دزیـره کلـاری

ایران تسلیت.

زیرا که مردگان این سال عاشق ترین زندگان بودند.

هنر هیچوقت از خوشحالی نمیاد.

هنر هیچوقت از خوشحالی نمیاد.

راه برگشتـی برایم وجود ندارد تنها راه، راه پیش رویم می باشد و من باید در آن راه پیش بروم. دزیـره- درست وقتی این صفحـه رو باز کردم انگار روح دیگه ای رو توی وجودم احساس کردم، درسته...وقتشه که دوباره این کتـاب رو به دست بگیرم، انگار بیشتر از هرچیزی این کتابـه که مـن و به تـو میرسونه. 29 ژانویه 1992.

شاید اگه آقای سالیوان تو زندگیامون بود بیشتر می‌خندیدیم.

اسم تو حدیثه ح : حس میکنی باید خودت رو از دست من بکشی د : دیگه بچه مدرسه‌ای بودن بسه ی : یه روزی بچه مدرسه‌ای نیستی ث : ثواد نداری بنویسی بچه مدرسه‌ای

قلب شکستـه‌ی مـن، یاد گرفته که دیگه دل به نوازش نگاهـت نبـازه... اما توهم یاد بگیـر...یاد بگیـر قوی تریـن ناپلئـون تاریـخ باشـی... قلبـی که شکستـی رو طوری ترمیـم کـن که خدا هم توان شکستنـش و نداشتـه باشـه... اونوقتـه که دوبـاره باورت میکنـم."

میدونـی ژنـرال، ماها انقدر به گرامافـون آقای سالیـوان عادت کردیـم، که بعضی وقت ها یادمـون میره علـم چقدر پیشرفـت کرده.

میدونی اینجا موقع بهـار خیلی بارونـی میشـه... بچـه که بودم مـادرم میگفت، اگه پاریـس یک شهـر عاشقـه، مـارسـی شهریـه که به عشقـش نرسیـده، واسـه همیـن غمگینـه.

"اون عـوض شـده...خیلـی عـوض شـده، شیطنتـی توی صداش نیسـت، عینکـش هنوز روی بینیـش نمیمونـه، گوشهـاش هنوز موقع خجالـت کشیـدن سرخ میشـه.... من میبینمـش چون از من خجالـت میکشـه.... و یه چیزی که خیلی اذیتـم میکنـه،ظاهرشـه... اون زیباتـر شـده."