعی شکل می‌گیرد. اقدام این کشاورز رشیدآبادی و همراهی حدود ۴۰ نفر از اهالی روستا، در حقیقت یک پیام مهم برای نسل امروز و فرداست: هنوز می‌توان برای خیر عمومی از منافع شخصی گذشت؛ هنوز می‌توان بدون انتظار نام و نشان، بخشی از داشته‌های خود را وقف خیر جمعی کرد؛ و هنوز می‌توان با دستان خالی اما دل‌های بزرگ، کاری ماندگار انجام داد. این اتفاق همچنین بار دیگر نشان داد که کشاورزان دیار کردستان، همچنان همان روحیه‌ای را که از پدران و نیاکان خود به ارث برده‌اند، در وجود خویش حفظ کرده‌اند؛ روحیه‌ای آمیخته با ایمان، قناعت، سخاوت، جوانمردی، مهمان‌نوازی و احساس مسئولیت نسبت به جامعه. اگر در گذشته کشاورزان ما در نخستین فرصت، زکات محصول خود را پرداخت می‌کردند تا حق الهی در مالشان باقی نماند، امروز شاهد جلوه‌ای دیگر از همان فرهنگ هستیم؛ جایی که یک کشاورز، فراتر از تکلیف شرعی، تمام محصول خود را برای توسعه یک امر عمومی و دینی اختصاص می‌دهد و مردم نیز در کنار او قرار می‌گیرند. شاید محصول نخود روستای رشیدآباد از نظر مادی، مقدار و ارزش اقتصادی مشخصی داشته باشد؛ اما ارزش معنوی آن را نمی‌توان با هیچ معیار مادی سنجید. چراکه در پس این محصول، ایمان یک انسان، ایثار یک خانواده، تلاش ۴۰ نفر از اهالی و خاطره‌ای ماندگار از همدلی یک روستا نهفته است. چنین اتفاقاتی باید روایت شوند؛ نه برای آنکه شخصی را صرفاً به خاطر بخشش خود مشهور کنیم، بلکه برای آنکه فرهنگ نیکوکاری و ایثار را به نسل‌های آینده منتقل کنیم. جامعه‌ای که بزرگواری‌های مردمش را ثبت و روایت نکند، بخشی از سرمایه معنوی و فرهنگی خود را به فراموشی خواهد سپرد. امروز شاید نام این کشاورز برای بسیاری ناشناخته باشد، اما بی‌تردید ارزش کاری که انجام داده، به میزان شهرت او وابسته نیست. بزرگی انسان‌ها را باید در لحظاتی سنجید که می‌توانند چیزی را برای خود نگه دارند، اما ترجیح می‌دهند آن را برای دیگران ببخشند. همچنین باید دست مریزاد گفت به اهالی رشیدآباد که با حضور خود در برداشت محصول و انجام سه روز کار سخت و طاقت‌فرسا، نشان دادند که خیر جمعی زمانی به ثمر می‌رسد که مردم خود را در آن شریک بدانند. این اقدام را می‌توان نمونه‌ای روشن از همان فرهنگ اصیل کردی دانست که در آن «یک دست صدا ندارد» و کارهای بزرگ با مشارکت و همدلی مردم به سرانجام می‌رسد. باشد که این سنت‌های نیکو همچنان در میان مردم ما زنده بماند؛ باشد که کشاورزان شریف دیارمان همچنان پرچمدار صداقت، رزق حلال و بخشندگی باشند؛ و باشد که نسل جوان نیز از این بزرگان بیاموزد که ارزش انسان تنها به آنچه برای خود به دست می‌آورد نیست، بلکه به آنچه از داشته‌های خود برای دیگران و برای آبادانی جامعه می‌بخشد نیز هست. 🔺در پایان، باید گفت آنچه در رشیدآباد اتفاق افتاد، فقط برداشت یک محصول نخود نبود؛ برداشت محصول ایمان، ایثار و همدلی بود. محصولی که این بار نه در انبار یک کشاورز، بلکه در حافظه و تاریخ اجتماعی مردم دیواندره و کردستان ماندگار خواهد شد. خداوند به دسترنج این کشاورز شریف، به همت اهالی رشیدآباد و به زندگی همه نیکوکاران و خیراندیشان این دیار برکت عطا فرماید و این عمل خیر را ذخیره‌ای برای دنیا و آخرت همه دست‌اندرکاران آن قرار دهد. ✍️ دکتر فرزاد ولیدی - سنندج ١٤٠٥/٥/١٩ #دیواندره #رشیدآباد #کردستان #کشاورزی #ایثار #همدلی #زکات #نیکوکارى 🆔@farzad_validi

