Pantea’s Dump🧺🐇

قراره توی داستان بعضی آدم‌ها، آدم بده‌ی داستان باشی و واقعا هیچ کاری هم از دستت برنمیاد که بخوای عوضش کنی. نمی‌تونی با توضیح دادن یا عذرخواهی کردن، تصویری رو که ازت توی ذهنشون ساختن پاک کنی. بذار اشتباه برداشتت کنن. بذار پشت سرت حرف بزنن. بذار نادیده بگیرنت. قرار نیست مسئول فکرها و برداشت‌های آدم‌های دیگه باشی. فقط خودت باش و به چیزی که می‌دونی درسته و خوبه وفادار باش.

‏t.me/panteasdump 🪭

من عاشق آدم‌هایی‌ام که زیاد فکر می‌کنن. عاشق اینم که با یکی حرف بزنم و وقتی مکالمه تموم می‌شه، یه چیزی یاد گرفته باشم که قبلش نمی‌دونستم؛ یه نوع جدید برای نگاه کردن به زندگی، یا یه ایده‌ای که چند روز بعد هم هی برگردم سراغش. عاشق اینم که یه نفر فقط به خاطر اینکه دنیا رو متفاوت می‌بینه، باعث بشه نگاه من به دنیا هم یه ذره جالب‌تر بشه.

A woman’s bag is a direct indicator of her sanity

گاهی از خودم عصبانی می‌شم که چرا هنوز چیزهایی که مدت‌ها ازشون گذشته می‌تونن روم اثر بذارن. با خودم می‌گم: «مگه چقدر دیگه باید درباره‌شون فکر کنم؟ مگه چند شب دیگه باید بشینم و همه‌چیز رو توی ذهنم بالا و پایین کنم؟» شاید پارادوکس ماجرا همین باشه که می‌تونیم همه‌چیز رو بفهمیم، ریشه‌ش رو پیدا کنیم، ساعت‌ها درباره‌ش فکر کنیم و حتی باهاش کنار بیایم، ولی باز هم بعضی وقت‌ها تحت‌تاثیرش قرار بگیریم. شاید خوب شدن لزوما به این معنی نیست که گذشته دیگه هیچ‌وقت آزارت نده. شاید یعنی نذاری اون درد دیگه هویتت رو تعریف کنه. اینکه هنوز گاهی اذیتت می‌کنه، لزوما به این معنی نیست که هنوز ازش گذر نکردی.

Unchosen (2026)

آدم‌ها فقط تا سطح درک خودشون می‌تونن تو رو بفهمن. مثل یه کتابه؛ فرض کن تو فصل هفده‌ای، ولی اون آدم هنوز توی فصل پنجه. هرچقدر هم بخوای براش توضیح بدی، نهایتا می‌تونی درباره‌ی چیزهایی باهاش حرف بزنی که توی همون پنج فصل اول وجود داره. قرار نیست چیزی رو که هنوز تجربه نکرده یا نفهمیده، به زور براش قابل‌فهم کنی.

عاشق تفریحات پیرمردی و پیرزنی هستم.

-I love birdwatching 🐦‍⬛

هیچ‌چیزی لذت‌بخش‌تر از این نیست که ببینی داری همون کارهایی رو انجام می‌دی که یه زمانی به خودت قول داده بودی که انجام بدی. من برای قول‌هایی که به خودم می‌دم خیلی ارزش قائلم. وقتی کم‌کم تبدیل می‌شی به آدمی که خودت می‌تونی بهش اعتماد کنی؛ آدمی که وقتی چیزی رو به خودش قول می‌ده، می‌دونه قراره انجامش بده باعث می‌شه بیشتر خودت رو دوست داشته باشی چون خودت برای خودت آدم قابل اعتمادی هستی.

