فاوست

One batch two batch, penny and dime, huh?

متولد ۱۳۸۶ئه می‌فهمید؟

هر لحظه از زندگیم فکر می‌کنم شب و روز رو هم نمی‌دونی، هر ساعت فقط به این فکر می‌کنی که شاید چند دقیقه دیگه شروع کنن به اجرا کردن حکم. تو با چشم‌هات، با ترس‌هات، با سن کمت، تو درد من شدی و نمی‌شناسمت، سرکوفت زندگی به من شدی و نمی‌شناسمت، دهن‌کجی این دنیا به…

هر لحظه از زندگیم فکر می‌کنم شب و روز رو هم نمی‌دونی، هر ساعت فقط به این فکر می‌کنی که شاید چند دقیقه دیگه شروع کنن به اجرا کردن حکم. تو با چشم‌هات، با ترس‌هات، با سن کمت، تو درد من شدی و نمی‌شناسمت، سرکوفت زندگی به من شدی و نمی‌شناسمت، دهن‌کجی این دنیا به من شدی و نمی‌شناسمت، برام شدی یک ترس، ترس از این‌که گوشیم رو باز کنم و ببینم نیستی و نمی‌شناسمت ولی باور کن روزی نیست که برات گریه نکنم.

دلم برای اون روزها از دی‌ماه تنگ شده.

دلم برای همه‌چیز امید داشتن و کانسپتش تنگ شده.

دلم برای همه‌چیز امید داشتن و کانسپتش تنگ شده.

دستور می‌دم هیچ‌کس پشت‌سرم صحبت نکنه چون درحال‌حاضر من یک‌ماهه پشت‌سر هیچ‌کس صحبت نکردم عادل باشید یکم

واقعاً من در مسئله‌ی پرایوت‌شر دیوونه می‌شم کاش هیچ‌وقت چک نکنم

You should really come over sometime you know? «تا اون‌موقع که اتاقت درست بشه، کنکور منم تموم شده، می‌ام.» دوسال گذشت، من کنکورم شروع شده الآن، احتمالاً من رو هم یادش نباشه چه برسه به مکالمه‌هامون.

هربار گسسته می‌خونم نوستالژیا تمام وجودم رو می‌گیره. «ن، چرا هندسه دهم سخت‌تر از هندسه دوازدهمه به‌نظرت؟»، «چون دوازدهم از این گسسته و چیزهای وحشتناک دارید.»

هربار گسسته می‌خونم نوستالژیا تمام وجودم رو می‌گیره. «ن، چرا هندسه دهم سخت‌تر از هندسه دوازدهمه به‌نظرت؟»، «چون دوازدهم از این گسسته و چیزهای وحشتناک دارید.»

کلاس‌های ادبیات یازدهم فلاکتی که بین دوتا ریاضی‌ها ادغام شده بود، کلاس دوازده انسانی، درس شمس و مولانا، منی که اعتقادی به گوش دادن ادبیات نداشتم، کیانا که کنارم نشسته بود، «کیانا تو نانا رو دیدی؟» و اسپویل کل انیمه.

VAY

VAY

دینا مدنی و کرکترش که به‌شدت به‌شدت به‌شدت استروتایپ پرژن‌گرل ساختنش یک‌چیزی رو در من روشن می‌کنه