محسن عروجی

قدیم‌ترها دوست داشتن آدم‌ها را زودتر باور می‌کردیم، حالا اما می‌رویم تویِ خودمان می‌گردیم، وارَسی می‌کنیم و از خودمان که بیرون می‌آییم در طرف مقابلمان فقدان چیزی را احساس می‌کنیم که نامَش "دوست داشتنِ صادقانه است" ... حالا هرکی بهمان می‌گوید دوستمان دارد، از خودمان می‌پرسیم چرا؟ چرا باید مرا دوست داشته باشد؟ و آنقدر دنبال دلیل می‌گردیم که بَدمان بیاید از دوست داشتنی که نثارمان شده است‌‌‌. حالا فکر می‌کنیم همه چیز فرق کرده است، آدم‌ها زودتر جا می‌زنند، زودتر کنار می‌کشند، مانده‌ایم یکجایی بینِ باور کردن و باور نکردن، که اگر باور کنیم به خودمان لعنت می‌فرستیم که چرا زود باور بوده ایم و اگر باور نکنیم و بگذاریم برود، واقعا می‌رود و مشغول دوست داشتنِ یک نفر دیگر می‌شود و باز هم به خودمان لعنت میفرستیم که چرا بی غل و غش عشقی که می‌توانستیم داشته باشیم را نپذیرفتیم و دردِ طرد شدن می‌افتد به جانمان که چرا زود پا پس کشید و اینطور فکرها... حالا افتاده ایم در گوشه‌ای از زمانه، بینِ مدرنیته و سنتی، که هم دلمان برای عشق دوران مادربزرگ‌ها لَک می‌زند و هم طاقتِ فراق و رنجِ عشق و اینها را نداریم و دنیای مدرن یقه‌مان را گرفته و با خود به آینده می‌برد به جایی که آدم‌ها همدیگر را آسان دوست دارند و آسان هم از یاد می‌برند! همه‌مان افتاده ایم رویِ دورِ ترس، ترس از کلمات دستمالی شده، دوست داشتن‌های بادلیلِ پرمنفعت، از دست دادن‌ها و تغییر رفتارهای ناگهانی، پایان‌هایی که خیلی زود از راه می‌رسند و همه‌ اینها از ما چیزی ساخته که دیگر نمی‌گذارد آن آدم‌های زود باورِ ساده باشیم که تا یک نفر میگوید دوستمان دارد دلمان هُری بریزد و از خود بی خودمان کند... حالا گوش ‌همه‌مان از حرف‌های عاشقانه و دوستت دارم پر است اما لذتِ دوست داشته شدن دیگر مثلِ گذشته خیالمان را راحت نمی‌کند. #نازنین_عابدین_پور https://t.me/mohsen_oruji1

خبر دستگیری پاول دورف بنیان‌گذار آزادی‌خواهِ تلگرام در کشورِ فریب‌کار و شارلاتان‌پرورِ فرانسه باعث شد یاد این پیامش در سال ۲۰۱۸ بیافتم. https://t.me/mohsen_oruji1

