𝗀𝗋𝖺𝗒 𝗈𝖼𝖾𝖺𝗇 ,

چطوری به آدما توضیح بدم که گاهی ممکنه سه روز دلم نخواد با کسی حرف بزنم؟ مشکل تو نیستی، واقعا مشکل از خودمه

قلمم خون به جیگر شد تا که بیای فاجعست، فاجعه رفتن من.. شعر بنویس

می‌روم تا یه عاشق دیگه بنویسه قصه‌ام رو ؛

می‌روم تا که لبریز نکنی جان مرا ؛ می‌روم تا که به زشتی نبری نام مرا ؛

اگر دوستت داشت، به تماشای رنجِ تو نمی‌نشست.

دیگه آدم جالبی نیستم، آدما رو هم نمیتونم جدی بگیرم، همه‌چیز ناجالبه.

گاهی مردم نمی‌خواهند حقیقت را قبول کنند، زیرا نمی‌خواهند توهمات آنها نابود شود. - نیچه

کوه نیستم و دل می‌بندم.. ؛

و برف نسخه خوبی نیست برای سرفه گلدان‌ها، گلی نمانده خودت گُل باش ؛

بعضی از اهنگا فقط شنیده نمیشن، آدم رو وادار میکنن فکر کنه و این برای من همین معنا رو داره.. نمیدونم باید از کدوم بیتش حرف بزنم، چون هر کدومش یه لایه از معنا رو باز میکنه. شاید خلاصه‌اش این باشه که «منبع نجاتی که دنبالش می‌گردی، گاهی جایی بیرون از تو نیست؛ بخشی از خود توئه.»

حرف است فراوان و دگر حوصله‌ای نیست، از بغضِ عمیقِ به گلویم گله‌ای نیست.

«درگیر باشید، درگیرِ هر چیـزی جز انسان‌ها.»

اون حس خلأ درونی ..