چادر کردیم، رفتیم تماشا.

ما با امید صبح وصال تو زنده‌ایم ما را ز هولِ این شب هجران نگاه‌دار -ابتهاج

برای روبه‌رو شدن یه لحظه هم غنیمته؛ تو سایه‌اتم وسیع‌تر از رؤیای نصفه‌نیمه‌اته.

دوستانی که میخوان ۰۵/۶/۷ دست در دست محبوب باشن، دیگه کم کم باید کارای اداریشو انجام بدن

با درماندگی آموخته شده، یه سلام فاصله دارم.

من نمی‌دونم جهان با اکت «ذوق» مشکل شخصی داره یا ما سقمون سیاست.

پیش به سوی کلوزهای حاملِ عکس‌های دوتاییِ سایه/ دست روی هم/ رینگ/باکس گل و هکذا.

اصلاً بوی خیار و دانمارکی ربیع از همین الان استشمام می‌شه.

هرسال میگم، امسالم می‌گم؛ این واقعاً ناراحتم می‌کنه که ما حداقل به همون اندازه‌ای که برای امام حسن یا امام رضا و یا بقیه‌ی ائمه و حضرات عزاداری می‌کنیم، برای پیامبر نازنین و مظلوممون عزای درخور برپا نمی‌کنیم.

سلام بر تو، به تعداد عقولی که از بند تعصب رهاندی و به فلسفیدن رساندی.

دختر بدرالدجی امشب سه جا دارد عزا؛ گاه می‌گوید پدر، گاهی حسن، گاهی رضا…

شهادتی که برای ما رحلت نمی‌شود.

شفیع: [شَ] پایمرد، شفاعتگر، فریادرس، میانجی، واسطه. از القاب والاترین پیامدار. شفیع کسی است که به حق تعالی وصل است و به مقام وحدت و فنا رسیده است؛ ما نیز از طریق شفیع به حق متصل می‌شویم.

کاش امام حسن از خزائن کرامتش یه غار به من بده تا از دست ابنای بشر راحتی گزینم.

بعضی روزا هم از همه‌ی انسان‌ها باهم ناراحتم. (بیشترِ روزا)

مثل همیشه امام‌رضاجون؛ گرچه آهی در بساطم نیست، آه آورده‌ام.

دلم برای امام رضا باز هم تنگ شده. مثل ۳۶۵ روز دیگه‌‌‌ی سال. من حتی وقتی گوشه‌ی صحن انقلاب، زیر سقف ایوون یکی از رواق‌ها هم نشسته‌ام، زل زدم به گنبد طلایی رنگ و بهر تماشام، باز هم دلم برات تنگ میشه امام‌رضاجون. حالا باید یه جوری تو گوش دلم این حقیقت رو فرو کنم که اگه هر موقع دلم برای آقا تنگ میشه، اون هم دیگه پیش شماست. ولی گوش دلم بدهکار نیست. باور نمی‌کنه که آقا مثل همیشه وسط همین شهر، تو دفترش ننشسته و دیگه اینجا نیست…

سلام بر تاکتیک‌های ناشناخته‌ و شناخته‌ی سیدمجتبی خامنه‌ای.

جهنم واقعی گرما نیست، جهنم واقعی وقتیه که وسط گرما سرما‌خوردگی می‌گیری.