مدرسه افروز

چگونه می‌توان شکاف‌های یادگیری را جبران کرد؟ یادگیری همیشه در شرایط عادی و قابل انتظار رخ نمی‌دهد. همه‌گیری کرونا یکی از فراگیرترین نمونه‌های این تجربه بود که روند یادگیری میلیون‌ها دانش‌آموز در سراسر جهان را مختل کرد و نشان داد آمادگی نظام‌های آموزشی برای مواجهه با بحران، به اندازه‌ی کیفیت برنامه‌های درسی اهمیت دارد. با این حال، این تجربه، درس‌های ارزشمندی نیز برای نظام‌های آموزشی به همراه داشت: از تدوین روش‌های اثربخش در آموزش آنلاین تا طراحی برنامه‌های جبرانی، حمایت هدفمند از دانش‌آموزان آسیب‌پذیر و تلاش برای حفظ تداوم آموزش در شرایط بحرانی. امروز این آموخته‌ها می‌توانند در مواجهه با هر اختلالی در فرایند آموزش حضوری، راهنمای معلمان و برنامه‌ریزان آموزشی باشند. اگرچه شرایط امروز با دوران همه‌گیری یکسان نیست، اما بسیاری از خانواده‌ها و معلمان ایرانی در ماه‌های اخیر با دغدغه‌هایی مشابه روبه‌رو بوده‌اند. تعطیلی‌های مکرر مدارس، آموزش آنلاین در سایه‌ی اختلال و قطعی اینترنت، بحران‌های سیاسی و اقتصادی و محدود شدن دسترسی به آموزش حضوری، فرصت‌های یادگیری برای بسیاری از دانش‌آموزان را کاهش داده‌است. پژوهش‌های انجام‌شده پس از همه‌گیری نیز نشان می‌دهد که شکاف‌های یادگیری تنها نتیجه‌ی تعطیلی مدارس یا کاهش زمان آموزش نیستند، بلکه ترکیبی از عوامل آموزشی، خانوادگی، اقتصادی، اجتماعی و روانی در شکل‌گیری آن‌ها نقش دارد. از این رو، دانش‌آموزانی که در مناطق محروم زندگی می‌کنند یا به فناوری و منابع آموزشی دسترسی کافی ندارند، معمولا بیشتر آسیب می‌بینند و نابرابری‌های آموزشی در چنین شرایطی عمیق‌تر می‌شود. این تجربه‌ها یک پیام روشن دارند: جبران فرصت‌های از دست‌رفته یادگیری به معنای افزایش زمان آموزش نیست؛ بلکه به معنای بازآفرینی تجربه‌ای از یادگیری است که در آن دانش‌آموز بار دیگر احساس امنیت، انگیزه، تعلق و توانمندی کند. ادامه‌ی مطلب را در لینک زیر بخوانید. ✏️ @AfroozSchool

کار در دوران بحران: چگونه بهره‌وری خود را در ۶ قدم حفظ کنیم؟ حدود یک ماه از شروع همه‌گیری گذشته بود که یک روز صبح با هیجان از خواب بیدار شدم؛ خوشحال از اینکه قرار بود یک روز کامل و بدون جلسه داشته باشم تا به فهرست کارهای عقب‌افتاده‌ام برسم و روی پروژه‌های مهم‌تر تمرکز کنم. اما در پایان روز وقتی به رختخواب رفتم، متوجه شدم دقیقا هیچ کاری انجام نداده‌ام. برنامه‌ام زیر بار خستگی، حواس‌پرتی و نوعی رخوت و بی‌حوصلگی از هم پاشیده بود. از زمانی که هدر داده بودم احساس عذاب وجدان داشتم و بابت حجم کاری که به روز بعد منتقل شده بود، مضطرب بودم. خیلی زود فهمیدم که تنها نیستم. یکی از مراجعانم در گروه کوچینگ نوشته بود: «احساس می‌کنم از همیشه مشغول‌ترم، اما انگار بهره‌وری‌ام کمتر شده. کسی مثل من هست؟» مراجع دیگری در ایمیلی برایم نوشت: «از حجم اتفاقاتی که در جریان است احساس درماندگی می‌کنم. انگار این آدم، من نیستم! من معمولا در مدیریت خودم و تیمم در شرایط سخت خیلی خوب عمل می‌کنم.» کم‌کم گفت‌وگوها به موضوع سوگ و اندوه کشیده شد. ما در حال تجربه‌ی ترکیب پیچیده‌ای از احساسات هستیم؛ احساساتی که باعث می‌شود هم برای چیزهایی که از دست داده‌ایم سوگواری کنیم و هم نگران فقدان‌هایی باشیم که هنوز اتفاق نیفتاده‌اند. ادامه‌ی مطلب را در لینک زیر بخوانید. ✏️ @AfroozSchool

