حدیث، فهرست، رجال

کتاب چهل حدیث حسینی صلی الله علیک یا أبا عبدالله در این کتاب، چهل حدیث مربوط به امام حسین (ع) و زیارت ایشان جمع آوری شده است. متن عربی احادیث خطاطی شده و ترجمه‌ی هر حدیث در صفحه‌ی روبروی آن قرار دارد. سعی شده است احادیثی معتبر از کتاب کامل الزيارات گردآوری شود. پس از این احادیث نیز چند زیارت مطلقه و مخصوصه امام حسین (ع) آمده است. بخش‌هایی از زيارت که مربوط به جزئیات و آداب آن است نیز به فارسی ترجمه شده است. در پایان نیز زیارت آل یاسین، زیارت جامعه صغیره و جامعه کبیره و دو دعای جامع قرار گرفته است که برای دعا کردن پس از زيارت، مناسب است. این کتاب، توشه‌ای مناسب برای زائران حسینی است و از این روی که دارای برخی از زیارات از راه دور است برای کسانی که مشرف نشده‌اند نیز مفید خواهد بود ان شاء الله. با استفاده از لینک فهرست کتاب می‌توانید به صفحه‌ی دلخواه منتقل شوید. این کتاب هم برای عرب‌زبانان و هم برای فارس‌زبانان قابل استفاده است. برای دانلود سریعتر می‌توانید کتاب را از لینک زیر دانلود کنید: https://B2n.ir/40HadithHoseini در ثواب نشر این کتاب سهیم باشید. شادی روح حضرت امّ البنین (سلام الله علیها) صلوات

أعْظَمَ اللهُ أُجُورَنا وَ أُجُورَکُم بِمُصابِنا بِالْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلامُ، وَجَعَلَنا وَإِيّاكُمْ مِنَ الطّالِبينَ بِثارِهِ مَعَ وَلِيِّهِ الحُجّةِ بن الحَسَنِ علیهما الصلاة و السلام.⁩ اَلسَّلاَمُ عَلَيْكَ يَا أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ وَ عَلَی‌ اَلْأَرْوَاحِ اَلَّتِي حَلَّتْ بِفِنَائِكَ عَلَيْكَ مِنِّي سَلاَمُ اَللَّهِ أَبَداً مَا بَقِيتُ وَ بَقِيَ اَللَّيْلُ وَ اَلنَّهَارُ وَ لاَ جَعَلَهُ اَللَّهُ آخِرَ اَلْعَهْدِ مِنِّي لِزِيَارَتِكَ اَلسَّلاَمُ عَلَی‌ اَلْحُسَيْنِ وَ عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ وَ عَلَی‌ أَصْحَابِ اَلْحُسَيْنِ

حضور پیامبر (صلی الله علیه و آله) در شهادت أبي عبدالله الحسین (علیه السلام) سلمی البکریة نقل می‌کند: بر امّ سلمة وارد شدم در حالی که گریان بود. گفتم: چه چیز تو را گریانده است؟ گفت: پیامبر را [در خواب] دیدم در حالی که بر سر و محاسنش، خاک بود. عرض کردم: شما را چه شده است ای رسول خدا؟ فرمود: اندکی پیش شاهد کشته‌شدن حسین بودم. عمار بن أبی عمار نقل کرده است: ابن عباس، در نیمه‌ی روز در خواب، پیامبر (ص) را دید که ژولیده و غبارآلود است و در دست او ظرفی است که در آن خون است. گفتم: ای رسول خدا، این خون چیست؟ فرمود: خون حسین است، امروز آن را جمع کرده‌ام. پس آن روز را حساب کردند [و چون خبر شهادت امام حسین (ع) رسید] دیدند که در همان روز به قتل رسیده است. ------------------------- حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ الْعَبَّاسِ الْبَجَلِيُّ، ثنا أَبُو سَعِيدٍ الْأَشَجُّ، ثنا أَبُو خَالِدٍ الْأَحْمَرُ، حَدَّثَنِي رَزِينٌ، حَدَّثَتْنِي سَلْمَى، قَالَتْ: دَخَلْتُ عَلَى أُمِّ سَلَمَةَ وَهِيَ تَبْكِي، فَقُلْتُ: مَا يُبْكِيكِ؟ فَقَالَتْ: رَأَيْتُ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ -يَعْنِي فِي الْمَنَامِ- وَعَلَى رَأْسِهِ وَلِحْيَتِهِ التُّرَابُ، فَقُلْتُ: مَا لَكَ يَا رَسُولَ اللهِ؟ فَقَالَ: «شَهِدْتُ قَتْلَ الْحُسَيْنِ آنِفًا». المعجم الکبير، ج٢٣، ص٣٧٣، ح٨٨٢ (سنن الترمذي، ج۶، ص١١۶، ٣٧٧١) حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ، نا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، عَنْ حَمَّادٍ، عَنْ عَمَّارِ بْنِ أَبِي عَمَّارٍ أنَّ ابْنَ عَبَّاسٍ رَأَى النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي مَنَامِهِ يَوْمًا بِنِصْفِ النَّهَارِ وَهُوَ أَشْعَثُ أَغْبَرُ فِي يَدِهِ قَارُورَةٌ فِيهَا دَمٌ، فَقُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، مَا هَذَا الدَّمُ؟ فَقَالَ: «دَمُ الْحُسَيْنِ لَمْ أَزَلْ أَلْتَقِطُهُ مُنْذُ الْيَوْمَ». فَأُحْصِيَ ذَلِكَ الْيَوْمَ، فَوَجَدُوهُ قُتِلَ فِي ذَلِكَ الْيَوْمِ. فضائل الصحابة، ج ٢ ص٧٨٣، ح١٣٩٦ @HadithFehrestRejal

