آقای سنگ

اسامی برگزیدگان نهایی جایزه ادبی سیمرغ نیشابور اعلام شد و داستان کوتاهم در بخش ملی با نام «از خون» برگزیده‌ی نخست شد. @of_stone

حالا که در این همهمه، اکثر افراد با شگفتی از خودکشی پسر «اروین یالوم» سخن می‌گویند، باید بگویم که در واقع همه‌ی این‌ها گرفتار همان خطای رایج‌اند. یعنی این گمان که ثروت، شهرت یا موقعیت شغلیِ مطلوب، سپری در برابر فروپاشی روان است! حال آنکه رنجِ روان، به جایگاه اجتماعی اعتنایی ندارد. اشیائی چون پول و توجه و جایگاه باعث می‌شوند، روح و روان فرد قربانی فقط کمی با تأخیر سلاخی شود. @of_stone

شرایط کنونی مثل همان جمله‌ی صادق هدایت است که می‌گوید: «عجالتاً از دست دزدها و مادرقحبه‌ها خوب مسخره شده‌ایم.» @of_stone

یک‌روز صبح، همین که شازده‌کوچولو از خواب آشفته‌ای پرید، در رخت‌خواب خود به روباه مبدل شده بود. (مسخ شازده کوچولو) @of_stone

کلید را انداخت. در را باز کرد. چراغ مطالعه را روشن کرد. کلاهش را روی میز گذاشت. چراغ را خاموش کرد. در تاریکی نشست. چند دقیقه بعد، به سختی این‌گونه روی کاغذ نوشت: «متأسفانه گاهی وقت‌ها نجنگیدن همان‌قدر سخت خواهد بود که جنگیدن.» حالا چشم‌هایش به تاریکی عادت کرده بود. می‌توانست سایه‌ی کم‌رمق خودش را روی دیوار ببیند که از شعاع نور مهتاب روی پنجره جان گرفته بود. در هیچ گنگ و دسته‌ای نبودن. کارتل تنهایی خود را داشتن. این سرنوشت را برای همیشه پذیرفته بود. پس کاغذ را برگرداند و پشتش حالا این را نوشت: «هر جنگی بالاخره یک روز تمام خواهد شد. تنها روزنه‌ی امید در هر جنگ همین است. البته همه‌ی جنگ‌ها به جز جنگیدن با خود.» #آقای_سنگ @of_stone

Channel photo updated

همه چقدر دور شدن! @of_stone

توی این دنیا هیچ‌چی حل و فصل نمی‌شه. فقط مدتی فراموش می‌شه و بعد دوباره با یادآوری‌ش از نو سرویس‌مون می‌کنن. @of_stone

نه این خواهد شد نه آن! رخ دادن شگفتی‌های اصلی در دست ما نیست. @of_stone

من خیلی چیزها رو حس و تجربه کردم. مثلا چند ماه روی ویلچر نشستم‌ یا حتی سر خاک عزیزانم انقدر موندم تا تو قبرستون خوابم برده‌. خلاصه یه کلکسیون از اینجور لحظات رو از سر گذروندم. اما هیچوقت نفهمیدم وقتی یه نفر گل هدیه می‌گیره چه حسی داره؟ @of_stone

اگر شما هم این‌طور هستید که یک رابطه را در کسری از ثانیه با دلایل هر چند شخصی فرو می‌ریزید و آنچنان همه چیز را به دل جاروبرقی گذشته می‌سپارید که گویی هیچ‌گاه وجود نداشته‌اند. مثلاً گذشته‌ای که نه دیروز که حتی همین یک ساعت پیش بوده و ذره‌ای دلتان تکان نمی‌خورد و به آنچه گذشت و آنچه خواهد شد فکر هم نمی‌کنید چه برسد به احساس. و ذره‌ای نگران حملات دلتنگی در آینده نیستید. خب باید بگویم به باشگاه ما خوش‌آمدید. شما نیز یک سنگ هستید ❤️ @of_stone

دوست دارم انقدر بدنام بشم که وقتی مُردم حتی اونی که دوستم داره جرات نکنه درباره‌ام حرف بزنه. و این یک خود تخریبی نیست بلکه چانه‌زنی با ناخودآگاهه. @of_stone

خب راستش را بخواهید باید بگویم که در نهایت، مرگ به اندازهٔ ناکامی در مُردن وحشتناک نیست. @of_stone

بالغ شدن به معنی کشتن کودک درونت نیست. @of_stone

ما به هم بازمی‌گردیم ای وطن. #ایران @of_stone

از زمانی که نسبت به سرنوشتم صبور و حتى بی‌تفاوت شده بودم زندگانی هم با من سازش بیشتری نشان می‌داد. انسان با همه‌ی کشش و کوشش‌ها، به چیزهایی که بیشتر در پی آنهاست کمتر می‌رسد. Since I had become patient and even indifferent to my fate, life had become more accommodating to me. With all the effort and effort, a person rarely achieves the things he seeks most. @of_stone

وطن‌گزینی یک امر اتفاقی‌ست، نه ارادی! Choosing a homeland is a matter of chance, not of choice! @of_stone

امروز رفتم به مرکز شهر. از پشت شیشه‌های باشگاه صخره‌نوردی آدم‌ها رو خوب نگاه کردم و بعضی‌ها رو نقاشی کردم. خودم رو نمی‌تونستم جای هیچ کدوم از اونها تصور کنم. اونها همونجوری آزاد و راحت و بدون توجه به جنسیت با هم دیگه وقت می‌گذروندن. خب من از خاورمیانه میام. من حتی عضلاتم علیه آزادی شورش می‌کنن. به گمونم ممکن نیست بتونم آزاد زندگی کنم. #آقای_سنگ @of_stone

گمان که نه، دیگر یقین دارم در این زندگی سراسر نکبت نباید با کسی صادق بود. خیلی هم دیر به این نتیجه رسیده‌ام و این بزرگترین و سنگین‌ترین شکست من است و البته دیگر کار از کار گذشته. حالا باید به جای اینکه دنبال «حقیقت» نحس و بی‌رحم بگردم و آن را با وسواس بسنجم، در باقی عمر فقط «واقیعت‌های» سرزده و راه‌رسیده را تحلیل کنم. #آقای_سنگ @of_stone

باورم نمی‌شود مقابل گرداب تاریخ هنوز ایستاده‌ام. @of_stone