زاگاه

ویژه نامه هایا شماره 10.pdf

«از شمار دو چشم یک تن کم»؛ شماره دهم فصلنامه «هایا» منتشر شد. وب‌سایت | اینستاگرام | تلگرام

🟤 وقتی «مراقبت» به خشونت تبدیل می‌شود؛ روایت زنان از خشونت مامایی در اتاق‌های زایمان زاگاه- پسر ایمان عادل روی تخت نشسته و اسباب‌بازی‌هایش را مرتب می‌کند. هر چند دقیقه یک‌بار سؤال تازه‌ای می‌پرسد و مادرش هر بار او را کمی محکم‌تر در آغوش می‌گیرد. پسر هشت‌ساله نمی‌داند دلیل این محبت ناگهانی چیست؛ نمی‌داند مادرش به یاد آورده که هشت سال پیش در چنین روزی، چیزی نمانده بود یک تشخیص پزشکی اشتباه، زندگی او را پیش از تولد پایان دهد. 🔸️ایمان عادل، نویسنده مصری، مقاله خود درباره خشونت زایمانی و مامایی را با همین خاطره آغاز می‌کند. هشت سال پیش، در اتاق معاینه زنان، پزشکی به او گفت جنینش «در رحم مرده» و باید فوراً برای سقط و تخلیه رحم اقدام شود. همان شب اما مشخص شد که جنین زنده است، جنینی که حالا کودکی هشت ساله است. 🔸️اما آنچه سال‌ها بعد او را واداشت دوباره به این تجربه فکر کند، فقط خطر یک خطای پزشکی نبود. او حالا آنچه بر سرش آمده را در چارچوب دیگری می‌بیند: خشونت مامایی یا خشونت زایمانی؛ خشونتی که می‌تواند از تحقیر و توهین تا معاینه بدون رضایت، مداخلات پزشکی غیرضروری، نادیده گرفتن درد، نقض حریم خصوصی و رفتار با بدن زن به‌عنوان یک «موضوع پزشکی» فاقد اختیار امتداد پیدا کند. 🔸️عادل در توصیف تجربه‌اش می‌نویسد با او «مثل یخچالی حاوی غذای فاسد که باید تخلیه و سپس سریع تمیز شود» رفتار شده بود. 🔸️یکی از مهم‌ترین بخش‌های مقاله ایمان عادل، تلاش او برای توضیح ساختار قدرتی است که پشت این رفتارها قرار دارد. 🔸️او می‌نویسد بخشی از خشونتی که زنان در اتاق‌های زایمان تجربه می‌کنند از نگرش‌های مردسالارانه به جنسیت و بدن زن سرچشمه می‌گیرد. بدن زن که پیش‌تر به کارکرد جنسی و تولیدمثلی‌اش تقلیل داده شده، هنگام زایمان نیز ممکن است به چیزی تبدیل شود که گویی در اختیار نهاد پزشکی قرار گرفته است. 🔸️در چنین فضایی، زن دیگر انسانی نیست که درباره بدنش حق تصمیم‌گیری دارد؛ بدن او به «موردی پزشکی» تبدیل می‌شود که دیگران باید آن را مدیریت کنند. #زاگاه 🆔️ @zaagaah 🔗نسخه کامل این مطلب را در لینک زیر بخوانید: https://zaagaah.com/z2o5

🟤 روان‌پریشی پس از زایمان یا قتل؟ درباره پرونده لیندسی کلنسی، زنی که سه فرزندش را کشت زاگاه- دادگاه لیندسی کلنسی، پرستار ۳۵ ساله آمریکایی که در ژانویه ۲۰۲۳ سه فرزند خردسال خود را به قتل رساند، روز دوشنبه دومین هفته رسیدگی را پشت سر گذاشت؛ مرحله‌ای که انتظار می‌رود سرنوشت پرونده را رقم بزند. پس از یک هفته شهادت‌های تکان‌دهنده، بازدید هیئت منصفه از خانه محل وقوع قتل و روایت پدر کودکان از شبی که زندگی و خانواده‌اش نابود شد، اکنون تمرکز دادگاه بر مهم‌ترین پرسش این پرونده قرار گرفته است: آیا لیندسی کلنسی هنگام کشتن فرزندانش دچار روان‌پریشی پس از زایمان بود و توان تشخیص واقعیت را از دست داده بود، یا اینکه قتل‌ها را با برنامه‌ریزی قبلی انجام داد و باید مسئولیت کامل کیفری اعمال خود را بپذیرد؟ 🔸️هفته‌ای که در آن هیئت منصفه از خانه خانواده کلنسی در شهر دوکس‌بری بازدید کرد، زیرزمینی را دید که سه کودک در آن جان باختند و مسیر رانندگی پاتریک کلنسی، همسر سابق لیندسی، تا داروخانه و رستورانی را که در آن شب رفته بود، از نزدیک طی کرد. 🔸️دادستان‌ها تلاش می‌کنند نشان دهند که این سفر کوتاه بخشی از نقشه لیندسی برای تنها ماندن با کودکان بوده است؛ در حالی که تیم دفاع تأکید می‌کند آنچه در آن شب رخ داد، نتیجه یکی از نادرترین و شدیدترین اختلالات روان‌پریشی پس از زایمان بوده است؛ اختلالی که می‌تواند فرد را از واقعیت جدا کند و او را گرفتار هذیان و توهم‌های مرگبار کند. 🔸️پرونده لیندسی کلنسی بار دیگر توجه افکار عمومی را به یکی از نادرترین اختلالات روانپزشکی پس از زایمان جلب کرده است.روان‌پریشی پس از زایمان با افسردگی پس از زایمان تفاوت اساسی دارد. یکی از مشهورترین نمونه‌های این بیماری، پرونده آندریا ییتس در سال ۲۰۰۱ است؛ مادری در تگزاس که پنج فرزندش را در وان حمام غرق کرد. او ابتدا به حبس ابد محکوم شد اما در محاکمه دوم، به دلیل جنون کیفری تبرئه و به بیمارستان روانپزشکی منتقل شد. 🔸️در سال ۲۰۱۴ نیز کارول کورونادو در کالیفرنیا سه دختر خردسال خود را به قتل رساند و بعدها اعلام شد که دچار روان‌پریشی پس از زایمان بوده است. 🔸️پرونده لیندسی کلنسی اکنون در امتداد همین پرونده‌های تاریخی قرار گرفته و می‌تواند در آینده بر نحوه برخورد نظام قضایی آمریکا با مادرانی که مرتکب چنین جنایت‌هایی می‌شوند، تأثیر بگذارد. #زاگاه 🆔️ @zaagaah 🔗نسخه کامل مطلب را در لینک زیر بخوانید: https://zaagaah.com/alz4