طفل صغير أبی عبدالله الحسين عليه السلام ابومخنف از عقبة بن بشير أسدی چنین نقل می‌کند: امام باقر (علیه السلام) به من فرمود: ای بنی اسد، برای ما در میان شما خونی است [یعنی خونی که ریخته شده و قصاص نشده است]. گفتم: خداوند تو را رحمت کند، گناه من چیست؟ سپس پرسیدم: آن [خون]، چیست؟ فرمود: کودکی از حسین را برای او آوردند، آن کودک در دامن ایشان بود که یکی از شما -بنی اسد- تیری به سوی او انداخت و او را ذبح کرد. پس حسین، دست خود را از خون او پر کرد و سپس آن را در زمین ریخت. آن‌گاه فرمود: پروردگارا، اگر یاری از آسمان را از ما نگاه داشته‌ای پس آن را برای بهتر [از اینجا] قرار ده، و برای ما از این ظالمان انتقام گیر. ----------------------------------- قال أبو مخنف: قال عقبة بن بشير الأسدي: قال لى أبو جعفر محمد بن على بن الحسين: إنّ لنا فيكم -يا بنى أسد- دماً. قال: قلت: فما ذنبي أنا في ذلك؟ رحمك الله يا أبا جعفر، و ما ذلك؟ قال: أُتيَ الحسينُ بصبىّ له، فهو في حجره إذ رماه أحدكم -يا بنى أسد- بسهم فذبحه، فتلّقى الحسين دمه، فلمّا ملأ كفّيه صبّه في الأرض، ثم قال: ربّ، إن تك حبستَ عنّا النصر من السماء فاجعل ذلك لما هو خير، وانتقم لنا من هؤلاء الظالمین. تاریخ الطبري، ج۴، ص٣۴٢ عظم الله أجورنا و أجورکم بمصابنا بالحسین و أهل بیته علیهم السلام @HadithFehrestRejal

گریه بر ابی‌عبدالله الحسین (علیه السلام) در منازل در زمان امام صادق علیه السلام عقبة بن خالد روايت کرده است: به امام صادق علیه السلام عرض کردم: زن خادمی (= کنیزی) داریم که آنچه ما می‌شناسیم را نمی‌شناسد (= شیعه نیست)، پس زمانی که خطایی کرده و می‌خواهد قسم بخورد می‌گوید: نه به حق کسی که چون او را یاد می‌کنید می‌گریید. امام (ع) فرمودند: خداوند شما خانواده را مورد رحمت خویش قرار دهد. ------------------------- اختیار معرفة الرجال (رجال الکشی) ج ۱، ص ۳۴۴ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ مَسْعُودٍ، قَالَ: حَدَّثَنِي عَبْدُ اَللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَنِ اَلْوَشَّاءِ، قَالَ: حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عُقْبَةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اَللَّهِ (عَلَيْهِ السَّلاَمُ): إِنَّ لَنَا خَادِماً لاَ تَعْرِفُ مَا نَحْنُ عَلَيْهِ، فَإِذَا أَذْنَبَتْ ذَنْباً وَ أَرَادَتْ أَنْ تَحْلِفَ بِيَمِينٍ قَالَتْ: لاَ وَ حَقِّ اَلَّذِي إِذَا ذَكَرْتُمُوهُ بَكَيْتُمْ. قَالَ، فَقَالَ: رَحِمَكُمُ اَللَّهُ مِنْ أَهْلِ اَلْبَيْتِ. ان شاء الله همگی مشمول دعای امامان (علیهم السلام) قرار بگیریم @HadithFehrestRejal

