مفتَقِرانه

دو نوع می‌شود روزی خورد؛ یکی اینکه دنبال رزق باشی، دیگری اینکه رزق دنبال تو باشد. چه زمان می‌شود، این کت جادویی را بر تن کرد و رزق دنبال ما بدود؟! وقتی ما دنبال خدا و خواسته خداوند عز و جل باشیم. در روایتی قدسی از کتاب شریف کافی از نبی‌مکرم اسلام خداوند تبارک و تعالی ۶ قسم جلاله می‌خورد؛ عِزَّتِي وَ جَلاَلِي وَ عَظَمَتِي وَ نُورِي وَ عُلُوِّي وَ اِرْتِفَاعِ مَكَانِي: و می‌فرماید: «لاَ يُؤْثِرُ عَبْدٌ هَوَايَ عَلَى هَوَاهُ» هیچ بنده‌ای نیست که خواسته من را بر خواسته خودش مقدم دارد. «إِلاَّ اِسْتَحْفَظْتُهُ مَلاَئِكَتِي» الا اینکه ملائک خودم را محافظ او قرار می‌دهم؛ «وَ كَفَّلْتُ اَلسَّمَاوَاتِ وَ اَلْأَرَضِينَ رِزْقَهُ» و آسمان و زمین را مأمور تأمین رزق او می‌کنم؛ «وَ كُنْتُ لَهُ مِنْ وَرَاءِ تِجَارَةِ كُلِّ تَاجِرٍ» و در پس تجارت هر تاجری حواسم هست که تجارتش جوری رقم خورد که این بنده‌ام ضرر نکند؛ «وَ أَتَتْهُ اَلدُّنْيَا وَ هِيَ رَاغِمَةٌ» و کاری می‌کنم که دنیا به سوی او روی آورد، در حالی که از آن رویگردان است.

وقتی او در قلبت خانه کند، همه چیز فرو می‌ریزد. تمامِ آن بت‌های کوچکی که سال‌ها با دقت ساخته بودی. اعتبارهای کاغذی، شهرت‌های توخالی، ترس‌های بی‌دلیل... همه می‌ریزند. ذهن سبک می‌شود. در نهایت، فقط تو می‌مانی و او. صادق. کارآمد. درست مثلِ همان صندلیِ پلاستیکیِ تک‌افتاده در میانه‌ی خاک؛ بی‌ادعا، و لازم.

چنان هنگامه‌ی بازار دامن‌گیریش گرم است که نوبت در قیامت هم به دست ما نمی‌افتد

به تعدادِ دل های جامانده از کربلا

به تعداد دمپایی های حاضر در کربلا

به تعدادِ لیوان های مصرف تو کربلا

با پدیده ای مواجهیم به نامِ "زائرِ منه ، شکار نکن" دم غروبه..بین بچه ها دعواست که این زائر خونه ی ما باید بیاد یا شما..

یَنبضُ بحبّ الحسین

پرسش اینجاست: این چه نظمی است که نه بر سود استوار است و نه بر اجبار؟ چه نیرویی دل‌ها را چنان هماهنگ می‌کند که هر کس خود را خادم دیگری می‌بیند؟

در جهان، هر نظمی معمولاً بر پایه‌ی منفعت، سود، اجبار یا مدیریتی آشکار شکل می‌گیرد؛ هر جا نظمی می‌بینیم، ناظمی با ابزار کنترل و برنامه‌ریزی نیز حضور دارد.

هرجای عراق که باشی کافی است از منزل پای بر راه گذاری.. چون راه برای رسیدن به منزلش زیاد است.. گویا تمام مسیرها و بساط ها قیام کردند برای عزایش...

نصف آدمی ادعاست.

- آدمِ امروز، بیشتر از هر زمان دیگری دنبال دیده شدن است. هر روز چیزی منتشر می‌کند، چیزی می‌نویسد، جایی خودش را نشان می‌دهد؛ شاید کسی تحسینش کند، شاید یک نفر تأییدش کند، شاید عددِ لایک‌ها کمی بیشتر شود..و یادش می رود که محبت اصیل، محصولی الهی است نه محصول تلاش های او.

حاج محمد علی قاسمی – شور ( اللهم الرحمنا به اباعبدالله )

می‌میرم برای اونکه دنیای منه آقای منه...

جسمم اینجاست و روحم جایی‌ست که او نفس می‌کشد.

وقتی نبودی، نبودنت همه جا بود!