📌بزرگ‌منشی کشاورزان؛ روایتی از ایمان، ایثار و همدلی در روستای رشیدآباد دیواندره ✨در هفته جاری، خبری که از سوی کاک امیر سلیمانی، از اهالی شهرستان دیواندره، نقل شد، بهانه‌ای شد تا چند سطری درباره بزرگ‌منشی، سخاوت و روحیه ایثار یکی از کشاورزان شریف روستای رشیدآباد از توابع شهرستان دیواندره بنگارم؛ اقدامی که نه‌تنها جلوه‌ای زیبا از ایمان و نوع‌دوستی یک انسان را به نمایش گذاشت، بلکه بار دیگر ظرفیت‌های ارزشمند فرهنگی و اجتماعی جامعه روستایی و کشاورزی کردستان را به رخ کشید. بزرگان ما از دیرباز گفته‌اند: اگر می‌خواهید با پاک‌ترین، شریف‌ترین و صادق‌ترین انسان‌ها همدم و همکلام شوید، به میان کشاورزان بروید و با آنان معاشرت کنید؛ چراکه کشاورز، انسانی است که با رنج و زحمت، با طلوع خورشید آغاز به کار می‌کند و گاه تا واپسین ساعات روز، در گرما و سرما، خشکسالی و بارندگی، امید خود را به لطف خداوند و برکت زمین گره می‌زند. کشاورز، نان سفره‌اش را از دل خاک بیرون می‌آورد؛ با عرق جبین، صبر و تلاش شبانه‌روزی محصولی تولید می‌کند که قوت و مایه زندگی دیگران است. حاصل دسترنج او، پیش از آنکه به سفره خودش برسد، بر سر سفره‌های فراوان دیگری قرار می‌گیرد. از همین روست که کار کشاورزی، افزون بر جنبه اقتصادی، در فرهنگ و باورهای دینی و اجتماعی ما جایگاهی بلند و ارزشمند داشته است. در فرهنگ دینی ما نیز کشاورزان همواره از پیشگامان ادای زکات محصولات خود بوده‌اند. آنان به‌خوبی می‌دانستند که در مال و محصولی که خداوند به آنان عطا کرده، حقی برای نیازمندان و مستحقان وجود دارد و نمی‌توان از کنار این حق الهی به سادگی گذشت. بزرگان و سالخوردگان ما نقل می‌کنند که در دهه‌های گذشته، در همین کردستان خودمان، بسیاری از کشاورزان پیش از آنکه محصولات خود را روانه بازار کنند، ابتدا زکات آن را جدا کرده و به مستحقان می‌رساندند و سپس باقی‌مانده محصول را به فروش می‌رساندند. این سنت حسنه، در واقع تنها یک عمل عبادی نبود؛ بلکه جلوه‌ای از نوعی مسئولیت اجتماعی و احساس همبستگی با جامعه نیز به شمار می‌رفت. کشاورز باور داشت که برکت محصول تنها در میزان برداشت و درآمد آن خلاصه نمی‌شود، بلکه برکت واقعی آن زمانی است که بخشی از این نعمت الهی به دست نیازمند برسد و گرهی از مشکلات انسانی گشوده شود. الحمدلله والمنّه، در روزگاری که ما در آن زندگی می‌کنیم نیز هنوز انسان‌های شریف و پاک‌سرشتی در میان کشاورزان دیارمان حضور دارند که این سنت نیکو را ادامه می‌دهند و زکات محصولات خود را، پیش از فروش یا در زمان برداشت، در میان اصناف و افرادی که زکات بدان‌ها تعلق می‌گیرد، تقسیم می‌کنند. اما آنچه این بار در روستای رشیدآباد دیواندره رخ داده، فراتر از یک اقدام معمول برای پرداخت زکات است و از همین رو شایسته تأمل و روایت شدن است. یکی از کشاورزان شریف این روستا، هنگامی که مطلع می‌شود مسجد امام شافعی روستا برای انجام امور عمرانی و توسعه امکانات دینی خود نیازمند کمک مالی است، تصمیمی می‌گیرد که در نوع خود کم‌نظیر و شایسته تقدیر است. او نه‌تنها زکات محصول خود را اختصاص می‌دهد، بلکه تمام محصول زمین کشاورزی‌اش را برای کمک به مسجد اختصاص می‌دهد. این تصمیم، در ظاهر شاید تنها یک بخشش مالی به نظر برسد؛ اما اگر به پشتوانه این اقدام نگاه کنیم، عظمت آن بیشتر آشکار می‌شود. محصولی که کشاورز ماه‌ها برای به ثمر رسیدنش تلاش کرده، حاصل زحمت، هزینه، امید، انتظار و رنج اوست. هر دانه نخود، حاصل ساعت‌ها کار در زمین و تحمل دشواری‌های کشاورزی است. با این حال، او تصمیم می‌گیرد تمام این دسترنج را در راهی عمومی و برای توسعه یک امکان دینی و اجتماعی در روستای خود اختصاص دهد. ✨اما زیبایی ماجرا در همین‌جا پایان نمی‌یابد. هنگامی که اهالی روستا از تصمیم این کشاورز آگاه می‌شوند، حدود ۴۰ نفر از اهالی، به صورت خودجوش و بدون هیچ‌گونه چشمداشت مالی، گرد هم می‌آیند و محصول نخود این کشاورز را طی سه روز، به شیوه سنتی و دستی، برداشت می‌کنند. ✔️چه تصویری زیباتر از این می‌توان یافت؟ یک نفر از سر اخلاص می‌بخشد و جمعی از سر همدلی، برای به ثمر رساندن این بخشش پای کار می‌آیند. اینجاست که معنای واقعی «همدلی اجتماعی» آشکار می‌شود. این اتفاق نشان داد که در میان مردم روستاهای کردستان هنوز سرمایه‌ای بزرگ‌تر از سرمایه‌های مادی وجود دارد؛ سرمایه اعتماد، ایمان، همیاری و نوع‌دوستی. این کشاورز می‌توانست محصول خود را بفروشد و درآمد آن را صرف زندگی و نیازهای شخصی خود کند؛ حقی که کاملاً برای او محفوظ بود. اما او ترجیح داد بخشی از دسترنج خود را نه برای خود، بلکه برای آبادانی مکانی اختصاص دهد که متعلق به همه اهالی روستاست. ادامه یادداشت در صفحه دوم ⬇️⬇️⬇️

️ یادداشت جدید؛ به‌زودی 📌روایتی از ایمان، ایثار و همدلی کشاورزان دیارمان؛ داستانی از یک اقدام ارزشمند و ماندگار که بار دیگر جلوه‌ای زیبا از فرهنگ نوع‌دوستی و جوانمردی مردم کردستان را به تصویر کشید. به‌زودی متن کامل این یادداشت را با شما به اشتراک خواهیم گذاشت. 🌾🤝 #دیواندره #رشیدآباد #کردستان #ایثار #همدلی #کشاورز