زاگاه- یک شورت بادی غول‌پیکر با تصویر لکه ترشحات واژینال در باغ‌های کلیسای جامع شهر منچستر نصب شده است؛ اقدامی نمادین که با هدف شکستن تابوی صحبت درباره ترشحات واژینال و افزایش آگاهی عمومی درباره سلامت واژن انجام شده است. این سازه بخشی از کمپین سراسری «Discharge the Taboo» است که توسط شرکت برتانیایی Daye راه‌اندازی شده است. 🔸️روی این سازه بزرگ عبارت «Discharge the Taboo» یا «تابو را بشکنید» نقش بسته و یک کد QR نیز روی آن قرار دارد که بازدیدکنندگان را به اطلاعات آموزشی درباره ترشحات واژینال، علائم طبیعی و نشانه‌های هشداردهنده بیماری‌ها هدایت می‌کند. در محل برگزاری این رویداد نیز محصولات رایگان مرتبط با سلامت قاعدگی و سلامت واژن میان بازدیدکنندگان توزیع می‎شود. 🔸️این کمپین در پاسخ به یکی از رایج‌ترین تابوهای سلامت زنان شکل گرفته است. با وجود اینکه ترشحات واژینال بخشی طبیعی از عملکرد دستگاه جنسی هستند و نقش مهمی در حفظ تعادل میکروبی، مرطوب نگه داشتن واژن و پیشگیری از عفونت دارند، بسیاری از زنان هنوز درباره آن احساس شرم می‌کنند یا اطلاعات کافی در مورد تفاوت میان ترشحات طبیعی و غیرطبیعی ندارند. همین شرم اجتماعی گاهی باعث می‌شود افراد مراجعه به پزشک را به تأخیر بیندازند و برخی بیماری‌ها دیر تشخیص داده شوند. 🔸️شرکت Daye که در زمینه فناوری‌های سلامت زنان فعالیت می‌کند، اعلام کرده هدف این کمپین عادی‌سازی گفت‌وگو درباره سلامت واژن است؛ موضوعی که به گفته این شرکت، همچنان در مقایسه با بسیاری از مسائل مربوط به سلامت مردان کمتر مورد توجه، پژوهش و سرمایه‌گذاری قرار می‌گیرد. 🔸️این کمپین تنها نمونه‌ای از موج جدید کمپین‌های عمومی در بریتانیا برای شکستن تابوهای مرتبط با سلامت زنان است. در سال‌های اخیر، کمپین «Give Your Fanny Five» نیز زنان را تشویق کرد تنها پنج دقیقه برای آشنایی با بدن خود و انجام معاینه شخصی ناحیه جنسی‎شان وقت بگذارند. 🔸️کارشناسان سلامت زنان معتقدند عادی‌سازی صحبت درباره موضوعاتی مانند ترشحات واژینال، درد قاعدگی، اندومتریوز، یائسگی و عفونت‌های زنان، نه‌تنها به کاهش شرم اجتماعی کمک می‌کند، بلکه می‌تواند تشخیص زودهنگام بیماری‌ها، مراجعه به‌موقع به پزشک و در نهایت بهبود سلامت زنان را نیز به همراه داشته باشد. از همین رو، کمپین‌هایی که این موضوعات را به فضای عمومی می‌آورند، در سال‌های اخیر به بخشی از جنبش جهانی برای کاهش شکاف جنسیتی در سلامت تبدیل شده‌اند. 🆔️ @zaagaah

🟤 به ضربان قلبش گوش کن زاگاه- در حالی که شیلی هنوز یکی از محدودکننده‌ترین قوانین سقط جنین در آمریکای لاتین را دارد، لایحه‌ای تازه با عنوان «به ضربان قلبش گوش کن» (Escucha su corazón) موج تازه‌ای از اعتراض پزشکان، روان‌شناسان، فعالان حقوق زنان و متخصصان سلامت را برانگیخته است. منتقدان می‌گویند این طرح نه یک اقدام پزشکی، بلکه تلاشی برای اعمال فشار روانی بر زنانی است که حتی در محدودترین موارد قانونی نیز قصد پایان دادن به بارداری خود را دارند. 🔹️این لایحه که توسط نمایندگان حزب ملی لیبرتارین، حزب جمهوری‌خواه و شماری از نمایندگان محافظه‌کار ارائه شده، درصدد اصلاح ماده ۱۱۹ قانون بهداشت شیلی است؛ ماده‌ای که سقط جنین را تنها در سه شرایط مشخص مجاز می‌داند. بر اساس این طرح، پزشک موظف خواهد بود پیش از انجام سقط، وجود فعالیت قلبی جنین را به زن اطلاع دهد و او را وادار کند به صدای ضربان قلب جنین گوش دهد. در نسخه‌ای از طرح که منتشر شده، اگر زن از شنیدن ضربان قلب خودداری کند، پزشک نیز از انجام سقط منع خواهد شد؛ موضوعی که در عمل شنیدن ضربان قلب را به پیش‌شرط دسترسی به سقط قانونی تبدیل می‌کند. در نهایت، پس از انتقادها، طراحان اعلام کردند که مورد «خطر جانی مادر» از شمول این الزام خارج شده است، اما این اجبار همچنان برای دو مورد دیگر، یعنی بارداری ناشی از تجاوز و ناهنجاری کشنده جنین، باقی می‌ماند. 🔹️یکی از تندترین واکنش‌ها از سوی روان‌شناسان و متخصصان سلامت روان مطرح شده است. در یادداشتی که توسط یکی از روان‌شناسان شیلی منتشر شده، این لایحه به صراحت «قانونی کردن شکنجه روانی» توصیف شده است. 🔹️به گفته او، زنانی که در این شرایط درخواست سقط می‌کنند، معمولاً از پیش در بحرانی‎ترین وضعیت‌های روانی قرار دارند. برخی می‌دانند جنینشان هرگز زنده نخواهد ماند، برخی با خطر مرگ خود روبه‌رو هستند و برخی دیگر کودکانی هستند که قربانی تجاوز یا حتی زنای با محارم شده‌اند. 🔹️به باور این روان‌شناس، وادار کردن چنین زنانی به شنیدن صدای قلب جنین نه ارزش درمانی دارد و نه اطلاعات پزشکی جدیدی در اختیار آنان قرار می‌دهد؛ بلکه تنها با هدف ایجاد احساس گناه، تردید و فشار عاطفی انجام می‌شود. 🔹️منتقدان این لایحه می‌گویند مسئله اصلی شنیدن یا نشنیدن صدای قلب جنین نیست؛ بلکه این پرسش است که آیا دولت می‌تواند از ابزارهای روانی برای تغییر تصمیم فردی استفاده کند یا خیر. 🔹️از نگاه آنان، زنانی که بر اساس قانون موجود حق دسترسی به سقط دارند، پیش از رسیدن به این تصمیم مسیر دشوار و دردناکی را طی کرده‌اند. اجبار به شنیدن ضربان قلب نه وضعیت پزشکی آنان را تغییر می‌دهد و نه اطلاعات تازه‌ای به تصمیمشان می‌افزاید؛ بلکه تنها بار روانی بیشتری بر دوش افرادی می‌گذارد که اغلب در بحرانی‌ترین لحظات زندگی خود قرار دارند. 🆔️ @zaagaah 🔗نسخه کامل این گزارش را در لینک زیر بخوانید: https://zaagaah.com/8jwl