https://t.me/mohsen_oruji1

https://t.me/mohsen_oruji1

https://t.me/mohsen_oruji1

https://t.me/mohsen_oruji1

https://t.me/mohsen_oruji1

https://t.me/mohsen_oruji1

انسان روزگاری بوزینه بود و هنوز نیز انسان از هر بوزینه ، بوزینه تر است . نیچه

برای کسانی که معتقد هستند زندگی جبر نیست

«بیایید شخصی را در نظر بگیریم که در حالی‌که در خیابان ایستاده مثلاً به خودش می‌گوید "ساعت ششِ عصر است، روزِ کاری تمام شده. حالا می‌توانم بروم پیاده‌روی؛ یا می‌توانم بروم باشگاه؛ می‌توانم از برج بالا بروم و غروبِ خورشید را تماشا کنم؛ می‌توانم بروم تئاتر؛ می‌توانم به دیدارِ فلان دوست یا بهمان دوست بروم؛ بلی، حتی می‌توانم از شهر خارج شده و پا به جهانِ بی‌کران بگذارم و دیگر بازنگردم. همه‌یِ این‌ها صرفا به خودم بستگی دارد؛ من در این مورد آزادیِ کامل دارم. ولی حالا هیچ‌کدام از این کارها را نمی‌کنم، بلکه با همین اراده‌یِ آزادم به خانه نزدِ همسرم می‌روم". چنین حرفی دقیقاً مثلِ این است که آب بگوید "من می‌توانم موج‌هایِ بلندی بسازم (بلی در دریا و طوفان)، می‌توانم سیل‌آسا جاری شوم (بلی در بسترِ رودخانه)، می‌توانم با کف و افشانه‌یِ فراوان بریزم (بلی در آبشار)، می‌توانم آزادانه فواره کنم (بلی در چشمه)، و سرانجام می‌توانم بخار و ناپدید شوم (بلی در ۸۰ درجه حرارت)؛ ولی حالا هیچ‌کدام این کارها را نمی‌کنم، بلکه به اراده‌یِ خودم آرام و زلال در حوض می‌مانم" دقیقاً همان‌طور که آب تنها زمانی می‌تواند همه‌یِ آن کارها را انجام دهد که عللِ موجبه‌یِ آن‌ها رخ دهند، آن شخص هم نمی‌تواند آن‌چه را تصور می‌کند می‌تواند انجام دهد، انجام دهد مگر تحتِ همان شرایط. تا وقتی که علل حادث نشوند چنین کاری برایِ او غیرِممکن است؛ اما وقتی حادث شدند باید انجام دهد. درست مثلِ آبی که در شرایطِ مناسب قرار گرفته است. چون دقیق نگاه کنیم می‌بینیم اشتباهِ او و کلِ توهمی که اینجا از خودآگاهی‌ای که به غلط تفسیر شده به وجود آمده، یعنی این توهم که او اکنون می‌تواند همه‌یِ این کارها را انجام دهد، متکی به این واقعیت است که در هر زمان تنها یک تصویر می‌تواند در تخیلِ او حاضر شود، و هر چیزِ دیگری در این لحظه ناممکن می‌شود... بیایید به آن شخصی که به ساعتِ ششِ عصر فکر می‌کرد برگردیم و تصور کنیم حالا متوجه است که من پشتِ سر او ایستاده‌ام و دارم درباره‌اش فلسفه‌ورزی می‌کنم.. به راحتی می‌توان تصور کرد که او برایِ رد کردنِ حرفِ من یکی از آن کارها را انجام دهد. اما در آن صورت دقیقاً انکارِ من و تأثیرِ آن بر روحیه‌یِ متناقضِ اوست که انگیزه‌ای شده که او را به انجام دادنِ آن کار واداشته است...هر عملِ انسان، محصولِ ضروریِ شخصیتِ او و انگیزه‌ای است که حادث می‌شود... انگیزش اصلاً با علیت تفاوت ندارد بلکه صرفا نوعی از علیت است...انگیزه‌یِ انتزاعی‌ای که صرفاً عبارت است از یک اندیشه دقیقاً همچون انگیزه‌یِ شهودی‌ای که عبارت است از یک عینِ واقعیِ حی و حاضر، علتِ بیرونی است که اراده را جهت می‌‌بخشد...» -دو مسئله‌یِ بنیادینِ اخلاق، آرتور شوپنهاور، ترجمه‌یِ رضا ولی‌یاری، نشرِ مرکز، ص ٧٣

این که فردا این کنم یا آن کنم خود دلیلِ اختیار است ای صنم -مولوی، مثنوی

https://t.me/mohsen_oruji1

روانشناسی میگفت بیمارای واقعی هیچ وقت پیش ما نمیان مراجعین ما اکثرا کسانی هستند که توسط این بیماران مریض شده اند

صبح ، پیش از اینکه تخت را ترک کنید، مطمئن شوید برای چیزی با ارزش تر از "خواب" است .

آقا ۲۰۰۰ سال فیلسوف ها چنگ زدن تا یک مشت معنا برای این بشر مفلوک و سرگردان پیدا کنن نتونستن ! بعد فاز آدم‌هایی که چهارتا کتاب نخوندن میان میگن زندگی سراسر انرژیع یا قشنگی های خودشو داره چیه واقعا ! shut up

https://t.me/mohsen_oruji1

https://t.me/mohsen_oruji1

https://t.me/mohsen_oruji1