‍ 📌از سه‌راهی حادثه تا چهارراه صبر؛ تأملی قرآنی بر یک داغ بزر گ ✨این سخنرانی در مراسم تعزیه مرحومه بانو زبیده کریمی ایراد شد؛ بانوی مؤمنی که شامگاه گذشته در سانحه‌ای دلخراش رانندگی جان به جان‌آفرین تسلیم کرد. ماجرا از آنجا آغاز شد که فرزند ایشان، که برای کار در اقلیم کردستان عراق مشغول فعالیت بود، به کشور بازگشت. پدر، مادر و برادر کاک بهزاد، برای استقبال از او به شهر مریوان رفتند تا پس از دیدار، همگی به زادگاه خود، شهرستان دیواندره، بازگردند. اما در مسیر بازگشت و در سه‌راهی مریوان ـ سنندج، حادثه‌ای تلخ و ناگوار رخ داد؛ حادثه‌ای که به جان‌باختن مرحومه بانو زبیده کریمی انجامید و فرزند ایشان، کاک بهزاد كه به استقبالش رفته بودند نیز از ناحیه سر به‌شدت آسیب دید و هم‌اکنون در بیمارستان كوثر سنندج تحت درمان است. بی‌تردید، چنین رخدادهایی از تلخ‌ترین آزمون‌های زندگی انسان است. داغ همسر و مادر، آن هم در یک چشم برهم‌زدن، اندوهی بزرگ بر دل خانواده و بستگان می‌نشاند. با این حال، ایمان به خداوند و باور به حکمت و تقدیر الهی، چراغ امید را در دل مؤمنان روشن نگه می‌دارد. در بخشی از این سخنرانی، با استناد به کلام خداوند متعال، تلاش شد تا بازماندگان به صبر، رضا و توکل دعوت شوند. خداوند در قرآن کریم می‌فرماید: ﴿مَا أَصَابَ مِنْ مُصِيبَةٍ فِي الْأَرْضِ وَلَا فِي أَنْفُسِكُمْ إِلَّا فِي كِتَابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَهَا ۚ إِنَّ ذَٰلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ﴾ «هیچ مصیبتی در زمین یا در جان‌های شما رخ نمی‌دهد، مگر آنکه پیش از آفرینش آن، در کتابی ثبت شده است، و این برای خدا آسان است.» (سوره حدید، آیه ۲۲) حادثه تصادف، از نگاه ما، ناگهانی و غیرمنتظره است؛ اما در پیشگاه علم بی‌پایان خداوند، هیچ رخدادی ناگهانی، بی‌حساب یا بی‌حکمت نیست. او از آغاز و انجام همه امور آگاه است و هر آنچه در این جهان روی می‌دهد، در قلمرو علم، حکمت و تقدیر او قرار دارد. البته این آیه هرگز نمی‌خواهد اندوه انسان را انکار کند یا اشک ریختن را ناروا بشمارد؛ بلکه می‌خواهد دل‌های داغ‌دیده را آرام سازد و به آنان یادآوری کند که در سخت‌ترین لحظه‌های زندگی نیز از دایره رحمت و تدبیر الهی بیرون نیستند. پیام اصلی این سخنرانی آن بود که صبر، به معنای فراموش کردن عزیز از دست‌رفته یا نادیده گرفتن اندوه نیست؛ بلکه به معنای ایستادگی، حفظ ایمان و اعتماد به وعده‌های پروردگار است. مؤمن اشک می‌ریزد، دلش می‌شکند، اما زبانش به شکایت از خداوند گشوده نمی‌شود و امید خود را از رحمت او از دست نمی‌دهد. از خداوند متعال مسئلت می‌کنیم که مرحومه بانو زبیده کریمی را در رحمت بی‌کران خویش جای دهد، لغزش‌هایش را بیامرزد، قبرش را باغی از باغ‌های بهشت گرداند و به خانواده داغدار، به‌ویژه همسر، فرزندان و بستگان ایشان، صبر جمیل و اجر عظیم عنایت فرماید. همچنین از درگاه خداوند شفای کامل و عاجل برای کاک بهزاد، که در این سانحه آسیب دیده است، مسئلت داریم و امید آن داریم که هرچه زودتر سلامت خود را بازیابد و در کنار خانواده‌اش قرار گیرد. ✍️ فرزاد وليدى 🎙️ارائه دهنده: فرزاد وليدى ⏱️زمان: ١٢ دقيقه 🕌مسجد شهرك گلشن- ديواندره ١٦ مرداد ١٤٠٥ 🗣️زبان: كُردى 🆔@farzad_validi

✍️دكتر فرزاد وليدى 💠جامعه امروز بیش از هر زمان دیگری به دل‌هایی مهربان، نگاه‌هایی وحدت‌آفرین و گام‌هایی در مسیر همگرایی نیازمند است. اگر بتوانیم به جای فاصله‌ها، پل‌های ارتباطی بسازیم و به جای اختلاف‌ها، بر مشترکات تکیه کنیم، بی‌تردید برکات فراوانی نصیب جامعه خواهد شد. 📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید:  🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

📌ماندگاری علم در پرتو قلم و منبر؛ تأملی در اهمیت ثبت و نشر میراث علمی و دعوت اسلامی ✍️دکتر فرزاد ولیدی این مقاله بر اهمیت ثبت، تدوین و انتشار میراث علمی و دعوت اسلامی تأکید می‌کند و با استناد به آیات قرآن و احادیث نبوی، نشان می‌دهد که قلم، نگارش و انتقال دانش از ارزشمندترین اعمال در اسلام به شمار می‌آیند. نویسنده در کنار تبیین جایگاه سنت شفاهی، خطابه و منبر در سیره پیامبران و رسول اکرم ﷺ، نقش رسانه‌های نوین، کتاب‌های صوتی و فضای مجازی را در حفظ و گسترش معارف دینی برجسته می‌سازد. در ادامه، فعالیت‌های معاونت علمای جماعت دعوت و اصلاح، به‌ویژه آرشیو و انتشار خطبه‌ها و سخنرانی‌های ماموستایان در کانال «هه‌گبه‌ی مینبه‌ر (بانک خطبه)»، به‌عنوان نمونه‌ای موفق از صیانت و انتقال میراث علمی معاصر معرفی شده است. 🖇 ادامه‌ی مطلب #قلم #علم #میراث_علمی #دعوت_اسلامی #فرهنگ_مطالعه #نشر_علم #خطابه #منبر #آموزش_دینی #رسانه_دینی #بانک_خطبه #جماعت_دعوت_و_اصلاح #علم_نافع #باقیات_صالحات #فرهنگ_اسلامی 📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید:  🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

امروز بيش از هر زمان ديگر، جامعه ما به اتحاد در عين تنوع، گفت‌وگو در عين اختلاف و همكارى در عين تفاوت سليقه‌ها نيازمند است. هيچ جماعتى به تنهايى همه ظرفيت‌ها را در اختيار ندارد و هيچ شخصيتى نيز بى‌نياز از تجربه و انديشه ديگران نيست. ✍️ فرزاد وليدى ✔️با تشكر از روابط عمومى استان هرمزگان. #اتحاد #گفتگو #همدلی #همکاری #وحدت #مدارا #همدلی #تکثر #باهم #گفتگو #همکاری #اتحاد #اتحاد_در_تنوع #گفتگوی_سازنده #همدلی #انسجام #اتحاد 🆔@farzad_validi