روضه‌خوانی در منزل امام صادق علیه السلام و وضعیت تقیه در مدینه سفيان بن مصعب العبدی از شاعران کوفی در زمان امام صادق علیه السلام بوده است و در رثای امام حسین علیه السلام شعر می‌خوانده است. ابو داود المسترق نیز پس از او از کسانی بوده که شعر سید حمیری را برای مردم می‌خوانده است. داستان زیر را ابوداود المسترق از سفيان بن مصعب نقل کرده است. سفیان گوید: بر امام صادق (ع) وارد شدم. پس امام دستور داد: به امّ فروه (دخترشان) بگویند که بیاید و بشنود که بر جدش (أبي عبدالله الحسین علیه السلام) چه گذشته است. امّ فروه آمد و [در اتاق] در پشت پرده نشست. امام (ع) فرمود: برایمان [شعر] بخوان. پس خواندم: ای امّ فروه، جود و بخشش کن اشک‌هایت را... پس دختر امام، فریاد [ماتم] برآورد و زنان نیز فریاد زدند. امام (ع) فرمودند: درب خانه را [در یابید]، درب خانه را [در یابید]. اهل مدینه [که صدای شیون زنان را شنیده بودند] بر درب خانه امام جمع شدند. امام (ع) نیز کسی را فرستاد تا بگوید: کودکی از ما غش کرده بود و [به این خاطر] زنان شيون کردند. ------------------------- سَهْلُ بْنُ زِيَادٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ اَلْحُسَيْنِ عَنْ أَبِي دَاوُدَ اَلْمُسْتَرِقِّ عَنْ سُفْيَانَ بْنِ مُصْعَبٍ اَلْعَبْدِيِّ قَالَ: دَخَلْتُ عَلَى أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فَقَالَ: قُولُوا لِأُمِّ فَرْوَةَ تَجِيءُ فَتَسْمَعُ مَا صُنِعَ بِجَدِّهَا. قَالَ: فَجَاءَتْ فَقَعَدَتْ خَلْفَ اَلسِّتْرِ. ثُمَّ قَالَ: أَنْشِدْنَا. قَالَ: فَقُلْتُ: * فَرْوُ جُودِي بِدَمْعِكِ اَلْمَسْكُوبِ * قَالَ: فَصَاحَتْ وَ صِحْنَ اَلنِّسَاءُ. فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ: اَلْبَابَ، اَلْبَابَ. فَاجْتَمَعَ أَهْلُ اَلْمَدِينَةِ عَلَى اَلْبَابِ. قَالَ: فَبَعَثَ إِلَيْهِمْ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ: صَبِيٌّ لَنَا غُشِيَ عَلَيْهِ، فَصِحْنَ اَلنِّسَاءُ. الکافي ج ۸، ص ۲۱۵ @HadithFehrestRejal