تاب‌آوری روانی در «میدان سیاست دینی» بیشترِ گفت‌وگوهای دوستانه و خانوادگی این روزها به بحث‌های سیاسی ختم می‌شود که با سوگیری‌های سیاسی، احساس معذب شدن، ناآرامی، دل‌آشوبی، فرسودگی یا حتی خشم همراه است. هم‌زمانی رخداد‌های پرتنش با آسیب‌های روانی-مذهبی، برای بسیاری از افراد، آشفتگی‌های عاطفی شدیدی ایجاد کرده است. در چنین فضایی، آنچه بسیاری از ما تجربه می‌کنیم، صرفا اختلاف نظر یا نگرانی معمول نیست، بلکه ترکیبی پیچیده از اضطراب سیاسی، تهدید هویتی، فرسودگی روانی و بازفعال‌شدن روان‌زخم‌های قدیمی است ؛ تجربه‌ای که ممکن‌ است به‌سادگی احساس امنیت، آرامش و حتی هویت ما را تحت تأثیر قرار دهد. از همین رو، توجه به نیازهای روانی و عاطفی‌مان نه فقط یک انتخاب، بلکه ضرورتی برای حفظ تاب‌آوری است. این مجموعه می‌کوشد با نگاهی دقیق‌تر، بخشی از این تجربه‌ی پیچیده را نام‌گذاری و قابل فهم کند. هدف، ایجاد فضایی برای درک عمیق‌تر، همدلی بیشتر و شاید قدمی کوچک به سوی تاب‌آوری روانی در دل این وضعیت است. در ادامه، به ۱۰ راهکار عملی نیز پرداخته‌ایم که می‌توانند به ما کمک کنند تا در میانه‌ی این آشفتگی، ثبات بیشتری را تجربه کنیم و ارتباطی متعادل‌تر با خود و جهان پیرامون‌مان برقرار سازیم. لطفا این مطلب را با والدین، معلمان و آموزشگرانی که می‌شناسید به اشتراک بگذارید. ادامه‌ی مطلب را در لینک زیر بخوانید. ✏️ @AfroozSchool

با نوجوانی که تجربه بازداشت یا زندان دارد چه کنیم؟ راهنمای عملی برای خانواده‌ها، نزدیکان و معلمان راهنمای زیر ترکیبی است از چند شیوه‌نامه‌ی بین‌المللی برای مواجهه با نوجوانانی که فشارهای شدیدی را پشت سر گذاشته‌اند و گفت‌وگو با رضا کاظم‌زاده، پژوهشگر و روان‌شناس بالینی درباره‌ی نحوه مواجهه و رفتار با نوجوانانی است که از بازداشت یا زندان آزاد شده‌اند. راه‌کارهای این متن به بزرگسالان مرتبط با نوجوانان کمک می‌کند بدون ایجاد فشار یا آسیب بیشتر، از این نوجوانان حمایت کنند. ابتدا احساس امنیت ایجاد کنید قدم اول ایجاد یا یادآوری فضای امن ارتباطی است. برای بسیاری از نوجوانان، تجربه‌ی بازداشت با ترس، تهدید و از دست دادن کنترل همراه است. پس از آزادی، مهم‌ترین نیاز روانی آن‌ها احساس امنیت است. بهتر است: محیط خانه یا مدرسه و هر فضایی که نوجوان در آن حضور دارد آرام باشد از بحث‌های تنش‌زا پرهیز شود نوجوان بداند که در خانه مورد حمایت و پذیرش است جملات کمک‌کننده: خوشحالیم که برگشتی. ما کنارتیم، فقط کافیه بگی به چی نیاز داری. او را به صحبت مجبور نکنید بعضی نوجوانان می‌خواهند درباره تجربه خود صحبت کنند، اما بعضی دیگر به سکوت نیاز دارند. مهم است که: او را برای تعریف کردن آنچه از سر گذرانده تحت فشار نگذارید درباره‌‌ی جزئیات سوال نکنید اجازه دهید خودش زمان مناسب برای صحبت و به اشتراک گذاشتن تجربه‌اش را انتخاب کند جملات کمک‌کننده: هر وقت دوست داشتی درباره آنچه گذشته صحبت کنی، من گوش می‌کنم. ادامه‌ی مطلب را در لینک زیر بخوانید. ✏️ @AfroozSchool