📌موفقیت، میوه تلاش و استقامت فرمولی منقول در ادبیات انگیزشی وجود دارد که مضمون آن شایسته تأمل است: ✨موفقیت در هر کاری را می‌توان به‌صورت نمادین چنین ترسیم کرد: 🔹 ۵٪ آرزو و خواستن 🔹 ۱۰٪ برنامه‌ریزی و داشتن نقشه راه 🔹 ۳۵٪ اقدام و تلاش 🔹 ۵۰٪ استقامت، پایداری و پشتکار     مخاطبان گرامی، این فرمول در پی آن است که این حقیقت را بیان کند: آرزو، آغاز هر حرکت است؛ اما آرزویی که به برنامه تبدیل نشود، چیزی جز رؤیایی شیرین نخواهد بود. برنامه نیز اگر به اقدام نینجامد، تنها نوشته‌ای بر روی کاغذ است و نتیجه‌ای جز اتلاف وقت و فرصت نخواهد داشت. تلاش، موتور حرکت است؛ اما آنچه انسان را به مقصد می‌رساند، استمرار در تلاش است. بسیاری با انگیزه آغاز می‌کنند، اما تنها کسانی به قله موفقیت می‌رسند که در برابر سختی‌ها، شکست‌ها و فراز و نشیب‌های مسیر، استقامت می‌ورزند. پشتکار یعنی پس از هر لغزش، دوباره برخاستن؛ یعنی در روزهایی که انگیزه کاهش می‌یابد، همچنان به هدف وفادار ماند. اگر این پایداری نباشد، انرژی انسان تحلیل می‌رود، اعتمادبه‌نفس آسیب می‌بیند و فاصله میان آرزو و واقعیت بیشتر و بیشتر می‌شود. این معنا با منطق قرآن کریم نیز کاملاً سازگار است. قرآن، انسان را از دل‌خوش کردن به آرزوهای بی‌عمل برحذر می‌دارد و ارزش را در ایمان، عمل و پایداری می‌داند، نه در آرزوهای بلند و خیال‌پردازی. خداوند متعال می‌فرماید: 🔸﴿لَيْسَ بِأَمَانِيِّكُمْ وَلَا أَمَانِيِّ أَهْلِ الْكِتَابِ ۗ مَنْ يَعْمَلْ سُوءًا يُجْزَ بِهِ﴾ «کار به آرزوهای شما و آرزوهای اهل کتاب نیست؛ هر کس بدی کند، کیفر آن را خواهد دید.» (نساء: ۱۲۳) و در جای دیگر، قانون موفقیت را چنین بیان می‌کند: 🔸﴿وَأَنْ لَيْسَ لِلْإِنْسَانِ إِلَّا مَا سَعَى ۝ وَأَنَّ سَعْيَهُ سَوْفَ يُرَى﴾ «و اینکه برای انسان بهره‌ای جز حاصل تلاش او نیست، و به‌زودی کوشش او دیده خواهد شد.» (نجم: ۳۹–۴۰) و درباره نقش استقامت می‌فرماید: 🔸﴿إِنَّ الَّذِينَ قَالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا…﴾ «بی‌گمان کسانی که گفتند پروردگار ما خداست، سپس استقامت ورزیدند…» (فصلت: ۳۰) همچنین پیامبر اکرم ﷺ نیز عملِ پایدار را بر عمل فراوان اما ناپیوسته ترجیح داده و فرموده‌اند: 🔸«أَحَبُّ الأَعْمَالِ إِلَى اللَّهِ أَدْوَمُهَا وَإِنْ قَلَّ» «محبوب‌ترین اعمال نزد خداوند، عملی است که بر آن مداومت شود، هرچند اندک باشد.» (صحیح بخاری و صحیح مسلم) ✔️بنابراین، رؤیاها با آرزو آغاز می‌شوند، با برنامه شکل می‌گیرند، با تلاش جان می‌گیرند و با استقامت به حقیقت می‌پیوندند. این همان سنت الهی است که قرآن کریم و سنت نبوی، بارها انسان را به آن فراخوانده‌اند. ✍️ دكتر فرزاد وليدى #تدبر_در_قرآن | #سبک_زندگی_اسلامی | #موفقیت | #تلاش | #استقامت | #آیات_زندگی | #حدیث | #اخلاق_اسلامى

‍ 📌روایتی از تولد کتاب «لقمه‌های معنوی» ✨الحمدلله پس از چندین سال تلاش، پیگیری و پشت سر گذاشتن فراز و فرودهای فراوان، سرانجام کتاب «لقمه‌های معنوی» که حاصل بیش از یک دهه مطالعه، پژوهش، تدریس، تأمل و تجربه‌های میدانی است، در تاریخ ۲۰ تیر ۱۴۰۵ به زیور طبع آراسته شد و در اختیار شهروندان گرامی قرار گرفت. ✔️خدای را شاکریم که در چنین شرایطی ما را توفیق عنایت فرمود در حد توان و وسع ذهنی و قلبی، لقمه هایی معنوی را تقدیم نگاه جویندگان و شیفتگان معنویت نماییم. کتابی نگاشته شده با سبکی نوین، و با شکستن الگوهای کلیشه ای همیشگی در حوزه معارف اهل سنت، که مخاطب بتواند با گشودن هر برگ از آن، لقمه ای معنوی فراخور نیاز خویش برگیرد، و روح و جان خویش را مهمان لقمه ای معنوی نماید، و سخنوران، ائمه جمعه و جماعت، و سایر دعوتگران بتوانند از محتوای آن برای سخنرانی ها و مجالس وعظ و اندرز خویش بهره جویند، که هر برگ از این دفتر می کوشد درد و رنجی روحی، اخلاقی یا اجتماعی را با لقمه ای معنوی مرهم نهد. بخش هایی از کتاب به بازخوانی مسیر زندگی شخصیت هایی می پردازد که حیات و زندگانی خویش را وقف ترویج و اعتلای علوم دینی و توسعه معنویت در جامعه کرده اند؛ تا از این رهگذر ضمن معرفی الگوهایی عملی و زنده به آحاد جامعه، و ارج نهادن به مقام و منزلت این رادمردان، نمود و جلوه زیست معنوی ارزش ها و سجایای اخلاقی را نیز به تماشا بنشینیم، که هرچه ارزش ها را آشکار و قدر نهیم؛ به همان اندازه، ضد ارزش ها نیز جایگاه خود را در جامعه از دست داده و تنزل می یابد، از ترس ها و غصه های آدمی کاسته، و بر آسایش و آرامش روح و جانش افزوده می گردد، و این همان معنا و مفهوم خوشبختی از نگاه قرآن است، که در معنویت متجلی می گردد، و کتاب "لقمه های معنوی" کوششی است در این مسیر، که نیازمند تکمیل و توسعه توسط سایر اندیشه ورزان معارف اسلامی و شیفتگان معنویت است. ✨از خداوند متعال مسئلت دارم این تلاش اندک را به فضل و کرم خود مقبول درگاهش قرار دهد و مطالعه این کتاب را برای همه خوانندگان منشأ خیر، برکت و توفیق در دنیا و آخرت گرداند. ✍️فرزاد وليدى 🆔@farzad_validi