زاگاه- در حالی که تنها چند سال از لغو حکم تاریخی «رو علیه وید» در آمریکا می‌گذرد، جنبش‌های ضد سقط جنین این کشور دیگر تنها به تغییر قوانین داخلی آمریکا بسنده نکرده‌اند. اکنون با حمایت دولت دونالد ترامپ، این جریان تلاش می‌کند سیاست‌های محدودکننده خود را به کشورهای دیگر نیز صادر کند؛ سیاستی که بیش از همه، زنان کشورهای آفریقایی را هدف قرار داده است؛ جایی که نظام سلامت به شدت به کمک‌های خارجی وابسته است و ناایمن بودن پاسان خودخواسته بارداری همچنان یکی از مهم‌ترین دلایل مرگ‌ومیر مادران به شمار می‌رود. این گزارش بر اساس تحقیق خبرگزاری آسوشیتدپرس و با استفاده از داده‌ها و گزارش‌های سازمان‌های بین‌المللی، به بررسی تأثیر سیاست‌های جدید آمریکا بر سلامت باروری زنان در آفریقا می‌پردازد. 🔸️برای دهه‌ها، گروه‌های محافظه‌کار و مخالف پایان خودخواسته بارداری در آمریکا تلاش کرده‌اند دسترسی به سقط خودخواسته جنین را هم در داخل و هم در خارج از این کشور محدود کنند. بزرگ‌ترین پیروزی آنها در سال ۲۰۲۲ رقم خورد؛ زمانی که دیوان عالی آمریکا با لغو حکم تاریخی «روو علیه وید» حق فدرال زنان برای سقط جنین را از میان برداشت. اکنون دولت دونالد ترامپ این رویکرد را به سیاست خارجی آمریکا نیز گسترش داده است. 🔸️جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور آمریکا، در گردهمایی سالانه مخالفان سقط خودخواسته جنین در واشنگتن اعلام کرد که آمریکا کمک مالی به تمام سازمان‌های غیردولتی، دولت‌ها و نهادهای بین‌المللی را که از دسترسی به سقط جنین، مراقبت‌های مرتبط با هویت جنسیتی یا برنامه‌های برابری حمایت می‌کنند، متوقف خواهد کرد. او گفت: «از این پس هر سازمان بین‌المللی که سقط خودخواسته جنین را انجام دهد یا از آن حمایت کند، حتی یک دلار هم از بودجه آمریکا دریافت نخواهد کرد.» 🔸️به گفته کارشناسان، این تصمیم می‌تواند بیش از ۳۰ میلیارد دلار از کمک‌های خارجی آمریکا را تحت تأثیر قرار دهد؛ رقمی که قادر است سیاست‌های سلامت در بسیاری از کشورهای جهان را دگرگون کند. 🔸️آفریقا بیش از هر منطقه دیگری از این سیاست‌ها آسیب خواهد دید. بر اساس آمار سازمان جهانی بهداشت، حدود ۷۰ درصد مرگ‌های ناشی از بارداری در کشورهای جنوب صحرای آفریقا اتفاق می‎افتند. هر سال حدود ۱۸۰ هزار زن در این منطقه به دلیل عوارض بارداری یا زایمان جان خود را از دست می‌دهند. 🔸️همچنین این منطقه بالاترین نرخ سقط‌های ناایمن جهان را دارد. طبق گزارش موسسه سیاست توسعه آفریقا، هر سال بیش از شش میلیون سقط جنین ناایمن در کشورهای جنوب صحرای آفریقا انجام می‌شود. 🔸️در بسیاری از این کشورها، خدمات سلامت باروری بدون کمک‌های خارجی عملاً قابل ارائه نیست. بنابراین کاهش بودجه آمریکا، مستقیماً دسترسی زنان به خدمات پیشگیری از بارداری، آموزش سلامت جنسی، مراقبت‌های پس از سقط و خدمات پایان بارداری ایمن را محدود خواهد کرد. #زاگاه 🆔️ @zaagaah 🔗نسخه کامل گزارش: https://zaagaah.com/bhq6

🟤 برای درمان اختلال نعوظ ۲۸ برابر بیشتر از اندومتریوز سرمایه‌گذاری می‌‎شود زاگاه- اندومتریوز یکی از شایع‌ترین بیماری‌های زنان است؛ بیماری‌ای که بنا بر برآورد سازمان جهانی بهداشت، حدود ۱۰ درصد زنان و دختران در سن باروری، یعنی نزدیک به ۱۹۰ میلیون نفر در سراسر جهان را درگیر کرده است. با این حال، بسیاری از مبتلایان سال‌ها با دردهای شدید لگنی، خونریزی‌های غیرطبیعی، ناباروری و مشکلات گوارشی زندگی می‌کنند، بی‌آنکه تشخیص درستی دریافت کنند یا درمان مؤثری در اختیارشان باشد. در حالی که شمار مبتلایان به اندومتریوز تقریباً با تعداد مردان مبتلا به اختلال نعوظ (ED) برابری می‌کند، میزان سرمایه‌گذاری برای تحقیق و توسعه در این دو حوزه اختلافی حیرت‌انگیز دارد. بر اساس گزارش مؤسسه سلامت مک‌کنزی (McKinsey Health Institute)، استارتاپ‌های فعال در حوزه درمان اختلال نعوظ بین سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۳ حدود یک میلیارد و ۲۴۰ میلیون دلار سرمایه جذب کرده‌اند، در حالی که کل سرمایه جذب‌شده برای استارتاپ‌های حوزه اندومتریوز تنها ۴۴ میلیون دلار بوده است؛ یعنی تقریباً ۲۸ برابر کمتر. این آمار بار دیگر بحث قدیمی اما همچنان زنده «شکاف جنسیتی در پژوهش‌های پزشکی» را به صدر اخبار آورده است؛ شکافی که بسیاری از متخصصان معتقدند میلیون‌ها زن را از تشخیص به‌موقع و درمان مناسب محروم کرده است. 🆔️ @zaagaah 🔗برای خواندن نسخه کامل مطلب به وبسایت مراجعه کنید: https://zaagaah.com/rxbn

