یارا

«و در نهایت در جست‌‌وجوی تکیه گاهی به خویش میرسی و زندگی بارها و بارها وبارها، تو را با خودت رو به رو خواهد کرد.»

«اون موقع ها که خودت رو هزار تیکه کردی که دلِ همه رو به دست بیاری، یه تیکه رو هم واسه خودت نگه دار عزیزِ من :)»

تو جنگ چهل روزه که از تهران می‌رفتم شهرهای دیگه، انگار دو تا ایران وجود داشت. اونجا زندگی عادی جریان داشت و خیلی‌ها نمی‌دونستن تهران، اصفهان و بعضی شهرهای دیگه هر شب زیر استرس موشک چه حالی دارن. حتی بعضی از دوست‌هام که خارج از ایران بودن می‌گفتن: «شما که چیزی‌تون نمی‌شه، زنده می‌مونید.» انگار فاصله، درد رو نامرئی می‌کرد. حالا که درگیری‌ها تو جنوبه، حس می‌کنم تو تهران هم کم‌کم همون اتفاق داره تکرار می‌شه؛ زندگی برای خیلی‌هامون عادی شده، در حالی که یه عده هنوز هر شب با صدای انفجار و اضطراب می‌خوابن. اگه صدای انفجار به گوشمون نمی‌رسه، دلیل نمی‌شه کسی اون طرف با آرامش سرش رو روی بالش گذاشته باشه تو این روزها، حداقل همدیگه رو فراموش نکنیم ✍️احسان مسلمی

«باشد که هر چه خوبی کاشتی؛ سبزتر به تو بازگردد ..»🤍🍃

«در آن لحظه همه چیز برایم روشن شد. فهمیدم که زندگی هیچ معنایی ندارد، و درست در همین بی معنایی بود که آزادی واقعی پنهان است. وقتی انسان چیزی را برای از دست دادن نداشته باشد، همه چیز را به دست آورده است. هیچ چیز مهم نیست جز این که زندگی کنیم بی هیچ دلیلی فقط چون آفتاب هست و باد بر صورتمان می‌وزد..»

افتخار نیست کسی حریف زبان آدم نباشد؛ حریف سیاست آدم نباشد، اینکه کسی نتواند حریف "معرفت" آدم باشد مایه فخر و مباهات است.

«عليك أن تبني في نفسك شخصا لا يحتاج في اليوم الصعب إلى ملجأ.» باید در خودت آدمی بسازی که در روزهای سخت محتاج پشت و پناه نباشد..

زندگی جوبیار بی‌انتهایی از رنج است و رشد به معنای پیدا کردنِ راهی برای اجتناب از این جویبار نیست؛ بلکه به معنای شیرجه زدن درونِ آن و پیدا کردنِ موفقیت‌آمیزِ راه در عمقِ آن است. -مارک منسن

«یونانیان باستان معتقد بودند وقتی خدایان می‌خواهند انسان‌ها را تنبیه کنند، یکی از آرزوهای‌شان را برآورده می‌کنند. آرزوها تا تحقق نیافته‌اند، مایهٔ شور و شوق‌اند. تحقق که یافتند پیش‌پاافتاده می‌شوند. به آرزوهای‌مان زنده‌ایم. به آرزوهای‌مان سرزنده‌ایم..»

نپرس که دوستم داری؟ که داشتم و هنوز هم...

«در زندگی بعدی‌ام محال است من باشم، خفته در پای تپه‌ای دور گل وحشی خواهم بود که پروانه ها بر آن می آسایند.»

كجا می‌گريزی؟ برگرد، من آبادیِ تو‌ام. -شیون فومنی

«سختی و طوفان است که انسان را مقاوم می‌کند. همچو درختی که می‌داند برای زنده ماندن، باید این زمستان را هم تحمل کند.»

«تکیه کن بر شانه‌ام ای شاخه‌ی نیلوفرینم تا غم بی‌تکیه‌گاهی را به چشمانت نبینم..»

«فکر می‌کنی به ته خط رسیدی، اما زندگی یه خط دیگه می‌کشه.»

مادرم هرگز به من نیاموخت دوست داشتنی باشم، لااقل کمی مکر در غذایم نریخت! تا بیاموزم چگونه می‌توان سیاستمدار بهتری باشم. هیچ وقت با من قهر نکرد که یاد بگیرم خودم را از دیگران دریغ کنم، مادرم معتقد بود در همه‌ی شرایط باید خودم باشم! ولی نگفت: «دیگران عروسک‌های خیمه‌شب‌بازی را دوست دارند.»

«- برایم شعری بخوان که حالم را خوب کند. + در آغوشت می‌گیرم، این شعری است که دوست دارم برایت بخوانم.»

«فراموش نکن تو لیاقت آدمی رو داری که می‌دونه چقدر سخته که یکی مثل تو رو پیدا کنه..»

«کسی که تو را رنجانده، خواهد رنجید؛ در حین شادی، در حین امید..»