📌حُسنِ وجود و احسانِ عمل؛ در یاد و نامِ ماموستا حسن نیک‌خواه ✨این سخنان در مراسم تعزیه و بزرگداشت مرحوم ماموستا حسن نیک‌خواه، پدر گرامی دوست و برادر عزیزم کاک محسن نیک‌خواه، ایراد شد. در بخشی از این گفتار به پیوند معنایی نام‌های «حسن» و «محسن» پرداخته شد؛ اینکه «حسن» جلوه خیر و زیبایی در مقام وجود است و «محسن» تجلی همان خیر و زیبایی در مقام عمل. همچنین با توجه به هم‌نامی آن مرحوم با تابعی بزرگ، امام حسن بصری، سخنی از ایشان درباره ارزش و اهمیت عمر نقل شد تا یاد و نام آن عزیزِ سفرکرده گرامی داشته شود. 🎙️ارائه دهنده: فرزاد وليدى ⏱️زمان: ٩ دقيقه 🕌مسجد بلال حبشى - مريوان، ٣١ خرداد ١٤٠٥ 🗣️زبان: كُردى 🆔@farzad_validi

📌حضور قلب، ثمره معرفت ✨در طول دوران، توصیه‌های متعددی برای دستیابی به حضور قلب در نماز ارائه شده است؛ اما در حقیقت، تحقق این مقام، بیش از هر چیز به میزان معرفت و آگاهی بنده نسبت به معبود بازمی‌گردد. هر چه این آگاهی عمیق‌تر شود، حضور قلب استوارتر خواهد بود؛ بسان عاشقی که چنان در جذب معشوق غرق شده است که از پیرامون خویش غافل گشته و گویی از زمان و مکان فارغ شده است. ✍️فرزاد وليدى #حضور_قلب #نماز #معرفت_الهی #عشق_الهی #معنویت #خداشناسی #عبادت #خودسازى 🆔@farzad_validi

✔️بابەت: پرسەی دادە زەینەب ڕەهنموون 🗣 دوکتۆر فەرزاد وەلیدی 🔹 سنه، مزگت نور ، ١٤٠٥/٣/٢٥ 🕌 @Abdullah_Irani #پرسە

📌 زینب رهنمون؛ بانویی که با صبر، ایمان و همراهی، میراثی ماندگار بر جای گذاشت. ✨خبر درگذشت بانو زینب رهنمون، بسیاری از شاگردان، دوستان و همراهان خانواده محترم رحمانی و رهنمون را اندوهگین کرد. بانویی که اگرچه کمتر در معرض دید بود، اما نقش او در شکل‌گیری و استمرار بسیاری از خدمات فرهنگی، تربیتی و اجتماعی همسرش، استاد علی رحمانی، انکارناپذیر است. تاریخ جوامع ما سرشار از نام مردانی است که در عرصه‌های علمی، دینی و اجتماعی درخشیده‌اند؛ اما کمتر به زنانی پرداخته شده است که با صبوری، فداکاری و درایت، زمینه این درخشش را فراهم کرده‌اند. بانو زینب رهنمون از همین تبار بود؛ بانویی که سالیان متمادی در کنار همسر خود، بار سنگین مسئولیت‌های خانوادگی و اجتماعی را بر دوش کشید و با اخلاق نیکو، سعه صدر و روحیه ایثار، پشتیبان راهی شد که ثمرات آن به نسل‌های متعدد رسید. 🔹او نه تنها همسری وفادار، بلکه همراهی آگاه و همدلی دلسوز بود که در فراز و فرودهای زندگی، استوار ماند و سهمی مهم در تربیت فرزندانی شایسته و حمایت از فعالیت‌های اصلاحی و فرهنگی خانواده خود ایفا کرد. بی‌تردید بسیاری از آثار نیک و خدمات ماندگاری که از این خانواده به یادگار مانده است، بدون حضور و حمایت او به این شکل تحقق نمی‌یافت. 🔹در روزگار هیاهو و خودنمایی، زندگی بانو زینب رهنمون یادآور این حقیقت است که تأثیرگذاری همیشه در دیده‌شدن خلاصه نمی‌شود. گاه بزرگ‌ترین نقش‌ها را کسانی ایفا می‌کنند که ترجیح می‌دهند دور از هیاهو بمانند، اما آثار حضورشان در زندگی انسان‌ها و در حافظه جامعه ماندگار می‌شود. 🔺شش سال پیش، نگارنده در یادداشتی با عنوان «بزرگمردی در سایه‌سار زینب غزالی کردستان» به زندگی و خدمات استاد علی رحمانی پرداخت. انتخاب این عنوان از آن رو بود که در پسِ بسیاری از موفقیت‌ها، خدمات فرهنگی و تربیتی و فعالیت‌های اصلاحی ایشان، نقش مؤثر و الهام‌بخش همسر گرانقدرشان، بانو زینب رهنمون، به‌روشنی دیده می‌شد. بانویی که با ایمان، درایت، صبوری و همراهی کم‌نظیر خود، زمینه‌ساز بخشی از آن کارنامه پربار بود. ✔️اکنون که بانو زینب رهنمون دار فانی را وداع گفته است، آن نام‌گذاری بیش از پیش معنا می‌یابد؛ چرا که یاد و نام او نه تنها در قامت همسری وفادار، بلکه به عنوان بانویی اثرگذار، فرهیخته و الهام‌بخش در حافظه دوستان، شاگردان و آشنایان این خاندان نیک‌نام باقی خواهد ماند. بی‌تردید جایگاه او در شکل‌گیری و تداوم بسیاری از خدمات فرهنگی و اجتماعی این خانواده، جایگاهی ارجمند و ماندگار است؛ از این‌رو یادش همواره با احترام، سپاس و نیک‌نامی همراه خواهد بود و نامش در شمار زنان مؤثر و خدمتگزار جامعه کردستان به نیکی یاد خواهد شد. 🔺امروز که این بانوی فرهیخته و فداکار از میان ما رفته است، یاد او را با احترام و سپاس گرامی می‌داریم و از خداوند متعال برای ایشان رحمت و مغفرت واسعه، و برای خانواده، بستگان، دوستان و همه دوستدارانش صبر و آرامش مسئلت می‌کنیم. روحش شاد و یادش گرامی. ✍️ فرزاد وليدى - سنندج ١٤٠٥/٣/٢٥ 🆔@farzad_validi