🟤 بدن زنان برای زایمان به پشت طراحی نشده است؛ چرا این روش هنوز رایج‎ترین روش زایمان است؟ زاگاه- برای هزاران سال، در فرهنگ‌های مختلف جهان، زنان فرزندان خود را در حالت‌های عمودی به دنیا می‌آوردند؛ گاهی به صورت چمباتمه، گاهی زانو زده، گاهی روی چهارپایه‌های مخصوص زایمان و گاهی با تکیه بر دست و زانو. اما امروز، در بسیاری از بیمارستان‌های جهان، تصویری که از زایمان به ذهن می‌آید زنی است که روی تخت دراز کشیده، پاهایش بالا قرار گرفته و تیم درمان روبه‌روی او ایستاده‌اند. این وضعیت آن‌قدر عادی به نظر می‌رسد که کمتر کسی از خود می‌پرسد آیا واقعاً این بهترین حالت برای زایمان است؟ پاسخ بسیاری از متخصصان مامایی منفی است. 🔸️پژوهش‌های چند دهه اخیر نشان می‌دهد زایمان در وضعیت خوابیده نه‌تنها مزیت خاصی برای مادر ندارد، بلکه در بسیاری از موارد می‌تواند روند زایمان را دشوارتر، طولانی‌تر و حتی مداخله‌های پزشکی را بیشتر کند. 🔸️با این حال، این شیوه همچنان رایج‌ترین وضعیت زایمان در بسیاری از بیمارستان‌هاست؛ سنتی که ریشه آن نه در علم پزشکی، بلکه در تصمیم‌هایی است که بیش از سه قرن پیش، عمدتاً برای راحتی پزشکان مرد گرفته شد. 🔸️بررسی‌های تاریخی نشان می‌دهد تا پیش از قرن هفدهم میلادی، تقریباً در تمام تمدن‌ها زنان هنگام زایمان از وضعیت‌های عمودی استفاده می‌کردند. در مصر باستان، گفته می‌شود کلئوپاترا، نیز هنگام زایمان زانو می‌زد. در بسیاری از فرهنگ‌های آفریقایی، آسیایی و آمریکای جنوبی نیز زنان روی چهارپایه‌های مخصوص زایمان یا در حالت چمباتمه فرزند خود را به دنیا می‌آوردند. 🔸️علت این انتخاب ساده بود: بدن انسان برای این کار طراحی شده است. وقتی زن در حالت ایستاده یا نیمه‌نشسته قرار می‌گیرد، نیروی جاذبه به پایین آمدن جنین کمک می‌کند. 🔸️همچنین تحقیقات نشان داده‌اند که حالت چمباتمه می‌تواند قطر لگن را حدود ۲.۵ سانتی‌متر افزایش دهد؛ فضایی که برای عبور نوزاد اهمیت زیادی دارد. به همین دلیل بسیاری از ماماها معتقدند اگر زنان آزاد باشند، بدنشان به‌طور غریزی بهترین وضعیت را انتخاب می‌کند. #زاگاه 🆔️ @zaagaah 🔗نسخه کامل مقاله را در لینک زیر بخوانید: https://zaagaah.com/j0wi

🟤 واکسنی که می‌تواند سرطان دهانه رحم را به تاریخ بسپارد؛ چرا HPV باید وارد برنامه ملی واکسیناسیون ایران شود؟ زاگاه- در حالی که وزارت بهداشت ایران از ماه‌ها پیش بررسی ورود واکسن HPV به برنامه ملی واکسیناسیون را آغاز کرده بود، جنگ و پیامدهای آن باعث شد این موضوع مهم از اولویت‌های نظام سلامت کنار برود. با این حال، شواهد علمی جهانی بیش از هر زمان دیگری نشان می‌دهد که واکسیناسیون علیه ویروس پاپیلومای انسانی (HPV) نه تنها یک اقدام پیشگیرانه مؤثر، بلکه یکی از موفق‌ترین مداخلات سلامت عمومی در دهه‌های اخیر است؛ مداخله‌ای که اکنون در برخی کشورها توانسته موارد مرگ ناشی از سرطان دهانه رحم را در نسل‌های واکسینه‌شده تقریباً به صفر برساند. 🔸️اسفند سال گذشته، سید محسن زهرایی، رئیس اداره بیماری‌های قابل پیشگیری با واکسن وزارت بهداشت، اعلام کرد که موضوع ورود واکسن HPV در کمیته کشوری ایمن‌سازی بررسی شده و از نظر علمی مورد تأیید قرار گرفته است. او تأکید کرده بود که هنوز برای تصمیم‌گیری نهایی نیاز به جمع‌آوری و تحلیل اطلاعات تکمیلی وجود دارد، اما تجربه کشورهای دیگر نشان داده است که اجرای برنامه ملی واکسیناسیون HPV نتایج قابل توجهی در شاخص‌های سلامت عمومی به همراه داشته است. 🔸️این در حالی است که به گفته قباد مرادی، رئیس مرکز مدیریت بیماری‌های واگیر وزارت بهداشت، ایران هنوز آمار دقیق و جامعی از میزان شیوع HPV در جمعیت عمومی در اختیار ندارد. فقدان داده‌های دقیق البته به معنای بی‌اهمیت بودن مسئله نیست؛ برعکس، کارشناسان معتقدند همین که موضوع ورود این واکسن به برنامه ملی واکسیناسیون در دستور کار قرار گرفته، نشان‌دهنده نگرانی نظام سلامت از پیامدهای بالقوه این ویروس است. 🔸️ویروس پاپیلومای انسانی یا HPV یکی از شایع‌ترین عفونت‌های منتقل‌شونده از طریق تماس جنسی در جهان است. اغلب افراد در طول زندگی خود حداقل یک بار با این ویروس مواجه می‌شوند. در بیشتر موارد، بدن بدون نیاز به درمان ویروس را دفع می‌کند، اما برخی سویه‌های پرخطر HPV می‌توانند سال‌ها در بدن باقی بمانند و زمینه‌ساز تغییرات سلولی شوند که در نهایت به سرطان منجر می‌شود. 🔸️بر اساس مطالعات جهانی، حدود ۹۹ درصد موارد سرطان دهانه رحم با عفونت HPV مرتبط هستند. این ویروس همچنین با برخی سرطان‌های مقعد، آلت تناسلی، حلق و دهان نیز ارتباط دارد. به همین دلیل بسیاری از کشورها طی دو دهه گذشته واکسیناسیون HPV را به یکی از ارکان اصلی برنامه‌های پیشگیری از سرطان تبدیل کرده‌اند. #زاگاه 🆔️ @zaagaah 🔗نسخه کامل گزارش را در لینک زیر بخوانید: https://zaagaah.com/2321

