"همنشین آرامش"

درود زیباروها🌻 این پیام و یکی از عکس‌های چنلم که به نظرتون جالبه رو تو چنلتون فوروارد کنید تا من با توجه به وایبتون ، یک عکس بگیرم و تقدیمتون کنم ✨📷 ✿اگه از چنلم خوشتون اومد خوشحال میشم پیش ما تشریف بیارید 🎀

به اذهانِ زمامداران، ما از محاربیم و فریفته‌ی دشمن! دریغ از آنکه جزءِ عوامیم، اما به دور از ناآگاهی؛ چشمِ بینای ما آینه‌ی عبرتشان است و ذهنِ آزادمـان، محاقِ حقیقتِ کاذبشان... آری، ما غامضیم و از نگاه آنان ویرانگر؛ اما چه خیالِ باطلی‌ست این صفاتِ بی‌پیکر! آن‌که عشقِ مشتعل به وطن دارد، چنین وصله‌هایی نمی‌چسبند به جانش. #امینه_تقیان

کَفنم را سیاه برگزینید؛ شاید اندک کارِ نیکی در آن سیاهی به چشم آید...! -امینه

اگر کسی حقیقت را به یاد بیاورد، بی‌شک زندگی غیرقابل تحمل می‌شود. «جان‌های همدل: ویرجینیا وولف»

دم به دم تنگ کنم دایره خلوت خویش تا بدانجا که دهم دل به دل صحبت خویش معینی کرمانشاهی

این خوشگلا رو که داشتی باشی، حوصله‌ت سر نمیره.🎀

•⭐️• این پیام رو فوروارد کنید تا یک شعر از فروغ عزیز بهتون تقدیم کنم.

بزرگواران، اگر اهل اصفهان هستید و دوست‌دار شرکت در چنین همایش‌ها و دوره‌هایی، این یکی از قشنگ‌ترین‌هاست؛ به‌خصوص برای محصلان رشته‌ی معماری. استاد کریم‌زاده از اساتید عالی و ماهرِ خودم بودن و با شناختی که از شیوه‌ی تدریس و دانششون دارم، این دوره رو به‌خصوص به دانشجویان معماری پیشنهاد می‌کنم.

کاش تا آخر از دور نگاهت می‌کردم؛ آخر، دستانت بوی غربت میداد... -امینه

اگر موفق نشدید جوابتون رو چک بکنید.

برای ما از «دی» هر روز اربعین است...

همه دردی را به امیدی گوشه‌ی دل چپاندیم و اشک به گونه نِشاندیم که مبادا سخن به میان آید: «او از بی‌ریشگان است، به بادی می‌شِکَند و به حرفی می‌خشکد» اما دروازه که باز باشد دروازه‌بان ادعای قدرت می‌کند! دهانِ باز، صاحبی دارد گزاف گو و قدرتنما، که تنها در پِی آن است که بیهوده گفته‌اش را به کُرسی بنشاند. و اما پاک‌دِلانی که در برابر وقاحت آنان، سکوتِ صبر پیشه می‌کنند، از بزرگانند، بزرگانِ اهلِ بردباری! شاید بر این باورند که آلوده ساختنِ صبر به جنجالِ کاذبِ واژه‌ها خیانتی‌ست به آرامش جان. سخن به پایان گره میزنم، آخر، که گفته بسیار است و زبان، بی‌جان. نه فریادِ گشودهِ لبان حقیقت است و نه سکوتِ نجیب‌دلان از ضعف، بلکه شاید سکوت، آخرین پناهِ کرامت باشد... #امینه_تقیان

رفته‌ای؛ ولی کاش رفتنت، دروغ سیزده باشد... -امینه

در نهایت، من نتوانستم یک کلمه از خود بیرون بکشم و عاقبت سرم روی دست‌هایم افتاد... «جان‌های همدل: ویرجینیا وولف»

او صبر خواهد از من بختی که من ندارم من وصل خواهم از وی قصدی که او ندارد شهریار

اگر این زندگی سراسر رنج است... آن یکی را به امیدِ چه باید زیست؟ -امینه