Mehrdad Naghzguy-Kohan مهرداد نغزگوی کهن

Channel photo updated

مجله زبان‌شناسی از نشریات علمی تخصصی مرکز نشر دانشگاهی است که انتشار آن از سال ۱۳۶۳ آغاز شده است. این مجله با هدف گسترش پژوهش‌های علمی در حوزه زبان‌شناسی و معرفی دستاوردهای نوین این دانش، به انتشار مقالات پژوهشی در شاخه‌های مختلف زبان‌شناسی پرداخته است. حوزه فعالیت مجله شامل زمینه‌هایی چون زبان‌شناسی نظری، آوا و واج‌شناسی، صرف،نحو، معناشناسی، زبان‌شناسی تاریخی، جامعه‌شناسی زبان، زبان‌شناسی کاربردی و مطالعات مرتبط با زبان فارسی و زبان‌های ایرانی بوده است. مجله زبان‌شناسی طی دهه‌های فعالیت خود یکی از مهم‌ترین بسترهای انتشار پژوهش‌های تخصصی زبان‌شناسی در ایران به شمار می‌آید. این نشریه در دوره جدید انتشار خود، به سردبیری جناب آقای دکتر مهرداد نغزگوی کهن، استاد تمام دانشگاه بوعلی سینای همدان، با هدف ارائه جدیدترین دستاوردهای پژوهشی در زمینه‌های مختلف زبانشناسی، آماده دریافت و بررسی مقالات پژوهشگران گرامی، اعضای هیئت علمی و دانشجویان تحصیلات تکمیلی است و از مشارکت علمی جامعه زبانشناسی کشور استقبال می‌کند. ج تا ارسال مقاله لطفا به پیوند زیر مراجعه فرمایید. https://ijl.iup.ac.ir

Meshkinfam,Mehrdad and Naghzguy-Kohan, Mehrdad (2026). Hopefulness and hopelessness conceptualization in Iranian society: a cognitive view. Research in Western Iranian languages and dialects. Vol 14/2: 81-94.

شب آواشناسی و واج‌شناسی زبان فارسی به مناسبت انتشار دومین شماره از مجلهٔ «آواشناسی و واج‌شناسی زبان‌های ایرانی»، نهصد و پنجاهمین شب از شب‌های بخارا به آواشناسی و واج‌شناسی زبان فارسی اختصاص یافته است. این نشست در ساعت پنج بعدازظهر دوشنبه هجدهم خرداد ۱۴۰۵ با سخنرانی محمود بیجن‌خان، گلناز مدرسی قوامی، ماندانا نوربخش، امید طبیب‌زاده و علی دهباشی در تالار استاد جلیل شهناز خانهٔ هنرمندان ایران برگزار می‌شود. آواشناسی و واج‌شناسی از حوزه‌های اصلی و به‌هم مرتبط در رشتهٔ زبان‌شناسی همگانی هستند. به‌طور کلی می‌توان گفت که آواشناسی به بررسی ویژگی‌های تولیدی، شنیداری/ ادراکی، و فیزیکی آواها در زبان‌های گوناگون اختصاص دارد، و واج‌شناسی به بررسی نقش انتزاعی آن آواها در نظام آوایی یک زبان خاص. در چند دههٔ اخیر مطالعات آواشناسی و واج‌شناسی زبان فارسی رشد فزاینده‌ای در گروه‌های زبان‌شناسی دانشگاه‌ها و پژوهشگاه‌های ایران داشته و کتاب‌ها و مقالات و پایان‌نامه‌های متعددی در شاخه‌های مختلف این علوم تألیف و منتشر شده است. ما گسترش و رشد مطالعات در این دو حوزه از پژوهش‌های زبان‌شناسی فارسی را مدیون اهتمام و تلاش‌های دانشمندانی هستیم همچون مرحومان یدالله ثمره، ساسان سپنتا، معصومه قریب، جلیل توحیدی، تقی وحیدیان کامیار، علی‌محمد حق‌شناس و دیگران. در این شب از سلسله‌شب‌های بخارا، به مناسبت انتشار دومین شماره از مجلهٔ «آواشناسی و واج‌شناسی زبان‌های ایرانی» (از ضمیمه‌های مجلهٔ «نامهٔ فرهنگستان» در فرهنگستان زبان و ادب فارسی)، از دانشمندان و استادان فوق یاد می‌شود و از زحماتشان در پیشبرد مطالعات آواشناسی و واج‌شناسی زبان فارسی سخن خواهد رفت. خیابان طالقانی، خیابان موسوی شمالی، بوستان هنرمندان، خانهٔ هنرمندان ایران، تالار استاد جلیل شهناز