🟤 از فرانسه تا ایران؛ خشونت در اتاق معاینه و زایمان زاگاه- بیش از چهار نفر از هر ده زن در فرانسه می‌گویند در جریان دریافت خدمات زنان و زایمان نوعی خشونت یا نقض حقوق خود را تجربه کرده‌اند. این نتیجه نظرسنجی گسترده‌ای است که انجمن فرانسوی StopVOG با مشارکت بیش از ۱۰ هزار نفر انجام داده و در ژوئن ۲۰۲۶ منتشر کرده است. 🔸️یافته‌های این مطالعه تصویری نگران‌کننده از وضعیت مراقبت‌های زنان در فرانسه ارائه می‌دهد: بیش از چهار نفر از هر ده پاسخ‌دهنده اعلام کرده‌اند که در مراجعه به پزشک زنان، نوعی از خشونت یا رفتار ناقض حقوق خود را تجربه کرده‌اند. معاینه‌های بدون رضایت، نادیده گرفتن درد بیماران، تحقیر کلامی، انجام اقدامات پزشکی بدون توضیح کافی و رفتارهایی که بسیاری از زنان آنها را ناقض کرامت و حق تصمیم‌گیری درباره بدن خود می‌دانند. 🔸️اصطلاح «خشونت زنان و زایمان» (Obstetric and Gynecological Violence) طی یک دهه گذشته در بسیاری از کشورها وارد ادبیات حقوق زنان و سلامت عمومی شده است. این مفهوم طیف گسترده‌ای از رفتارها را در بر می‌گیرد؛ از بی‌اعتنایی به درد بیمار و تحقیر کلامی گرفته تا انجام اقدامات پزشکی بدون رضایت، اعمال فشار برای انتخاب روش درمانی خاص یا مداخلات غیرضروری هنگام زایمان. 🔸️زاگاه در مهرماه ۱۴۰۲، گزارشی را در این خصوص منتشر کرد که براساس روایت‌ها و تجربیات زنان در ایران نوشته شده بود. در این گزارش اشاره شده بود که تحقیر زنان باردار و توهین به آنها در هنگام زایمان در بیمارستان‌های دولتی، امری بسیار مرسوم است. مساله‌ای که کمتر در مورد آن حرف زده می‌شود و اکثر زنان تلاش می‌کنند تا آنچه را از سر گذرانده‌اند، فراموش کنند. 🔸️زنان بسیاری گفته بودند که ساعت‌ها درد کشیده و طی این مدت هیچ کمکی از سمت پزشک و مامای بیمارستان دریافت نمی‌کردند. زنی گفته بود «از درد به خودم می‌پیچیدم. اومدم دستشو بگیرم و بگم ترو خدا یکاری بکن. چنان جیغ زد به من دست نزن. این غربتی بازیا رو درنیار و … بعد از ۱۸ ساعت درد کشیدن و ۸ سانت بازشدن دهانه رحم، سزارینم کردن. بخاطر زور زیاد سر بچه‌م ورم کرده بود موقع سزارین.» 🔸️زن دیگری با اشاره به ناخن‌های بلند ماما در زمان معاینه نوشته بود :« ماما با کاشت ناخن سه سانت می‌خواست معاینه‌ام کند. وقتی مخالفت کردم. قیامت شد. انقدر دکتر روی پای من زد که جای دستش مانده بود. خدا ازشون نگذره. لحظه آخر بهم گفتن خودت پاشو برو دراز بکش رو تخت زایمان. اون دنیا ازتون نمی‌گذرم.» 🔸️زنان بسیاری گفته بودند که تجربه زایمانشان آنقدر ناخوشایند بوده که علی‎رغم تمایلشان برای داشتن فرزندان بیشتر، ترجیح داده‌‎اند که دیگر در چنان شرایطی قرار نگیرند. یا آنقدر فاصله بین دو بارداری‌شان را زیاد کنند تا بتوانند ترس، تنهایی و ترومای زایمان قبلی‌‎شان را پشت سر بگذارند. 🔸️پیش‎تر در آبان‌ماه سال ۱۴۰۰ انتشار یک فایل صوتی از بخش زایمان یک بیمارستان باعث شد تا این موضوع در رسانه‌ها مطرح شود و زنان زیادی با تایید و به اشتراک گذاردن تجربیاتشان، نشان دهند که این رفتارهای غیرانسانی نه یک اتفاق که یک وضعیت معمول و تکرارشونده در بسیاری از بیمارستان‏‌ها است. تا جایی که حتی خبرگزاری فارس نیز در فروردین‌ماه ۱۴۰۱ در بخش «فارس من» کمپینی را با عنوان «جلوگیری از توهین در برخی زایشگاه‌ها به زنان باردار» ایجاد کرد که در بخش نظرات بازهم زنان زیادی تجربیات تلخ‌شان از زایمان را به اشتراک گذاشتند. 🔸️سازمان‌های مدافع حقوق زنان می‌گویند بسیاری از این رفتارها سال‌ها به عنوان بخشی «عادی» از مراقبت پزشکی پذیرفته می‌شدند، اما تجربه زنان نشان داده است که این اقدامات می‌توانند آثار روانی و جسمی ماندگاری بر جای بگذارند. #زاگاه 🆔️ @zaagaah 🔗نسخه کامل این گزارش را در لینک زیر بخوانید: https://zaagaah.com/2318

حافظه تاریخی جنبش زنان ایران؛ مروری بر روز همبستگی زنان در ۲۲ خرداد ۱۳۸۴ دیدبان آزار: ویژه‌نامه سالگرد ۲۲ خرداد ۱۳۸۴، در قالب خبرنامه داخلی مرکز فرهنگی زنان و در نخستین سالگرد این تجمع منتشر شده بود. این ویژه‌نامه، بایگانی ارزشمندی‌ است از شکل‌گیری، تدارکات و برگزاری تجمع اعتراضی فعالان زن در مقابل درِ اصلی دانشگاه تهران؛ حرکتی مستقل، مدنی و تاریخی که به نام «روز همبستگی زنان ایران» نامگذاری شد. این سند نه‌تنها روایت‌های اول شخص از وقایع و جزئیات رفته در آن یکشنبه را در اختیار قرار می‌دهد که همچنین از نحوه تصمیم‌گیری‌های جمعی، گفتمان‌های درونی و چالش‌های بیرونیِ این کنش اجتماعی نیز داده‌های مهمی به مخاطب می‌دهد و گواهی‌ است بر شکل‌گیری ظرفیتی جمعی میان زنان، در بستر گفت‌وگو میان گرایش‌های گوناگون و هم‌صدایی فعالان مرکز و شهرستان‌ها که تجربه‌ای مشترک از همبستگی فمینیستی را ممکن کرد. نسخه کامل متن و دانلود ویژه‌نامه: https://harasswatch.com/news/2595 در اینستاگرام @harasswatch