زنده نگه داشتن یاد سید الشهداء در دل شیعیان پس از شهادت امام حسین، امامان سعی أکید در زنده نگه داشتن یاد ایشان داشتند و این عملکرد در زمان امام صادق به اوج خود رسید. هر چند شاید پی بردن به ابعاد مختلف و علل اصلی این رویکرد ممکن نباشد ولی می‌دانیم که برای این مهم از توصیه‌های مختلفی استفاده شد تا یاد و نام ایشان زنده نگه داشته شود. در این موارد نیز خود اهل بیت همراه با شیعیان، عامل به این دستورات بودند. از جمله می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: ١. زیارت: امامان برای جا افتادن فرهنگ زیارت، در موارد مختلفی اصحاب خود را عتاب کرده‌اند، خصوصا کسانی که در کوفه بوده و فاصله ایشان با کربلا اندک بود. در موارد بسیاری نیز ثواب‌های عظیمی برای زیارت ایشان بیان می‌شد. دستور به زیارت ایشان و ذکر ثواب بسیاری که بر آن مترتب است به چند نحو توصیه می‌شد: زیارت در مناسبت‌های خاص: این زیارت‌ها اعم از زیارات در ایام عزا (همچون عاشورا) یا اعیاد (همچون عید فطر و قربان) و یا ایام خاص عبادت (همچون عرفه و شب‌های قدر) بود. برای این ایام، ثواب‌هایی فوق دیگر ایام، بیان شده است. زیارت بدون مناسبت: دستورات مطلقی نیز از اهل بیت برای زیارت امام حسین بدون مشخص کردن زمانی خاص، صادر شد. در این دستورات، مخاطبِ امام درمی‌یافت که باید هر هفته، هر ماه یا لااقل هر سال یک‌بار به زیارت امام حسین برود. زیارت از راه دور: طبیعتا به خاطر سهولت این کار، مدت زمانی که برای تکرار چنین زیارتی در نظر گرفته می‌شد کمتر بود، لذا در برخی احادیث، امام از مخاطب خود خواسته که در هفته چند بار سید الشهداء را زیارت کند و سپس زیارت از راه دور را توصیه و تعلیم کرده است. راوی گوید که گاهی ماهیانه بیست بار امام حسین را این‌چنین زیارت می‌کردم. برخی حالات نیز برای زیارت، بیان شده است که هم باعث طولانی‌تر شدن زمان صرف شده برای آن می‌شود و هم زحمت آن را بیشتر می‌کند، مانند زیارت با پای پیاده. ٢. گریستن و گریاندن: در موارد متعددی امام، شیعیان خود را ترغیب کرده که با شعر خواندن در رثای أبا عبدالله الحسین بگریند و دیگران را بگریانند. دستور در این احادیث، بیشتر متوجه کسانی است که مرثیه می‌خوانند نه کسانی که می‌شنوند، چرا که عموما قوام مجلس و گریستن افراد، به ایشان است، و لذا می‌توان گفت: اصل برپا کردن این مجالس و گریستن در آن، مطلوب است، نه تنها این‌که منتظر باشیم و اگر مجلسی برپا شد در آن بگرییم. برپایی این مجالس هم محدودیتی ندارد و ممکن است هر روز برگزار شود. امامان خود نیز هنگام ملاقات شاعران و مرثیه‌خوانان با ایشان، درخواست می‌کردند که برای ایشان، در رثای ابی عبدالله مرثیه‌خوانی کنند تا بگریند، و حتی اهل و عیال و دختران خویش را به پشت پرده می‌خواندند تا مراثی را شنیده و بگریند. ٣. سلام بر امام پس از نوشیدن آب: با توجه به تشنگی امام حسین در هنگام شهادت، خوردن آب، حالتی مناسب برای یاد کردِ ایشان است. اهل بیت با ذکر ثواب‌هایی برای این عمل، یادکرد امام حسین در این حالت را فرصتی مغتنم شمرده‌اند. ۴. سجده بر تربت امام: در احادیث اهل بیت علیهم السلام بر سجده بر تربت ایشان تأکید فراوان شده و برای آن آثار و ثواب‌هایی بیان شده است. همچنین استشفا به این تربت شریفه، توصیه شده است. سجده در نماز زمینه‌ای خوب برای یادکرد ساکن کربلاء (علیه السلام) است. با توجه به اینکه ممکن است زیارت از نزدیک، برای بسیاری از مؤمنین، زود به زود دست ندهد و زیارت از راه دور نیز ممکن است چند روز پیاپی مورد فراموشی قرار گیرد و همچنین شرایط گریستن و گریاندن نیز در همه حال، مهیا نیست صورت‌های سوم و چهارمِ یادکرد امام، روش‌هایی است که باعث می‌شود مؤمن، روزانه چند بار یادی از امام غریب کند؛ یعنی در هنگام مواجه شدن با امری طبیعی ( تشنگی) و در هنگام انجام امری عبادی (نماز). هر چند برای ما روشن نیست که علت این تأکیدهای فراوان چیست ولی فی الجمله و با توجه به شواهدی می‌توان فهمید که به یاد سید الشهداء بودن (با چنین یادکردهایی) به خودی خود اهمیت و موضوعیت دارد، هر چند همه‌ی اعمال، طریقی برای رسیدن به قرب الهی است. علت این تاکیدات فراوان بر انواع ارتباط از راه دور و نزدیک با سید الشهداء می‌تواند موضوع پژوهشی مستقل باشد هر چند معلوم نیست بتوان به تمامی زوایای آن پی برد. آیا این ارتباط ادای دینی است به ساحت مقدس امام شهید که با شهادت خود از ضلالت مردم جلوگیری کرد، یا وسیله‌ای است برای غفران ذنوب و کسب ثواب بیشتر مخصوصا برای جبران این دو در عصری که دسترسی به امام حیّ نداریم یا زمانی که دسترسی بود ولی به خاطر حکومت جور و شرایط تقیه، امکان دسترسی به تمام شریعت نبود و شرایط ارتکاب گناه بیشتر فراهم بود؟ خداوند داناست. امید این‌که به یاری خداوند، عامل به دستورات اهل بیت علیهم السلام باشیم @HadithFehrestRejal

