صد سال تنهایی

به یاد جاویدنام مسعود ذات‌پرور. امروز تولدشون بود…

من داستان خودم رو دارم و به طرز عجیبی از اینکه راهِ بقیه رو برم متنفرم. شاید واسه همینه اکثرا کارای عجیب و غریب می‌کنم.

وقتی هم‌وطنانت مجبور به فرار می‌شوند_ خواه از ترس حکومتی بگریزند و خواه به امید آینده‌ای بهتر به جایی دیگر پناه برند_ درون تو نیز چیزی بی‌جا و بی‌مکان می‌شود. حس تعلقت گسسته می‌شود، احساساتت در هم می‌پیچد، وحتی اگر در خاک زادگاهت باشی، روحت را آواره می‌یابی. فلاکت روزمره

چقدر هیچی خوب پیش نمیره توی این زندگی.

منم داشتم زندگیمو می‌کردم....

نیاز به تنهایی دارم، به بی خبری،به اینکه یه جایی باشم که جز خودم و چند تا درخت و سگ و گربه چیزی نباشه. جایی که فقط صدای پرنده بیاد و از هفت فرسخیش حتی یک آدمم رد نشه.

نمی‌خواستم همچین آدمی باشم.نمیخواستم کسی باشم که به خط زدن آرزوهاش داره فکر می‌کنه،نمی‌خواستم انقدر غمگین باشم،انقدر در هم شکسته باشم،یه آدم با یه غم دویست کیلویی روی قلبش باشم،نمی‌خواستم پر از حس پوچی باشم،پر از درد باشم،پر از رنج باشم،بی شوق و ذوق باشم،نمی‌خواستم همچین آدمی باشم.

از این دیوونه میشم که اخباری که منو از زندگی کردن میندازه،یه آدمایی دارن زندگیش میکنن.

از صبح تا الان اینطوری ام که کیرم تو احساسات و آرزوهات زن.اون وقت و انرژی که میخوای بزاری تا تو این خراب شده شاید کسی بشی، بزار برای مهاجرت کردن که اینجا باید حرومزاده باشی تا دووم بیاری.

تو این مملکت از مرگ نزدیک تر به ما هیچی نیست.

ایران فقط بهترین کشور برای مردنه. به این کسشعر های سانتی مانتالی گوش ندید اگر موقعیتش دارید یا میتونید موقعیتش بسازید از این خراب شده برید.برید و پشت سرتونم نگاه نکنید.

هنوز غم تو وجودم عذاب سینه‌سوزه نگید گریه رو بس کن نگید دنیا دو روزه

اول کیرم تو دینتون بعد خداتون که امیدوارم وجود نداشته باشه چون وجود نداشتنش خیلی ارزشمند تر از اینطور وجود داشتنشه.

امروز افسردگیم بیشتر شد چون فهمیدم به یه سنی رسیدم که دیگه نمیتونم کلاس های مختلف تابستونه بنویسم و دنبال این باشم که از هر چیزی نوکی بزنم.دیگه بزرگ شدم متاسفانه و باید وقت و پولم صرف چیزی کنم که می‌دونم دو روز دیگه قراره بهم پولی بده.

فکر کن منی که تابستونا ام افسردگی این فصل میگیرم دیگه تو پاییز چی میکشم.

می‌خوام بمیرم و نباشم تو زندگی که نصفش با اضطراب میگذره نصف دیگشم با گریه.

اگر تونستی بمیر اما تو نمی‌میری تو سگ جونی ژوزه

مطمعنم یه روز دانشمندا این افسردگی تابستانی هم کشف میکنن.

از تمام چیز ها و آدمهایی که براشون اکلیل میرینید متنفرم چون این حس میده که انگار شما دارید تو جهان دیگه ای زندگی میکنید.تو جهان من برای تنها کسی که میتونم اکلیل برینم خودمم که هنوز کار خودم تموم نکردم و چقدر استوار پای این زندگی سگی موندم✨