🟤زنان پس از منوپاز؛ وقتی پرده دوم زندگی آغاز می شود زاگاه- وقتی کتی لت، نویسنده و طنزنویس ۶۷ ساله بریتانیایی، در یکی از روزهای معمولی برای دویدن از کنار باغ‌وحش لندن و دریاچه ریجنتز پارک می‌گذشت، انتظار نداشت زندگی عاشقانه‌اش دوباره آغاز شود. اما صدای گیتاری که پرلودی از باخ را می‌نواخت، او را در جا متوقف کرد. پس از پایان قطعه، به نوازنده تبریک گفت؛ مردی ایرلندی با چشمانی درخشان و صدایی آرام. چند ثانیه بعد، خودش از او دعوت کرد برای نوشیدن قهوه همراهش شود. 🔸️این داستان می‌توانست آغاز یک فیلم کمدی-رمانتیک باشد، اما برای لت معنای دیگری داشت. او آن زمان در میانه طلاقی دشوار پس از ۲۸ سال زندگی مشترک بود و از هر سو می‌شنید که برای زنان بالای شصت سال، عشق و رابطه عاطفی دیگر تقریباً ناممکن است. 🔸️دوستانش هشدار می‌دادند که مردان هم‌سن او فقط به زنان بسیار جوان‌تر علاقه دارند. برخی توصیه می‌کردند اگر می‌خواهد دوباره وارد دنیای قرارهای عاشقانه شود، باید رژیم‌های سخت بگیرد، مدام ورزش کند، کلاژن تزریق کند و مهم‌تر از همه، سن واقعی‌اش را پنهان کند. تصویری که از آینده به او ارائه می‌شد، تصویری آشنا و تکرارشونده بود: زنانی که پس از میانسالی به حاشیه رانده می‌شوند؛ نامرئی، تنها و فراموش‌شده. 🆔️ @zaagaah 🔗نسخه کامل مقاله: https://zaagaah.com/2314

🟤 «به جرم از دست دادن بارداری»؛ عقب‌گرد السالوادور در جرم‌زدایی از سقط جنین زاگاه- در السالوادور، کشوری که یکی از سختگیرانه‌ترین قوانین ضدسقط جنین جهان را دارد، فعالان حقوق زنان هشدار می‌دهند که دستاوردهای سال‌ها مبارزه برای جلوگیری از زندانی شدن زنان پس از سقط جنین یا عوارض بارداری، بار دیگر در معرض تهدید قرار گرفته است. 🔸️السالوادور از معدود کشورهای جهان است که سقط جنین را بدون هیچ استثنایی جرم تلقی می‌کند. حتی در موارد تجاوز جنسی، زنای با محارم، ناهنجاری شدید جنین یا خطر جانی برای مادر نیز قانون اجازه خاتمه بارداری را نمی‌دهد. این محدودیت‌ها نخست در اواخر دهه ۱۹۹۰ تثبیت شد و سپس با اصلاح قانون اساسی، حق حیات از لحظه لقاح نیز به رسمیت شناخته شد. 🔸️با وجود این فضای سختگیرانه، از اواخر دهه ۲۰۰۰ شبکه‌ای از وکلا، پزشکان و فعالان حقوق زنان تلاش گسترده‌ای را برای بازبینی پرونده‌های زنان زندانی آغاز کردند. این کارزارها توانستند توجه رسانه‌های بین‌المللی و نهادهای حقوق بشری را جلب کنند. 🔸️طبق آمار منتشرشده از سوی گروه‌های مدافع حقوق باروری، بین سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۲۳ دست‌کم ۸۱ زن که به دلیل سقط جنین یا بحران‌های مامایی زندانی شده بودند، آزاد شدند. این موفقیت‌ها امیدواری‌هایی ایجاد کرده بود که دستگاه قضایی السالوادور به‌تدریج میان سقط عمدی و عوارض طبیعی بارداری تمایز قائل شود. 🔸️اما به گفته فعالان، شرایط در سال‌های اخیر دگرگون شده است. دولت بوکله از سال ۲۰۲۲ در واکنش به خشونت باندهای جنایتکار، وضعیت فوق‌العاده‌ای را برقرار کرد که طی آن برخی حقوق مدنی و تضمین‌های دادرسی محدود شد. اگرچه این سیاست از سوی بخشی از جامعه به دلیل کاهش چشمگیر جرم و جنایت مورد حمایت قرار گرفت، منتقدان می‌گویند آثار آن فراتر از مبارزه با باندهای تبهکاری رفته است. 🔸️وکلای مدافع حقوق زنان می‌گویند اکنون بسیاری از پرونده‌های مرتبط با بارداری در فضایی بررسی می‌شوند که اصل بر گناهکار بودن متهم است. بازداشت‌های طولانی‌مدت، محدودیت دسترسی به وکیل و دشواری اعتراض به احکام، بخشی از مشکلاتی است که فعالان از آن سخن می‌گویند. 🔸️به گفته آنان، در برخی بیمارستان‌ها نیز فشار بر پزشکان و کارکنان درمانی برای گزارش موارد مشکوک افزایش یافته است. همین مسئله باعث شده زنان فقیر یا ساکنان مناطق دورافتاده از ترس پیگرد قضایی، در مراجعه به مراکز درمانی تأخیر کنند؛ وضعیتی که می‌تواند خطر مرگ مادران را افزایش دهد. 🆔️ @zaagaah 🔗نسخه کامل مطلب را در وبسایت بخوانید: https://zaagaah.com/2308

🟤 از “تخمدان پلی‌کیستیک” تا PMOS؛ بازتعریف یک بیماری زاگاه- پس از سال‌ها انتقاد بیماران و متخصصان، یکی از شناخته‌شده‌ترین اختلالات هورمونی زنان در جهان نام تازه‌ای پیدا کرده است؛ «سندرم تخمدان پلی‌کیستیک» یا PCOS که تخمین زده می‌شود حدود ۱۷۰ میلیون زن در سراسر جهان را درگیر کرده، از این پس «سندرم تخمدانیِ چندغده‌درون‌ریزِ متابولیک» یا PMOS نامیده می‌شود؛ تغییری که به گفته پژوهشگران فقط یک جابه‌جایی واژه‌ها نیست، بلکه تلاشی برای بازتعریف درک عمومی و پزشکی از بیماری‌ای است که دهه‌ها اشتباه فهمیده شده بود. 🔸️وقتی پزشکان برای نخستین‌بار در سال ۱۹۳۵ این بیماری را توصیف کردند، تصور می‌کردند مشکل اصلی در تخمدان‌هاست؛ به همین دلیل نام «تخمدان پلی‌کیستیک» برای آن انتخاب شد. اما دهه‌ها پژوهش بعدی نشان داد این بیماری در واقع اختلالی پیچیده در سیستم هورمونی و متابولیک بدن است و فقط به تخمدان‌ها محدود نمی‌شود. 🔸️متخصصان می‌گویند دو محور اصلی بیماری، اختلال در عملکرد انسولین و افزایش هورمون‌های آندروژن است. همین مسئله می‌تواند طیف گسترده‌ای از علائم را ایجاد کند: قاعدگی نامنظم، ناباروری، آکنه، رشد موهای زائد، مقاومت به انسولین، افزایش وزن، افسردگی، اضطراب و افزایش خطر ابتلا به دیابت و بیماری‌های قلبی. 🔸️برخی زنان گفته‌اند نخستین چیزی که پس از تشخیص شنیده‌اند این بوده که احتمالاً هرگز بچه‌دار نخواهند شد. در حالی که بسیاری از مبتلایان، با درمان و مدیریت علائم، می‌توانند باردار شوند. 🔸️در روند انتخاب نام جدید، پیشنهادهای مختلفی مطرح شد؛ از جمله نام‌هایی که واژه «باروری» یا «تولیدمثل» را در خود داشتند. اما بسیاری از بیماران با آن مخالف بودند. 🔸️پژوهشگران می‌گویند در برخی فرهنگ‌ها، برچسب داشتن «مشکل باروری» می‌تواند پیامدهای اجتماعی سنگینی برای زنان داشته باشد و حتی بر جایگاه اجتماعی یا روابط خانوادگی آن‌ها اثر بگذارد. به همین دلیل، پس از نظرسنجی‌ها و کارگاه‌های متعدد، سه واژه «چندغده‌درون‌ریز»، «متابولیک» و «تخمدانی» به‌عنوان توصیف‌کننده‌های اصلی بیماری انتخاب شدند و در نهایت نام PMOS شکل گرفت. 🆔️ @zaagaah 🔗نسخه کامل مقاله را در لینک زیر بخوانید: https://zaagaah.com/2302

