𝖫𝗇𝖺𝗓𝗌𝗍𝖺𝗋𝗒

سلام عزیزان دلم🤍' امیدوارم که سلامت باشید مدتی میشه که تصمیم گرفتم اینجا رو پاک کنم لحظه‌های قشنگی رو اینجا و کنارِشما گذروندم، از همتون بابت انرژی و محبتی که تو این دو سال‌و خورده‌ای بهم دادین ممنونم✨️ می‌تونید در پیج و چنل تلگرام چارخونه همچنان همراهِ من باشید‌. مرسی که تو این مدت کنارم بودین :* / ال‌ناز

«چرا کافه رفتن و فعالیت‌های این‌چنینی عادی سازی محسوب نمی‌شوند؟» این روزها برچسب «عادی سازی» روی بسیاری از فعالیت‌های روزمره می‌خورد و ریشه‌ای جز خشم ندارد. شرایطی که ایجاد شده، خشم بسیاری در مردم ایجاد کرده. ظرفیت روانی افراد پر شده و کوچک‌ترین حرکتی از سمت سایر افراد ممکن است سبب بروز خشم به شکل توهین و مقصرسازی شود. اما بهتر است به چند موضوع توجه کنیم؛ افسردگی در ایران عملاً به سطح بالایی رسیده و اوضاع خوبی ندارد، افراد بسیاری تحت دارو‌درمانی و روان‌درمانی‌اند، افراد بسیاری نیز با مشکلات شدید روانی دست و پنجه نرم می‌کنند اما بنا بر دلایلی درمان را جدی نمی‌گیرند. اما نکته‌ای که واضح است، این است که بخش عظیمی از افراد امروزه درگیر مسائل روانی‌اند و غم بخش بزرگی از زندگیشان را تشکیل می‌دهد. شرایط ایجاد شده به طبع این مسئله را پررنگ‌تر می‌کند و پریشان‌حالی را افزایش می‌دهد.‌ همان‌طور که می‌دانیم، شیوه‌ی برخورد انسان‌ها در مواجهه با چنین مسائلی متفاوت است. برخی از مشغول کردن ذهن خود، سعی برای ساخت لذت‌های کوچک، خلق معنا و بهبود بخشیدن شرایط روحی خود حتی به مدت کوتاه، استفاده می‌کنند. این بدین معناست که انسان‌ها برای بهبودی روان خود نیازمند انجام فعالیت‌هایی مثل قهوه نوشیدن در کافه‌ای دنج، خرید کردن از فروشگاه موردعلاقه، کتاب خواندن و غیره، هستند. این مسائل به هیچ عنوان به معنی فراموشی وضع موجود نیست، چه بسا فعالیتی کوچک برای مقابله با افکار مرگ، جنگیدن در برابر تمام درگیری‌های روانی و غیره است، اما چرا ما نیاز داریم خود را به زندگی متصل کنیم؟ پاسخ ساده و بدیهی‌ست، اما درک آن کمی سخت است.«زندگی جریان دارد.» متاسفانه یا خوشبختانه زندگی ساکن نیست و جریان داشتن آن سبب می‌شود انسان محکوم به ادامه دادن باشد. این درد و رنج هرگز عادی نمی‌شود، تروماهای ایجاد شده هرگز از ذهن پاک نمی‌شوند، صحنه‌هایی که دیدیم و اتفاقاتی که رخ دادند، قرار نیست فراموش شوند، اما انسان محکوم و مجبور است با تمام این‌ها به زندگی ادامه دهد، پس به همین میزان محکوم و مجبور است که خود را با کوچک‌ترین گام‌ها به زندگی متصل نگه‌ دارد. پس بهتر نیست کمی خشم خود را بر سر افرادی که تمام تلاششان را می‌کنند تا خود را کمی بیشتر زنده نگه دارند، خالی نکنیم و اوضاع یک‌دیگر را درک کنیم؟ هیچ یک از ما دشمن دیگری نیستیم، همه‌ی ما عزاداریم و غمی در دلمان هست که سبب می‌شود بخشی از وجود ما هرگز شاد نشود.

خیلی باشکوهید✨️✨️✨️

München-14 February 2026❤️.

و فهمیدم آدم می‌تواند هرگز کسی را ندیده باشد و نشناسد، اما با اندوه و زخمِ او، قلبش هزاران تکه بشود.

جگرم خون شد🖤

گلوله در سینه‌ی برخی از ما رفت؛ اما همه‌مان مردیم.

– All I want from life : « right person »

انقدر گیلمور گرلز دیدن کیف میده که واقعا دلم میخواد یه ۲۴ ساعتِ کامل بشینم و پشت سرهم ببینمش⭐️

زود برگرد.. تا سال تحویل برگشتم دیوونه.

به شدت منتظرش بودم

🌻,

🧚🏻

She looks just like a dream🌌 ;

آن ترک پری‌ چهره که دوش از بر ما رفت آیا چه خطا دید که از راه خطا رفت؟

شما می‌تونی با من همدردی بکنی، می‌تونی بفهمی من چمه، اما حسش نمی‌تونی بکنی. می‌تونی زبونی با من همدردی بکنی ولی حسش نمی‌تونی بکنی. شما رنج خودت رو داری، من رنج خودم رو دارم. من می‌فهمم شما چته، شما می‌فهمی من چمه، اما حسش نمی‌تونی بکنی. طعم گیلاس/عباس کیارستمی