april

امیدوارم انقدرررر حالت خوب بشه که دوباره برگردی سراغ سرگرمی‌های موردعلاقه‌ت!

a little golden book! ⭐️

خیلی مسخره‌ست که انقدر راحت میتونیم از طریق عکس و فیلم‌ها به خاطرات دسترسی داشته باشیم و تسخیر بشیم. خیلی خیلی خیلی مسخره‌ست.

“don’t yuck someone’s yum!”

از هجوم کرکسان شوم، قلب من گرفت بلبلان، قرقاولان، کبکان؛ هزاران را چه شد؟ دور تا دور من از دشمن سیاهی می‌زند دوستان ما کجا رفتند، یاران را چه شد؟ قمریان آخر کجا رفتند، ساران را چه شد؟ هر کجا سوز زمستان است و تاراج خزان روح تابستان و عطر نوبهاران را چه شد؟ زیر سم لشکر ضحاک؛ پشت من شکست، کاوه‌ی لشکرشکن کو، شهسواران را چه شد؟ لشکر توران به قلب سرزمین ما رسید، رستم و گودرز کو، اسفندیاران را چه شد؟ خشک‌سالی در زمین بیداد و غوغا میکند، بخشش هفت آسمان کو، باد و باران را چه شد؟ قمریان آخر کجا رفتند، ساران را چه شد؟ گردی از راهی نمی‌خیزد، سواران را چه شد؟ مرده‌اند از بیم یاران، نامداران را چه شد؟ جز صدای جغدها چیزی نمی‌آید به گوش، قمریان آخر کجا رفتند ساران را چه شد؟

رفتار خیلی زشت آدم‌هایی که همه‌ی اطرافیانشون سال‌ها عادی جلوه‌ش دادن رو به روشون بیار.

به‌نظر من از شیرین‌ترین حرکت‌های دنیا وقتیه که یه نفر دستش رو دراز می‌کنه تا اون چیزی رو که خودت متوجهش نبودی، برات درست کنه. مثلا یقه‌ی لباست که کج شده، دکمه‌ای که اشتباه بسته شده، مژه‌ای که روی گونه‌ت نشسته، موهات که حالت‌شون بهم ریخته، لکه‌ای که کنار لبت مونده. اینکه یه نفر حواسش به جزئیات تو بوده و چندثانیه برات وقت می‌ذاره که بهتر به‌نظر برسی، از اون محبت‌های کوچیکیه که هیچ‌وقت کوچیک به نظر نمی‌رسه.

روز ملی دماوند؛

ماجرا اینه‌که، حقیقتش هیچ‌کس واقعاً اهمیت نمی‌ده. واقعاً نمی‌ده. فقط ما بیش از حد نسبت به سروصدای ذهن خودمون حساسیم. یا دقیق‌تر بگم، نسبت به همون گفت‌وگوی بی‌وقفه‌ای که توی ذهنمون جریان داره؛ همون صدایی که مدام نقص‌هامون، برداشت‌هامون و قضاوت‌هایی رو که فکر می‌کنیم دیگران درباره‌مون دارن، مرور می‌کنه. چیزهایی که از درون خیلی بزرگ و مهم به نظر می‌رسن، اما برای بقیه یا اصلاً به چشم نمیان، یا هیچ اهمیتی ندارن. ما خودمون رو با وضوح کامل می‌بینیم، اما بقیه رو تار و مبهم. برای همین، ذهن‌مون ما رو مرکز همه‌ی قضاوت‌ها قرار می‌ده، نه هیچ‌کس دیگه. دلم می‌خواد دفعه‌ی بعد که بابت چیزی احساس ناامنی کردم، یادم بمونه که هیچ‌کس واقعاً اون‌قدرها اهمیت نمی‌ده. و اگر هم کسی اهمیت بده، احتمالاً ارزش این همه فکر و انرژی‌ای که صرفش می‌کنم رو نداره.

هرکاری می‌کنم، هرجا می‌رم، هر نفسی که می‌کشم؛ چهره‌ی عزیزانی که دی ماه از دست دادیم جلوی چشممه.

اینکه به کسی جملاتی مثل «اون‌قدرها هم مهم نیست» یا «بیخودی بزرگش می‌کنی» بگی انگار داری بهش می‌گی دردش فقط وقتی ارزش اهمیت دادن داره که اول برای تو قابل‌فهم باشه. ممکنه چیزی برای تو عمیق یا مهم نباشه، و اشکالی هم نداره. اما آدم‌ها گذشته‌های متنوعی دارن؛ درد ‌ها و تجربه‌های متفاوتی رو با خودشون حمل می‌کنن. چیزی که به‌سختی تو یا شخص دیگه‌ای رو تحت‌تأثیر قرار می‌ده، ممکنه برای فرد دیگه‌ای زخمی عمیق به جا بذاره. هیچ‌وقت مسئله «زیادی حساس بودن» نبوده. مسئله اینه که هیچ دو ذهنی شبیه هم یا هیچ دو دستگاه عصبی‌ای یکسان نیستن و هیچ‌کس دنیا رو دقیقاً مثل دیگری تجربه نمی‌کنه. پس گمونم برای همدلی کردن، لازم نیست اول همه‌چیز رو کامل درک کنی.

remember their names.

بدن و مغز ما؛ هرگز و هرگز برای مصرف هم‌زمان این حجم از همه‌چیز ساخته نشده بودن. اگه خسته‌ای، کلافه‌ای، ذهنت اشباع شده یا حس می‌کنی نمی‌تونی آروم بگیری، فکر نکن مشکل از توئه. هیچ‌چیز راجع‌به این ریتم و سرعتِ زندگی که ما داریم از سر می‌گذرونیم، طبیعی نیست.