🟤 زایمان ایمن‌تر با اختراع یک مکانیک آرژانتینی زاگاه- بیش از چهار قرن پس از اختراع فورسپس و دهه‌ها بعد از رایج شدن دستگاه‌های مکنده زایمان، حالا یک ابزار تازه برای کمک به تولد نوزادان در اروپا توجه پزشکان و مادران را جلب کرده است؛ ابزاری که نه توسط یک پزشک، بلکه به دست یک مکانیک خودرو در آرژانتین ابداع شد. «اودون‌اسیست» (OdonAssist) که به‌تازگی مجوز استفاده در بیمارستان‌های اروپایی را دریافت کرده، حالا در بیش از ۳۰۰ زایمان مورد استفاده قرار گرفته و برخی متخصصان آن را مهم‌ترین نوآوری در زایمان کمکی طی بیش از ۱۵۰ سال گذشته می‌دانند. 🔸️این ابزار با یک کاف بادی نرم کار می‌کند که دور سر نوزاد قرار می‌گیرد و پس از باد شدن، به پزشک اجازه می‌دهد نوزاد را با فشار و کشش کمتری از کانال زایمان هدایت کند. برخلاف فورسپس یا ونتوز ــ که به‌ترتیب با انبر فلزی یا مکش مستقیم روی سر نوزاد عمل می‌کنند ــ در این روش تماس خشن با سر و صورت نوزاد کاهش پیدا می‌کند. پزشکان می‌گویند این مسئله می‌تواند احتمال کبودی، آسیب‌های بافتی و پارگی‌های شدید را کمتر کند. 🔸️ایده این دستگاه در سال ۲۰۰۶ به ذهن «خورخه اودون»، مکانیک آرژانتینی، رسید. او ویدئویی دیده بود که در آن فردی با استفاده از یک کیسه پلاستیکی و فشار هوا، چوب‌پنبه‌ای را از داخل بطری بیرون می‌آورد. همان شب به فکر افتاد که شاید بتوان از همین روش برای کمک به زایمان‌های دشوار استفاده کرد. او نخستین نمونه را با یک شیشه، یک عروسک و یک پارچه ساخت. بعدها سازمان جهانی بهداشت و گروهی از متخصصان زنان، ماماها و مهندسان پزشکی پروژه را توسعه دادند. 🔸️آزمایش‌های اولیه دستگاه در آرژانتین و آفریقای جنوبی انجام شد و سپس بیمارستان «ساوث‌مید» در بریستول بریتانیا به یکی از مراکز اصلی آزمایش بالینی آن تبدیل شد. در سال ۲۰۲۵ این وسیله موفق به دریافت نشان استاندارد CE شد؛ مجوزی که امکان استفاده از آن در بیمارستان‌های اروپا را فراهم می‌کند. 🔸️زنانی که در آزمایش این دستگاه شرکت کرده‌اند، تجربه زایمان با آن را «آرام‌تر» و «کم‌استرس‌تر» توصیف می‌کنند. «الا رادفورد» از بریستول گفته است فرزندش بدون آثار کبودی و فشار معمولِ ناشی از فورسپس متولد شد و این تجربه برایش «دلپذیر» بوده است. یکی از مادران نیز گفته بود: «خیلی منطقی‌تر است که عضلات واژن کنار زده شوند، به‌جای این‌که سر نوزاد کشیده شود.» 🔸️پزشکان البته تأکید می‌کنند که فورسپس و ونتوز همچنان ابزارهای مؤثر و ایمنی هستند و قرار نیست به‌طور کامل کنار گذاشته شوند. اما آن‌ها معتقدند وجود یک گزینه جدید می‌تواند در برخی زایمان‌های دشوار، آسیب‌های جسمی و روانی را کاهش دهد. به گفته پژوهشگران، حدود ۱۰ تا ۱۵ درصد زایمان‌ها با مشکلاتی مثل طولانی شدن روند زایمان مواجه می‌شوند و بسیاری از آن‌ها به مداخلات کمکی نیاز دارند. 🔸️سازندگان «اودون‌اسیست» امیدوارند این فناوری در آینده نه‌فقط در بیمارستان‌های پیشرفته اروپا، بلکه در کشورهای کم‌درآمد نیز استفاده شود؛ جایی که دسترسی محدود به سزارین و تجهیزات تخصصی باعث مرگ سالانه هزاران زن و نوزاد می‌شود. سازمان جهانی بهداشت نیز پیش‌تر این ایده را «روشی ساده و کم‌هزینه برای نجات جان مادران و نوزادان» توصیف کرده بود. 🆔️ @zaagaah