آغاز ایام عزای سید الشهداء ابی عبدالله الحسین (صلوات الله علیه) را تسلیت عرض می‌کنم عظم الله أجورنا و أجورکم بمصابنا بأبي عبدالله الحسين صلوات الله علیه

صلی الله علیک یا بقیّة الله سال‌روز میلاد مسعود امام عصر صلوات الله علیه مبارک باد یادداشتی در مورد زیارت آل یاسین؛ بخشی از توقیع و مکاتبه صاحب الأمر علیه السلام در پاسخ به محمد بن عبدالله الحمیری https://t.me/HadithFehrestRejal/90

به مناسبت ایام عزای شهادت صدیقه شهیده صلوات الله علیها تقیّه و تاریخ حدیث شیعه https://t.me/HadithFehrestRejal/272

کتاب چهل حدیث حسینی صلی الله علیک یا أبا عبدالله در این کتاب، چهل حدیث مربوط به امام حسین (ع) و زیارت ایشان جمع آوری شده است. متن عربی احادیث خطاطی شده و ترجمه‌ی هر حدیث در صفحه‌ی روبروی آن قرار دارد. سعی شده است احادیثی معتبر از کتاب کامل الزيارات گردآوری شود. پس از این احادیث نیز چند زیارت مطلقه و مخصوصه امام حسین (ع) آمده است. بخش‌هایی از زيارت که مربوط به جزئیات و آداب آن است نیز به فارسی ترجمه شده است. در پایان نیز زیارت آل یاسین، زیارت جامعه صغیره و جامعه کبیره و دو دعای جامع قرار گرفته است که برای دعا کردن پس از زيارت، مناسب است. این کتاب، توشه‌ای مناسب برای زائران حسینی است و از این روی که دارای برخی از زیارات از راه دور است برای کسانی که مشرف نشده‌اند نیز مفید خواهد بود ان شاء الله. با استفاده از لینک فهرست کتاب می‌توانید به صفحه‌ی دلخواه منتقل شوید. این کتاب هم برای عرب‌زبانان و هم برای فارس‌زبانان قابل استفاده است. برای دانلود سریعتر می‌توانید کتاب را از لینک زیر دانلود کنید: https://B2n.ir/40HadithHoseini در ثواب نشر این کتاب سهیم باشید. شادی روح حضرت امّ البنین (سلام الله علیها) صلوات

وحَسبك دَاءً أَن تَبِيتَ بِبِطنَةٍ وَحَولَكَ أَكبَادٌ تَحِنّ إِلَي القِدِّ «درد تو اين بس كه شب سير بخوابى و گرداگردت جگرهايى بُوَد در آرزوى پوست بزغاله» (نهج البلاغه، ترجمه شهیدی) پویش کمک به اطعام مسلمانان غزه که از طریق شیعیان غزه و لبنان پیگیری می‌شد همچنان برقرار است. کسانی که قصد کمک دارند می‌توانند کمک‌های خود را به حساب شیخ علی یعقوب یوسف در قم واریز کنند: شماره کارت: 6037697516068803 شبا: IR 19 0190 0000 0021 1879 8070 02 به نام علی یوسف _ بانک صادرات اعلام مبالغ واریزشده لازم نیست. ................. شماره کارت برای واریز در عراق: (حساب الأخ حسين رضا ببغداد - ماستر كارد) رقم الحساب للتبرع بالبطاقة مباشرة: 7139947498 رقم الكارت للتبرع عن طريق المنفذ: 5556960167150160 إضاءات: https://t.me/mesbah_qom/1365 #غزة_تباد بخشی از بیانیه دفتر آیت الله سیستانی: «... إن المشاهد المروعة للمجاعة المستشرية في القطاع التي تتناقلها وسائل الإعلام لا تسمح لأي إنسان ذي ضمير أن يهنأ بطعام أو شراب بل - وكما قال أمير المؤمنين علي بن أبي طالب (عليه السلام) بشأن الاعتداء على امرأة في بلاد الإسلام - (لو ان امرءاً مسلماً مات من بعد هذا أسفاً ما كان به ملوماً بل كان به عندي جديراً).» «... صحنه‌های هولناکی که رسانه‌ها از گرسنگی فراگیر در نوار غزه بازتاب می‌دهند، اجازه نمی‌دهد هیچ انسان باوجدانی با آرامش غذا بخورد یا آب بنوشد. بلکه چنان‌که امیرالمؤمنین علی بن ابی‌طالب (علیه‌السلام) درباره‌ی تعرض به زنی در سرزمین‌های اسلامی فرمود: "اگر مسلمانی پس از این از اندوه جان دهد، سرزنشی بر او نیست، بلکه نزد من سزاوار چنین حالتی است."» https://www.sistani.org/arabic/statement/26940/