گاهی رفتار آدم‌ها با تو بر اساس احساسی که نسبت بهت دارن نیست. بعضی اوقات رفتارشون با تو، بازتاب حال و روز و وضعیت ذهنی خودشونه. بعضی آدم‌ها ناخواسته بهت آسیب می‌زنن، چون خودشون با خودشون در جنگن و دارن با چیزهایی دست‌وپنجه نرم می‌کنن که اصلا ربطی به رابطشون با تو نداره. هر رفتار آزاردهنده‌ای لزوما بازتاب ارزش یا بی‌ارزشی تو نیست. گاهی آدم‌ها از روی زخم‌هاشون، استرسشون یا سختی‌هایی که هنوز بلد نیستن باهاشون کنار بیان، واکنش نشون می‌دن. فهمیدن این موضوع می‌تونه باعث بشه باهاشون همدل‌تر باشی، اما این به این معنی نیست که باید بی‌احترامی رو تحمل کنی.

🍄‍🟫🐚

بزرگ‌ترین شکل خودتخریبی، کمال‌گراییه. همش منتظری تا آماده بشی. تا ایده‌ت بی‌نقص بشه. تا زمان مناسب از راه برسه. تا دقیقا بدونی داری چه کار می‌کنی و اینجوری، هیچ‌وقت شروع نمی‌کنی. بذار شروعش بد باشه. ناقص انجامش بده. همون‌طوری انجامش بده که ته دلت حس می‌کنی درسته. قبل از اینکه حتی شروعش کنی، قضاوتش نکن چون این باعث می‌شه که هیچوقت شروع نکنی و به مقصد نرسی.

کلا هرچقدر هم از یه بلاگر یا اینفلوئنسر خوشم بیاد، متاسفانه نمی‌تونم خیلی به نظراتش اعتماد کنم. چون بلاگری یه شغله و اون آدم وظیفشه کاری کنه که تو به عنوان مخاطب بری و محصولی که تبلیغ می‌کنه رو بخری. این شغلشه و ازش پول درمیاره و به نظرم هرچقدر هم که بگن دارن صادقانه کار می‌کنن باز هم امکان نداره که یه آدم نرمال در هفته عاشق ۱۵۲۶۷۳۳۷۹۵تا محصول مختلف بشه و به نظرش همه فالووراش باید برن بخرنش.

معمولا انسان وقتی احساس می‌کنه از درون تهی شده و زندگیش معنایی که باید داشته باشه رو نداره، رو به پرفورمتیو بودن میاره. به‌عبارتی سعی می‌کنه اون چیزی که می‌خواد باشه رو به‌عنوان اون چیزی که هست نشون بده. برای تماشاچی‌های خیالی نمایش بازی می‌کنه و بیشتر سعی می‌کنه در حال دیدن یه کاری دیده بشه ولی معمولا از اون لذتی نمی‌بره.

حدودا یک ساله که هیچ بلاگری رو فالو نمی‌کنم و حالم هیچوقت انقدر خوب نبوده.

🪲🦜

تلاش برای کنترل رفتار آدم‌هایی که مدت‌هاست عادت کردن بهت آسیب بزنن، یه چرخه معیوبه. ساعت‌ها، روزها و حتی سال‌ها وقت می‌ذاری و یه چیز رو به شکل‌های مختلف توضیح می‌دی، با خودت فکر می‌کنی شاید اگه این بار واضح‌تر بگم، بالاخره می‌فهمه. ولی به احتمال زیاد، قرار نیست بفهمه. خیلی وقت‌ها مشکل این نیست که آدم‌ها نمی‌فهمن؛ مشکل اینه که حتی وقتی کاملا براشون روشن می‌کنی چه چیزی داره آزارت می‌ده، باز هم تغییر نمی‌کنن. چون تغییر کردن انتخابه. و بعضی‌ها، کلا علاقه‌ای به تغییر ندارن. پس وقتی یه نفر از قبل تصمیم گرفته که ناراحتی تو براش مهم نیست و نیازهای تو براش دردسر و زحمت محسوب می‌شه، حرفش رو باور کن. همون چیزی که با رفتارش بهت نشون می‌ده رو جدی بگیر و یاد بگیر که رها کنی و این چرخه رو بشکنی.