🟤 از تنگه هرمز تا اتاق زایمان زاگاه- در میانه تشدید تنش‌های نظامی در خاورمیانه، نشانه‌های اثرگذاری جنگ دیگر صرفاً در تحلیل‌های سیاسی و امنیتی خلاصه نمی‌شود؛ بلکه به‌طور مستقیم در زندگی روزمره مردم، به‌ویژه در حوزه سلامت باروری و تصمیم‌های مرتبط با بدن، خانواده و آینده دیده می‌شود. روایت‌های منتشرشده در شبکه‌های اجتماعی، در کنار گزارش‌های رسانه‌های بین‌المللی، نشان می‌دهند که چگونه یک بحران ژئوپلیتیک می‌تواند به‌سرعت به مسئله‌ای شخصی و زیسته برای میلیون‌ها نفر تبدیل شود. 🔸️یکی از این نشانه‌ها، افزایش قیمت جهانی کاندوم است؛ موضوعی که در روزهای اخیر در شبکه‌های اجتماعی نیز بازتاب گسترده‌ای داشته است. بر اساس گزارشی که در نیویورک تایمز منتشر شده، مدیرعامل شرکت کارکس- بزرگ‌ترین تولیدکننده کاندوم در جهان- اعلام کرده که قیمت این محصولات ممکن است در پی جنگ و اختلال در مسیرهای تجاری تا حدود ۲۰ تا ۳۰ درصد افزایش یابد. این افزایش به‌طور مستقیم با بالا رفتن هزینه مواد اولیه، حمل‌ونقل و بیمه، به‌ویژه در نتیجه محدودیت‌های ایجادشده در تنگه هرمز، مرتبط دانسته شده است. گزارش‌های رویترز نیز این روند را تأیید کرده و به فشار مضاعف بر زنجیره تأمین جهانی محصولات بهداشتی اشاره کرده‌اند. 🔸️در کنار این تحولات جهانی، روایت دیگری از درون ایران، تصویری دقیق‌تر و ملموس‌تر از اثرات جنگ و نااطمینانی اقتصادی بر زندگی زنان ارائه می‌دهد. یک کاربر در رشته‌توییتی، تجربه کاربران یک اپلیکیشن ویژه زنان باردار را بازگو می‌کند؛ فضایی که به‌گفته او، کارکردی شبیه یک شبکه اجتماعی دارد و زنان در آن از تجربه بارداری، زایمان و مراقبت از نوزاد می‌نویسند. 🔸️آنچه در هفته‌های اخیر در این فضا دیده می‌شود، تغییر قابل توجهی در اولویت‌ها و انتخاب‌های زنان است. به گفته این کاربر، زنانی که تا پیش از این به‌دنبال زایمان در بیمارستان‌های خصوصی با خدمات بهتر بودند، اکنون به‌طور فزاینده‌ای به بیمارستان‌های دولتی و مراکز آموزشی-پژوهشی روی آورده‌اند. همین تغییر در مورد غربالگری‌های بارداری نیز دیده می‌شود؛ جایی که مراکز خصوصی جای خود را به گزینه‌های ارزان‌تر داده‌اند. 🔸️یکی از نکات قابل توجه در این روایت، افزایش تمایل به شیردهی طبیعی است. برخلاف روندی که در سال‌های اخیر در برخی طبقات شهری مشاهده می‌شد، اکنون بسیاری از زنان ترجیح می‌دهند نوزاد خود را با شیر مادر تغذیه کنند. دلیل این تغییر، نه صرفاً انتخاب سبک زندگی، بلکه نگرانی از کمیاب شدن یا سهمیه‌بندی شیر خشک و همچنین افزایش شدید قیمت آن عنوان شده است. این تغییر، به‌خوبی نشان می‌دهد که چگونه نااطمینانی اقتصادی و بحران‌های کلان، حتی بر ابتدایی‌ترین تصمیمات مربوط به تغذیه نوزاد اثر می‌گذارند. 🆔️ @zaagaah 🔗نسخه کامل گزارش را در لینک زیر بخوانید https://zaagaah.com/g6p2

🟤کشتن امکانِ فردا: باروری، جنگ و سیاستِ زندگیِ آینده 🖊نویسنده: آزاده ثبوت زاگاه- محسن و فیروزه سال‌ها تلاش کرده بودند صاحب فرزند شوند. پس از حدود ده سال تلاش، آنها به کلینیک آی‌وی‌اف در بیمارستان گاندی مراجعه کردند. محسن می‌گوید: «کارکنان بیمارستان خیلی تلاش کردند تا به ما کمک کنند. بعد از ده سال بالاخره امیدی پیدا کرده بودیم» اما در روز دوم حملات گسترده آمریکا و رژیم صهیونیستی، موشکی به بیمارستان گاندی اصابت کرد و بخش باروری و کلینیک آی‌وی‌اف این مرکز به شدت آسیب دید. زوج‌هایی که تحت درمان آی‌وی‌اف (لقاح آزمایشگاهی) بودند ناگهان با این احتمال روبه‌رو شدند که سال‌ها امید و انتظارشان در یک لحظه نابود شده است. فیروزه می‌گوید: «وقتی شنیدیم بخش آی‌وی‌اف هدف قرار گرفته، احساس کردیم داریم عقل‌مان را از دست می‌دهیم » این رویداد، یادآور لحظه‌ای ویرانگر در جنگ غزه است. در دسامبر ۲۰۲۳، یک موشک به بزرگ‌ترین مرکز  آی‌وی‌اف در غزه اصابت کرد و بیش از ۴۰۰۰  جنین منجمد و و حدود ۱۰۰۰ نمونه اسپرم و تخمک را نابود کرد؛ جنین‌هایی که امید هزاران خانواده برای داشتن فرزند بودند. گزارش‌های بعدی نشان داد که این اقدام رژیم صهیونیستی در چارچوب بررسی‌های بین‌المللی درباره اقداماتی که می‌تواند مانع تولد فلسطینی‌ها شود و پیوند آن با نسل‌کشی مورد توجه قرار گرفته است. وقتی یک مرکز باروری نابود می‌شود، چیزی بیش از تجهیزات پزشکی از بین می‌رود. آنچه نابود می‌شود رویاهای خانواده‌ها، نسل‌های بالقوه و تداوم زیستی یک جامعه است. از این منظر، میان آنچه در غزه رخ داد و حمله به یک مرکز آی‌وی‌اف در ایران رابطه‌ای عمیق وجود دارد. هر دو نمونه نشان می‌دهند که جنگ تنها بدن‌های امروز را نمی‌کشد، بلکه امکان‌های فردا را نیز نابود می‌کند. نظریه‌پردازان فمینیست استدلال می‌کنند که جنگ تنها با سلاح‌ها پیش نمی‌رود، بلکه از طریق تنظیم و کنترل بدن‌ها و بازتولید نیز عمل می‌کند. سینتیا انلو در آثار خود درباره نظامی‌گری نشان می‌دهد که چگونه سیاست‌های جنگی با مدیریت بدن‌ها و نقش‌های جنسیتی پیوند خورده‌اند. در همین حال، فعالان عدالت باروری از جمله لورِتا راس تأکید می‌کنند که آزادی باروری تنها به معنای حق داشتن یا نداشتن فرزند نیست؛ بلکه شامل حق پرورش کودکان و تداوم جوامع در محیطی امن نیز می‌شود. هنگامی که بیمارستان‌ها، بخش‌های زایمان یا مراکز باروری نابود می‌شوند، این شرایط فرو می‌پاشد و خشونت از میدان جنگ عبور کرده و به قلمرو آفرینش زندگی وارد می‌شود. از این منظر، هدف قرار دادن مراکز باروری در فلسطین و ایران را می‌توان بخشی از سیاست گسترده‌تر بازتولید در جنگ دانست.  نظریه‌پردازان فمینیست نشان می دهند که چگونه جنگ‌ها مرزهای میان زندگی و مرگ را با هدف قرار دادن زیرساخت‌هایی که زندگی روزمره را ممکن می‌کنند - بیمارستان‌ها، شبکه‌های آب، خانه‌ها و مدارس -بازتعریف می‌کنند. 🆔️ @zaagaah 🔗متن کامل را در لینک زیر بخوانید: https://zaagaah.com/2289