pourquoi pas?

برای شبِ بیدار و چشمِ سیاه.

:))

پسرخاله‌م برام یه دایناسور زیر برج ایفل کشید.

« Mes amis, retenez bien ceci, il n'y a ni mauvaises herbes, ni mauvais hommes. Il n'y a que de mauvais cultivateurs. »

اون شب وقتی می‌خواستیم از کافه بزنیم بیرون برای یه مشتری آهنگ تولدت مبارک پخش کردن و من در حالی که داشتم کمی قر می‌دادم از کافه زدم بیرون و خانمی که داشت از ر‌وبروم رد می‌شد یه لبخند خیلی بزرگ بهم زد که هنوز یادم مونده :)))

در حالت عادی رقصیدن در کنار آدم‌ها برای خودم سخت‌ترین کار ممکنه و راه‌حلش اینه فقط کمی مست باشم. مستِ چی؟ همون‌طور که بودلر روزی گفت؛ از شراب از شعر یا از پرهیزکاری! آن‌طور که دلتان می‌خواهد مست باشید!

🤍🌟

پایان Aftersun و رقصیدن با Under pressure، دقیقه‌های آخر Eternity and a day که آنا دستش رو به سمت الکساندر دراز می‌کنه و می‌گه می‌دونم دوست نداری برقصی اما امروز روز منه! و آهنگی که در طول فیلم مدام تکرار شده باز پخش می‌شه و این بار دیگه انگار به اوج‌ زیبایی خودش رسیده، وقتی جینا رولندز توی A woman under the influence با دریاچه‌ی قو‌ آروم می‌رقصه، اون صحنه‌ از Only lovers left alive که با گرامافون آهنگ Trapped by a thing called love داره پخش می‌شه و ظرافت رقصیدن تیلدا و تام هیدلستون قلبت رو ذوب می‌کنه، یا وقتی رینولدز و آلمای Phantom thread تنها وسط یه سالن بزرگ می‌رقصن و زوج‌های دیگه آروم آروم بهشون اضافه می‌شن. وای نمی‌دونم اگه بازم فکر کنم چیزهای بیشتری به ذهنم می‌رسه!

وای من گاهی لپ‌تاپ رو روشن می‌کنم تا فقط لحظه‌های رقص موردعلاقه‌م در سینما رو دوباره و دوباره ببینم.

پروست، دسته‌گل آرزو، اجرای نیک کیو، امتحان‌های آنلاین تو خوابگاه، کرم بروله با هانا، ته‌رنگ. قبل از دیدن تموم این روزها همچنان انسان‌های غم‌زده‌ای بودیم ولی شاید کم‌تر از حالا. نمی‌دونم.