بزرگمردی در سایه‌سار زینب غزالی کردستان ✍فرزاد ولیدی- دانشجوى دكتراى علوم قرآن و حديث دوستی نقل می‌کرد که مدّت‌زمانی مشغول مطالعه‌ی زندگینامه و سیره‌ی پیامبر اکرم ـ صلّی الله علیه وسلّم ـ و یاران باوفایش بود و وقت زیادی را به آن اختصاص می‌دادم. #اهل‌سنت_ایران #مشاهیر_اهل‌سنت_ایران #استاد_علی_رحمانی #فرزاد_ولیدی @farzad_validi

‍ 📌دعایی از عرفات؛ رزقی فراتر از همه دارایی‌ها ✨یکی از تفاوت‌های مهم میان برداشت رایج ما از «رزق» و آنچه قرآن کریم از این مفهوم ارائه می‌دهد، در گستره معنایی آن است. غالباً هنگامی که سخن از رزق و روزی به میان می‌آید، ذهن‌ها متوجه مال، درآمد و امکانات مادی می‌شود؛ حال آنکه در منطق قرآن، رزق حقیقتی بسیار وسیع‌تر از این برداشت محدود است. خداوند متعال می‌فرماید: 🔺«اللَّهُ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشَاءُ وَيَقْدِرُ» «خداوند روزی را برای هر کس بخواهد گسترش می‌دهد و برای هر کس بخواهد تنگ می‌گرداند.» (رعد، ۲۶) و نیز می‌فرماید: 🔺«اللَّهُ لَطِيفٌ بِعِبَادِهِ يَرْزُقُ مَنْ يَشَاءُ وَهُوَ الْقَوِيُّ الْعَزِيزُ» «خداوند نسبت به بندگانش مهربان است، هر که را بخواهد روزی می‌دهد.» (شوری، ۱۹) در این نگاه، رزق تنها آن چیزی نیست که زندگی مادی انسان را سامان می‌دهد؛ بلکه هر نعمتی که موجب رشد، هدایت و غنای روح انسان شود نیز رزق الهی است. حضرت شعیب علیه‌السلام می‌فرماید: 🔺«وَرَزَقَنِي مِنْهُ رِزْقًا حَسَنًا» «و از جانب خویش روزی نیکویی به من عطا کرده است.» (هود، ۸۸) مفسران، «رزق حسن» را تنها به مال و ثروت تفسیر نکرده‌اند، بلکه آن را شامل علم، حکمت، معرفت و نبوت نیز دانسته‌اند. بر همین اساس، ایمان، فهم قرآن، توفیق عبادت، استاد شایسته، دوست صالح، دعای خیر مؤمنان و هر آنچه انسان را به خدا نزدیک‌تر کند، در شمار رزق‌های الهی قرار می‌گیرد. سعدی چه زیبا گفته است: همنشین تو از تو به باید تا تو را عقل و دین بیفزاید ✔️هرچه بیشتر در زندگی تأمل می‌کنم، بیشتر به این نتیجه می‌رسم که برخی از بزرگ‌ترین رزق‌های الهی نه دیده می‌شوند، نه قیمت‌گذاری می‌شوند و نه در محاسبات مادی می‌گنجند. 🔹برای نگارنده این سطور، یکی از زیباترین مصادیق این حقیقت در غروب عرفه امسال رخ داد. در حالی که برادر عزیزم، کاک ایوب زارعی، در صحرای عرفات حضور داشت و از برکات حج تمتع بهره‌مند بود، پیام صوتی کوتاهی برایم ارسال کرد. پیامی کوتاه، اما سرشار از ایمان، اخلاص و محبت. در آن ساعات نورانی که دل‌ها بیش از همیشه متوجه خداوندند و اهل معرفت، عرفه را از شریف‌ترین لحظات عمر می‌دانند، او دوستان و همراهان خود را از دعای خیر فراموش نکرده بود. هنگام شنیدن آن پیام، بی‌اختیار اشک از چشمانم جاری شد. نه صرفاً به خاطر واژه‌هایی که بر زبان آمده بود، بلکه به خاطر حقیقتی که در پس آن نهفته بود. در آن لحظه با خود اندیشیدم: خداوند چه رزق عظیمی به انسان عطا می‌کند وقتی در زندگی‌اش کسانی حضور دارند که در بهترین زمان‌ها و مقدس‌ترین مکان‌ها، او را از دعای خیر فراموش نمی‌کنند. مولانا می‌گوید: روزیِ جان از جهان جان رسد روزیِ تن از عالم نان رسد آن شب معنای این بیت را بیش از هر زمان دیگری فهمیدم. شاید بتوان بسیاری از نعمت‌های دنیا را با معیارهای مادی سنجید، اما آیا می‌توان برای دعایی خالصانه که در صحرای عرفات برای انسان خوانده می‌شود، قیمتی تعیین کرد؟ ✔️آیا می‌توان ارزش رفاقت‌های ایمانی، وفاداری، اخلاص و محبت را با ترازوهای این جهان اندازه گرفت؟ بی‌تردید نه. آن شب بیش از هر زمان دیگری فهمیدم که فقر و غنا را نباید تنها در دارایی‌های مادی جست‌وجو کرد. چه بسیار کسانی که امکانات فراوان دارند، اما از نعمت دوستانی که در خلوت دعا یادشان کنند محروم‌اند؛ و چه بسیار کسانی که سرمایه‌ای جز همین محبت‌ها و پیوندهای ایمانی ندارند، اما نزد خداوند از غنی‌ترین بندگان‌اند. ✨اگر بخواهم یکی از ارزشمندترین رزق‌های معنوی که خداوند در سال جاری نصیبم کرده است نام ببرم، بی‌تردید همان پیام کوتاه و دعای خیر برادر عزیزم کاک ایوب زارعی از صحرای عرفات خواهد بود. شاید یکی از نشانه‌های لطف خداوند به انسان آن باشد که در میان هیاهوی این جهان، کسانی را در مسیر زندگی‌اش قرار دهد که در خلوت دعا، نام او را به یاد آورند. این نعمت را نه می‌توان خرید، نه به ارث برد و نه با معیارهای مادی سنجید؛ این همان رزقی است که تنها خداوند به بندگان خویش عطا می‌کند. ✍️فرزاد وليدى #رزق #رزق_الهی #عرفه #حج_تمتع #دعای_خیر #دوستی_ایمانی #معرفت #سبک_زندگی_قرآن 📎فايل صوتى كاك ايوب زارعى به پيوست مى باشد. 🆔@farzad_validi