برایمان نوشتید که گوش دادن به متن بلند این روزها آسان‌تر از خواندن متن بلند است. آخرین مطلب مدرسه‌ی افروز را در حد توان و امکانات محدود این روزهای افروز به نسخه‌ای شنیداری تبدیل کردیم. اگر نکته‌ای دارید برایمان بنویسید تا در تلاش‌های بعدی در نظر بگیریم و نسخه‌های شنیداری بهتری برایتان آماده کنیم. این محتوا هم‌چنین در پلتفرم‌های اپل‌پادکست و کست‌باکس و یوتیوب در دسترس است. لینک اپیزود در اپل پادکست: https://apple.co/4kNYoY2 کست‌باکس: https://castbox.fm/vi/905722134 ✏️ @AfroozSchool

جستاری در باب اندوهی که مجال گریه ندارد؛ نکاتی برای زندگی در میانه‌ی سوگ، سرکوب و ترومای جمعی این روزها، انگار همه‌چیز سنگین‌تر از همیشه است. وقتی سرکوب خشن، نقض گسترده‌ی حقوق شهروندان، شکاف‌های عمیق سیاسی، فشارهای اقتصادی و سوگ‌های انباشته و ناتمام‌مانده، یکی پس از دیگری بر زندگی ما سایه می‌اندازند، طبیعی است که احساس فرسودگی، خشم، ترس، کرختی، یا همه این‌ها به‌طور هم‌زمان، به سراغمان بیاید. این همان درد و فشاری است که از زیستن در دل رویدادهایی برمی‌خیزد که کل جامعه را تحت تاثیر قرار می‌دهند و به پس‌زمینه‌ی زندگی روزمره تبدیل می‌شوند. احساساتی دشوار، پیچیده و اغلب متناقض که با بستن چشم‌ها در شب پایان نمی‌یابند، چراکه شرایطْ همچنان پابرجاست است و صبح که بیدار می‌شویم، این واقعیت‌ها دوباره پیشِ روی ما قرار دارند. سوگ جمعی فقط درباره‌ی مرگ نیست. سوگِ از دست رفتنِ احساس امنیت و اعتماد جمعی و از دست رفتنِ حسِ پیش‌بینی‌پذیریِ زندگی است. تروما و سوگ جمعی بافت اجتماعی را تحت تاثیر قرار می‌دهد و حتی می‌تواند به نسل‌های بعدی منتقل شود. وقتی هویت‌های سیاسی به جبهه‌هایی متخاصم تبدیل می‌شوند و مرزهای مذهبی یا ایدئولوژیک در خانواده‌ها و گروه‌های دوستی شکاف می‌اندازد، لایه دیگری از سوگ در سطح روابط فردی شکل می‌گیرد و افراد را بیش از پیش به‌سوی فروپاشی عاطفی سوق می‌دهد. ادامه‌ی مطلب را در لینک زیر بخوانید. ✏️ @AfroozSchool

پرورش رهبران فردا؛ چطور هویت رهبری و اثرگذار بودن را در نوجوانان شکل دهیم؟ لطفا این مطلب را با والدین، معلمان و آموزشگرانی که می‌شناسید به اشتراک بگذارید. ✏️ @AfroozSchool

تقویت مهارت‌های رهبری در دوره‌ی نوجوانی نقش مهمی در موفقیت آینده‌ی فرزندان ما دارد. نوجوانانی که با مفهوم رهبری آشنا هستند، اعتمادبه‌نفس بیشتری دارند، مسئولیت‌پذیرترند و بهتر می‌توانند دیگران را تحت‌تاثیر قرار دهند. شکل‌گیری ریشه‌های رهبری در سنین نوجوانی و پیش‌ از نوجوانی با شناسایی استعدادهای طبیعی افراد شکل می‌گیرد و از طریق فعالیت‌های هدفمندی پرورش می‌یابد که ویژگی‌های کلیدی رهبری را در آن‌ها تقویت می‌کنند. در این مطلب، به اهمیت تقویت این مهارت‌ها در نسل نوجوان و راهکارهایی می‌پردازیم که والدین می‌توانند برای پرورش موثر این ویژگی‌ها به کار بگیرند. تماشا و خواندن آلبوم ✏️ @AfroozSchool