هوئیرات

چـه شب طـولانی ..! باشد که همه چیزهای خـوب دنبالت بیایند، تو را پیدا کنند و با تـو بمانند..🌱

سـَرَم بازار مسگرهاست، دلم دُکان سمساری !

قانون بیست و دوم؛ شریف زندگی کن..

کسی که تو امروز دلتنگش شدی، هر روز آگاهانه تصمیم می‌گیره که تو، توی زندگیش نباشی و این تمام چیزیه که تو نیاز داری بشنوی..! •شب‌بـخیـر

اینترنشنال یه نظرسنجی گذاشته بود که اگر شرایط مهاجرت داشته باشید می‌رید یا نه ؟! و ۸۳ درصد گفته بودن آره.. من جزو اون ۱۷ درصدم. بیشتر دلم می‌خواد بمیرم..

شاعر در وصف خستگی فرموده؛ « خستگی از حد گذشته چای‌لیوانی بریز؛ موی خود را باز کن ، بر روی پيشانی بریز..»

دل بدیـم به معین و کـیف کـنیم..🎧

با هرکسی مثل خودش رفتار نکن. اگر خوبی دیدی مثل خودش باش و اگر بدی دیدی ازش فاصله بگیر. نیازی نیست پلیدی‌ به روحت راه بدی، در حالی که می‌تونی با فاصله‌گرفتن از روحت محافظت کنی..

باید از موسیقی ترسید، زیرا نمیدانیم ما را به کدام قسمت خاطراتمان خواهد بُرد! چی داری واسم بفرستی؟👇🏻 https://t.me/HarfBeManBOT?start=HBM12948200

«حال گیتا خوب نیست. از بس خسته است. انگار حال هیچ‌کس خوب نیست. لااقل کسانی را که ما می‌شناسیم و می‌بینیم. همه‌ی ایرانی‌ها همه منتظرند و همه از انتظار خسته شده‌اند. مثل آدم‌هایی هستیم که بیرون قفس ایستاده‌ایم. یک قفس عظیم…» -روزها در راه؛ شاهرخ مسکوب

داستان پشت آهنگ «جان مریم» اینه که اصلاً یه ترانه‌ی محلی شمالی (گیلکی) بوده. مردم گیلان در مراسم و دورهمی‌ها با لحنی ساده و عاشقانه می‌خوندنش. بعدها توی دهه‌ی ۱۳۴۰ یک دانشجوی گیلانی این آهنگ رو به تهران آورد و توی جمع‌های دانشگاهی خوند. همین باعث شد بین دانشجوها دست به دست بشه و کم‌کم به شکل یک ترانه‌ی ملی و جمعی دربیاد. وقتی فرهاد مهراد این آهنگ رو خوند و توی فیلم خاک مسعود کیمیایی پخش شد (۱۳۵۲)، دیگه «جان مریم» مشهور شد. از اون به بعد خیلی‌ها این ترانه رو اجرا کردن و هر نسل باهاش خاطره ساخته.

‏بازمانده بودن بدترین اتفاقی بود که برامون افتاد..! #هجده‌و‌نوزده‌_دیماه

و سلام بر کسانی که خاک را از صورتِ آرزوهای ما کنار زدند و از قبر بیرون‌شان کشیدند، تا دوباره زندگی کنند..

‏بازمانده بودن بدترین اتفاقی بود که برامون افتاد..! #هجده‌و‌نوزده‌_دیماه

یادم هست وقتی عاشق شده بودم حتی در راه رفتن هم احتیاط می‌کردم، انگار ظرفی درون سینه‌ام جا داشت که پر از مایعی گران‌بها بود و من می‌ترسیدم که این مایع گران‌بها از درون آن جاری شود.. رودین، ایوان تورگنیف

حالم شده شبیه اون بچه‌ی دبستانی که کارنامه‌شو میدن دستش و چشمش می‌افته به مُهر قرمزِ گنده‌ی "نیازمند به تلاش بیش‌تر"..

«روزها همه يكجور ميگذرد، بيخود و بى فايده، چيز تازه ندارم، قربانت.» صادق هدایت

غـم ایـن آهـنگ..! #new🎼

یکی از آداب اجتماعی میان ایرانیان این بوده است که اهل فسق و فجور را برای رسوا و بی‌آبرو کردن، بر گاو می‌نشاندند و در بازار و دور شهر می‌گرداندند. از همین رسم، تعبیر «بر گاو گردانیدن» به معنای رسوا ساختن کسی پدید آمده است. سعدی نیز در بیتی به این رسم اشاره می‌کند: نه خصمی که با او برآیی به داو بگردانت گرد گیتی به گاو فرهنگنامه کنایه