📌آفتاب ديندارى و شيب تاريكى ✨طلوع دین‌داری در جان، آن‌گاه به کمال می‌رسد که با دغدغه‌ی رشد دیگران پیوند خورد. اما بقای این فروغِ درونی، نیازمندِ پایداری و مراقبت است؛ چه آنکه شیبِ تندِ تاریکی، همواره انسان را به سوی سقوط در ظلمات فرامی‌خواند. ✍️فرزاد وليدى- عضو شوراى مركزى جماعت دعوت و اصلاح #دین_داری #خودسازی #رشد_معنوی #اخلاق #معرفت #روابط_عمومى_هرمزگان 🆔@farzad_validi

📌میهمانِ برگزیده؛ در ضیافتِ عید 🔸«این کلمات، واگویه‌ای است برآمده از سوگ؛ در رثای زنده‌یاد "کاکه ابوبکر رضایی" که در صبحگاه چهارشنبه، ۶ خرداد ۱۴۰۵، هم‌زمان با طنینِ عیدِ بزرگِ قربان، دعوتِ حق را لبیک گفت و سبک‌بال به دیدار معبود شتافت. به باور نگارنده، رخت بربستن از این جهانِ فانی در چنین روزِ مبارکی، والاترین موهبت و هدیه‌ای الهی است که پروردگار متعال نصیبِ بندگانِ برگزیده‌ی خود می‌سازد. آنکه در روزِ ایثار و بندگی (عید قربان) به سرای باقی می‌کوچد، گویی خود نیز در مسیرِ تقرب به درگاهِ دوست، پذیرفته شده است. فلسفه‌ی ژرفِ این تقارن مبارک و نشانه‌های معنوی آن، در سخنانی که به پاسِ یادبود ایشان ایراد گردید، تبیین شده است. این کلماتِ صمیمانه، با احترام و همدردی فراوان، تقدیم به بازماندگانِ داغدار و عمومِ ارادتمندان و دوستدارانِ آن مرحوم می‌گردد؛ به امید آنکه تسلایی بر دل‌های بی‌قرارشان باشد. روحش شاد و قرینِ رحمت واسعه‌ی الهی باد.» 🎙️ارائه دهنده: فرزاد وليدى ⏱️زمان: ٩ دقيقه 🕌مسجد حاجى آباد - سنندج ٧ خرداد ١٤٠٥ 🗣️زبان: كُردى 🆔@farzad_validi

📌طواف در ميقات دل ✨در این ایام مبارک که روزهای پرفضیلت ذی‌الحجه را پشت سر می‌گذاریم، جان‌ها در اشتیاق حرم و دل‌ها در گرو اقامه نماز در مسجدالحرام است. حاجیان در هر لحظه، خود را برای حضور در سرزمین‌های رازآلود «منا» و «عرفات» مهیا می‌کنند و دیگر مسلمانان نیز در اقصی‌نقاط این کره خاکی، مشغول عمل به دستورات و آموزه‌های دینی و کسب فضائل این ماه هستند؛ از روزه‌داری و قرائت قرآن کریم گرفته تا صدقه و دعا و نیایش‌های توصیه‌شده. ✔️اما به باور من، ثمره‌ی واقعی تمام این اعمال و مغزِ این عبادات، در یک ضرب‌المثل مشهور عربی نهفته است که می‌گوید: «نَظِّفْ بَيْتَكَ كَأَنَّكَ تَسْتَقْبِلُ ضَيْفاً، وَنَظِّفْ قَلْبَكَ كَأَنَّكَ تَسْتَقْبِلُ المَوْتَ.» (خانه‌ات را چنان تمیز کن که انگار منتظر میهمانی، و دلت را چنان پاک کن که انگار منتظر مرگی...) این حکمت عمیق، ریشه در اين کلام نبوی دارد؛ آنجا که پیامبر اکرم (صلى الله عليه و سلم) در حدیثی می‌فرمایند: «اعْمَلْ لِدُنْيَاكَ كَأَنَّكَ تَعِيشُ أَبَداً، وَاعْمَلْ لِآخِرَتِكَ كَأَنَّكَ تَمُوتُ غَداً» (برای دنیایت چنان کار کن که گویا جاودانه‌ای، و برای آخرتت چنان که گویا فردا می‌میری.) 🔸این تعادل میان ظاهر و باطن، همان چیزی است که به عبادات ما روح می‌بخشد. اگر خروجی این ایام، انسان را در چنین جایگاه والایی قرار ندهد و عمارتِ درون را آباد نسازد، عمل به شکل ظاهری عبادات به تنهایی کافی نخواهد بود. چنان که حافظ شیرازی در بیتی هشدار می‌دهد که بدون طهارت باطن، حضور در حریم قدس میسر نیست: شست‌وشویی کن و آنگه به خرابات خرام تا نگردد ز تو این دیر خراب آلوده 🔸در واقع، کعبه‌ی واقعی که باید در این ماه به طواف آن رفت، کعبه‌ی دل است که باید از بت‌های نفس پاک شود. همان‌گونه که مولانا در تبیین فضلِ دل بر کعبه‌ی سنگی می‌سراید: کعبه بنیاد خلیل‌آذر است دل، گذرگاه جلیل‌اکبر است تا توانی دل به دست آور که دل زان هزاران کعبه آمد فضل‌تر 🔺اگر حاجی یا مؤمنِ روزه‌دار، همزمان با آراستن ظاهر، به «نظافت قلب» برای ملاقات با حق نپردازد، گویا تنها پوسته را گرفته و مغز را رها کرده است. ثمره‌ی نهایی این ایام باید «بیداری» باشد؛ بیداریِ دلی که هر لحظه خود را مهیای میهمانی خدا و آماده‌ی سفر ابدی می‌بیند. ✨حقیقت آن است که اگر برون‌داد این ایام، انسان را به چنین جایگاه والایی از خودآگاهی نرساند و عمارتِ درون را آباد نسازد، ما تنها به پوسته‌ای از عبادات بسنده کرده‌ایم. عبادت واقعی آن است که «خانه دل» را برای میزبان اصلی مهیا کند؛ چرا که اگر درون از زنگار منیت و غفلت پاک نشود، طواف بر گرد کعبه سنگی، تنی خسته بر جای می‌گذارد و دلی که هنوز فرسنگ‌ها با مقصد فاصله دارد. ✍️ دكتر فرزاد ولیدی 🆔@farzad_validi