شب شعر ویلیام شکسپیر به مناسبت اتمام ترجمهٔ فارسی مجموعه‌اشعارِ غیر نمایشی ویلیام شکسپیر و انتشار آنها در سه مجلد (انتشارات نیلوفر، ۱۳۹۶ تا ۱۴۰۴) به همت امید طبیب‌زاده، نهصد و چهل و هفتمین شب بخارا به شعر ویلیام شکسپیر اختصاص یافته است. این نشست در ساعت پنج بعدازظهر دوشنبه چهارم خرداد ۱۴۰۵ با سخنرانی فرزانه دوستی، مصطفی حسینی، آریا طبیب‌زاده، امید طبیب‌زاده و علی دهباشی در خانۀ هنرمندان ایران، تالار استاد جلیل شهناز برگزار می‌شود. امروزه ویلیام شکسپیر (۱۵۶۴-۱۶۱۶) را در تمام جهان به نمایش‌نامه‌هایش، مثلاً به هملت و مکبث و اتللو و شاه لیر می‌شناسند، اما جالب است که خود شکسپیر در زمان حیاتش ابتدا با انتشار دو منظومۀ «ونوس و آدونیس» و «تجاوز به لوکرس» معروف و ثروتمند شد، و سپس با «غزلواره‌ها»یش که دست به دست در میان مردم می‌گشت! گرچه تقریباً تمام آثار نمایشی شکسپیر از دیرباز بارها و بارها به فارسی ترجمه و منتشر شده، قریب به اتفاق اشعار غیرنمایشیِ او برای خوانندگان فارسی‌زبان ترجمه‌ناشده و ناشناخته باقی مانده بود. امید طبیب‌زاده طی سال‌های ۱۳۹۶ تا ۱۴۰۴ مجموعۀ کامل اشعار شکسپیر را به فارسی ترجمه، و همراه با شرح و تفسیر بسیار در سه مجلد منتشر کرد (انتشارات نیلوفر). این اشعار به ترتیب تاریخ انتشار یا کتابتشان به زبان انگلیسی عبارتند از: «ونوس و آدونیس» (چاپ اول انگلیسی: ۱۵۹۳؛ چاپ اول ترجمۀ فارسی: ۱۴۰۱)، «تجاوز به لوکرس» (چاپ اول انگلیسی: ۱۵۹۴؛ چاپ اول ترجمۀ فارسی: ۱۴۰۱)، «ققنوس و قمری» (چاپ اول انگلیسی: ۱۶۰۱؛ چاپ اول ترجمۀ فارسی: ۱۳۹۹)، «غزلواره‌ها» (چاپ اول انگلیسی: ۱۶۰۹؛ چاپ اول ترجمۀ فارسی: ۱۳۹۶)، «شکایت عاشق» (چاپ اول انگلیسی: ۱۶۰۹؛ چاپ اول ترجمۀ فارسی: ۱۳۹۹)، و «آیا باید بمیرم» (کتابت حدود ۱۶۳۰ تا ۱۶۴۰؛ چاپ اول ترجمۀ فارسی: ۱۴۰۴). اشعار شکسپیر علاوه بر این‌که هنوز هم آبدار و لذت‌بخشند، اطلاعات بسیاری دربارۀ عهد رنسانس، و خاصه دربارۀ شخصیت و آرا و عقاید و دیدگاه‌های فلسفی و سیاسی شکسپیر در اختیار می‌گذارند. مجموعۀ سه جلدی اشعار غیر نمایشی شکسپیر، شامل متن اصلی تمام این اشعار او، ترجمۀ منثور فارسی آنها، و شرح مصراع‌های دشوار، و نیز ترجمۀ برخی از مهم‌ترین نقدها و تفسیرهای نگاشته‌شده بر آنهاست. خیابان طالقانی، خیابان موسوی شمالی، بوستان هنرمندان، خانهٔ هنرمندان ایران، تالار استاد جلیل شهناز

نتایج داوری چکیده های ارسالی به دومین همایش ملی انجمن زبانشناسی ایران زمان، مکان و شیوه برگزاری همایش متعاقبا اعلام خواهد شد‌. انجمن زبانشناسی ایران ble.ir/join/BVpEBtno1s

Naghzguy-Kohan, Mehrdad (2026). Similative plurals in Western Iranian languages. Indo-Iranian Languages. Vol2.No1.