📌ملاقات در بلنداى آبيدر، بازخوانى حقيقت مرگ و زندگى 🔸 این کلمات، واگویه‌ای است در سوگِ کوهنوردِ بلند‌طبع، مرحوم "کاکه سعید خالدیان"؛ کسی که قله‌ی آبیدر در روز جمعه ۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۵، آخرین ایستگاهِ صعود دنیوی و آغازِ عروج ملکوتی‌اش بود. این سخنان در مراسم یادبود ایشان تقدیمِ بازماندگان و دوستدارانش گشته است. 🎙️ارائه دهنده: فرزاد وليدى ⏱️زمان: ١٢ دقيقه 🕌مسجد ويس القرنى - سنندج ٢٦ ارديبهشت ١٤٠٥ 🗣️زبان: كُردى 🆔@farzad_validi

‍ 📌ملاقات در بلندای آبيدر، بازخوانی حقیقت مرگ و زندگی ✨مرگ، واقعه‌ای است که روزانه بر آستانه‌ی خانه‌ی بسیاری از آحاد جامعه قدم می‌گذارد؛ میهمانی ناخوانده که اکثرِ نفوس، آمادگی میزبانی‌اش را ندارند و تنها معدود افرادی با طیب‌خاطر و آرامشِ ناشی از آمادگی، پذیرای آغوش او می‌شوند. قرآن کریم در آخرین آیه از سوره مبارکه لقمان، این حقیقتِ سیال و پیش‌بینی‌ناپذیر را چنین ترسیم می‌فرماید: «وَمَا تَدْرِي نَفْسٌ مَاذَا تَكْسِبُ غَدًا وَمَا تَدْرِي نَفْسٌ بِأَيِّ أَرْضٍ تَمُوتُ»؛ هیچ کس نمی‌داند فردا چه به دست می‌آورد و هیچ‌کس نمی‌داند در کدام قطعه از زمین، جان به جان‌آفرین تسلیم خواهد کرد. دیروز، فضای مجازی و کانال‌های خبری، خبر از عروجی دگرگونه دادند؛ فوت کوهنوردی در بلندای کوه «آبیدر» و در پناهگاهی که بر فراز قله تکیه زده است. او کسی نبود جز «کاکه سعید خالدیان»، چهره‌ای خوش‌نام از تبار شریفانِ دیارمان که هنوز پا به دهه‌ی ششم زندگی نگذاشته بود. هر آن‌کس که حتی یک دیدار ساده با ایشان را تجربه کرده باشد، بر اخلاقِ والا، طبعِ بلند و قلبِ سلیم او شهادت می‌دهد. گویا خداوند متعال، نوع، زمان و مکانِ مرگ متفاوتی را برای او رقم زده بود تا با کارنامه‌ی درخشان زندگی‌اش هم‌خوانی داشته باشد. به باور نگارنده، تقدیر الهی چنین بود که نام او به قامتِ استوار کوه نامدار «آبیدر»، برای همیشه در حافظه‌ی جمعی این شهر حک شود. مرگ کاکه سعید، ترجمه‌ی عینی و عملیِ همان آیه‌ی سوره لقمان بود؛ تا همگان با «چشمِ سر»، معنای ناپایداری و تقدیر محتوم را درک کنند و در جاده‌ی زندگی به بصیرتی نو دست یابند. 🔹این واقعه به ما آموخت که حقیقتِ مرگ، در واقع «ملاقات با حقیقتِ خویش در آیینه‌ی فردا» است. نوعِ عروج او در فرازِ قله، پیامی نمادین در خود نهفته دارد: اینکه انسان در هیاهوی روزمرگی دچار غفلت می‌شود و چنین وقایعی، «افقِ دید» ما را تغییر می‌دهند. این مرگ، یک کارکرد معرفتی و تربیتیِ عمیق داشت؛ به ما یادآور شد که فرصتِ عمل بسیار محدود است و «اصلاح روابط اجتماعی» و «تطهیر قلب» از ضروریاتِ زیستن است. ✔️دریافتیم که زندگی نه آن‌قدر طولانی است که بتوان در آن بذر کینه و طمع کاشت، و نه آن‌قدر بی‌ارزش است که بتوان به بطالت و پوچی گذراند. این موقعیت، کلام گهربار عثمان (رضی‌الله‌عنه) را در اذهان متبلور می‌سازد که فرمود: «هَمُّ الدُّنْیا ظُلْمَةٌ فِی الْقَلْبِ وَ هَمُّ الْآخِرَةِ نُورٌ فِی الْقَلْبِ» ترجمه: اندوهِ دنیا (و غرق شدن در مادیات)، تاریکیِ قلب است و اندوهِ آخرت (و دغدغه‌ی رستگاری)، نوری است در عمقِ جان. کاکه سعید در اوج و در مسیرِ صعود رفت، تا به ما بیاموزد که می‌توان حتی مرگ را هم به یک صعود تبدیل کرد، اگر پیش از آن، قله‌های اخلاق و شرف را فتح کرده باشیم. ✍️دکتر فرزاد ولیدی - سنندج | ۲۶ اردیبهشت ۱۴۰۵ 📎سخنرانى ارائه شده در مراسم تعزيه ايشان توسط نگارنده به پيوست مى باشد. 🆔@farzad_validi