🌹 در کنار دکتر مهرداد نغزگوی کهن (استاد زبانشناسی دانشگاه بوعلی‌سینای همدان) و پروفسور اندری پیسوویچ (Andrzeg Pisowicz) (ایران‌شناسِ برجستهٔ لهستانی) 👈 #عکس 👈 #بهروز_محمودی_بختیاری 👈 #اندری_پیسوویچ 👈 #مهرداد_نغزگوی_کهن 🌹🌹🌹🌹🌹 ------------------------------- 💎 کانال دکتر بهروز محمودی بختیاری -------------------------------- 🆔 @DrBMBakhtiari

دومین همایش ملی زبان‌شناسی ایران برگزار می شود: دبیر علمی: دکتر مهرداد نغزگوی کهن دبیر اجرایی: دکتر ماندانا نوربخش مهلت ارسال چکیده: ۱۵ دی ماه ۱۴۰۴ اعلام نتایج داوری: ۱۰ اسفند ۱۴۰۴ زمان برگزاری: ۲۳ و ۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۵ رایانامه ارسال چکیده: hamayesh@lsi.ir سایت انجمن: www.lsi.ir محورهای همایش: آواشناسی و واج شناسی صرف نحو معنی شناسی کاربردشناسی زبان‌شناسی اجتماعی گویش شناسی زبان‌شناسی تاریخی زبان‌شناسی پیکره‌ای نشانه شناسی روان شناسی و عصب شناسی زبان چکیده ارسالی (بدون فهرست منابع) باید بین ۳۰۰ تا ۴۵۰ کلمه باشد (قلم ب نازنین ۱۴).

بزرگش نخوانند اهل خرد که نام بزرگان به زشتی برد

جلب توجه است این، یا دعوای نیابتی؟ چندی پیش مطلبی خواندم از استاد ادبیاتی که تلویحاً از مرگ رئیس پیشین گروه ادبیات معاصر فرهنگستان، یعنی استاد احمد سمیعی، ابراز رضایت کرده بود، چون به باور او اگر سمیعی نمی‌مُرد، کتاب «از غریب من» به تصحیح مهدی علیایی مقدم هم منتشر نمی‌شد! عرض می‌شود راست و دروغ این سخن بر من پوشیده است، اما خوب می‌دانم این سخن ایشان بهانه‌ای بیش نیست و این نفرت ایشان هیچ ربطی به چاپ شدن یا نشدن کتاب «از غریب من» ندارد، و ریشه‌های این بدآمدن از استادان و پیران، بسیار عمیق‌تر از این حرف‌هاست. همین فرد یک بار دیگر هم در زمان حیات استاد سمیعی، در یادداشتی به وی گفته بود «پیرمرد نابینا»، ظاهراً چون استاد مقاله‌اش را ویرایش کرده بود و غلط‌هایش را پیش رویش آورده بود! و ازقضا چند سال پیش‌تر هم همین فرد در نقدی بر آثار استاد جلال خالقی مطلق، سخنانی ناشایست بر زبان آور‌ده بود که استاد خالقی مطلق در پاسخ وی را «جوان دهان‌گشاده» خوانده بود... مثال‌ها به حدی است که نام ایشان بیشتر تداعی‌گر دعوا و ستیزه است، تا بحث و نقد علمی. دوست محترم اگر جگر داری کتاب‌های رضوانی و علیایی مقدم هر دو پیش روی توست، بردار و نقد کن و نشان بده تصحیح فلانی به این دلیل به آن دلیل بهتر از تصحیح بهمانی است، که علم ما هم بیشتر شود، که فرصت پاسخ دادن هم برای هر دو طرف باشد، که علم تصحیح متون هم تحول یابد، که جامعه هم بویی از ادب و نقد محترمانهٔ علمی ببرد. اگر نه به والله که سکوت کن، و به پیران سخن زشت مگو، و پشت سر رفتگان سخن ناشایست مگو، و اخلاق دانشجویان خود را تباه مکن، و اخلاقیات پایمال شدهٔ ما را پایمال‌تر از این که هست مگردان! به دوستان جوان خودم عرض می‌کنم که نه از دوستی و پشتیبانی چنین افرادی شاد بشوند، و نه از دشمنی‌اشان ملول، و هرگز نپذیرند که ناسزا و خبر زرد جای نقد و بحث علمی و صریح را بگیرد. باز می‌پرسم آیا جلب توجه است این، یا دعوای نیابتی؟ اگر اولی است که هیچ‌کس با ادرار در هیچ چاهی خوش‌نام نشد، و اگر دومی است که آخرت خودت را به دنیای هیچ‌کس مفروش!