ریحانة رسول الله (صلی الله علیه و آله) ابن أبي نُعم گوید: نزد عبدالله بن عمر بودم که کسی در مورد خون پشه [در لباس احرام] پرسید. ابن عمر پرسید: اهل کجایی؟ گفت: اهل کوفه. ابن عمر [به اطرافیانش] گفت: به این شخص [کوفی] بنگرید، درباره‌ی خون پشه می‌پرسد در حالی که [همین کوفیان] فرزند دختر رسول خدا را کشته‌اند، خودم از رسول خدا شنیدم که [درباره‌ی حسنین] فرمود: این دو، دو ریحانه‌ی من از دنیایند. البته عبدالله بن عمر خود از کسانی است که ابی عبدالله علیه السلام را همراهی نکرد. ------------------------- حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ: حَدَّثَنَا مَهْدِيٌّ: حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي يَعْقُوبَ، عَنِ ابْنِ أَبِي نُعْمٍ قَالَ: كُنْتُ شَاهِدًا لِابْنِ عُمَرَ، وَسَأَلَهُ رَجُلٌ عَنْ دَمِ الْبَعُوضِ، فَقَالَ: مِمَّنْ أَنْتَ؟ فَقَالَ: مِنْ أَهْلِ الْعِرَاقِ، قَالَ: انْظُرُوا إِلَى هَذَا، يَسْأَلُنِي عَنْ دَمِ البَعوضِ وَقَدْ قَتَلُوا ابْنَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، وَسَمِعْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: (هُمَا رَيْحَانَتَايَ من الدنيا). صحيح البخاري، ج۵، ص٢٢٣٣، ح٥٦٤٨ @HadithFehrestRejal

حضور پیامبر (صلی الله علیه و آله) در شهادت أبي عبدالله الحسین (علیه السلام) سلمی البکریة نقل می‌کند: بر امّ سلمة وارد شدم در حالی که گریان بود. گفتم: چه چیز تو را گریانده است؟ گفت: پیامبر را [در خواب] دیدم در حالی که بر سر و محاسنش، خاک بود. عرض کردم: شما را چه شده است ای رسول خدا؟ فرمود: اندکی پیش شاهد کشته‌شدن حسین بودم. عمار بن أبی عمار نقل کرده است: ابن عباس، در نیمه‌ی روز در خواب، پیامبر (ص) را دید که ژولیده و غبارآلود است و در دست او ظرفی است که در آن خون است. گفتم: ای رسول خدا، این خون چیست؟ فرمود: خون حسین است، امروز آن را جمع کرده‌ام. پس آن روز را حساب کردند [و چون خبر شهادت امام حسین (ع) رسید] دیدند که در همان روز به قتل رسیده است. ------------------------- حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ الْعَبَّاسِ الْبَجَلِيُّ، ثنا أَبُو سَعِيدٍ الْأَشَجُّ، ثنا أَبُو خَالِدٍ الْأَحْمَرُ، حَدَّثَنِي رَزِينٌ، حَدَّثَتْنِي سَلْمَى، قَالَتْ: دَخَلْتُ عَلَى أُمِّ سَلَمَةَ وَهِيَ تَبْكِي، فَقُلْتُ: مَا يُبْكِيكِ؟ فَقَالَتْ: رَأَيْتُ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ -يَعْنِي فِي الْمَنَامِ- وَعَلَى رَأْسِهِ وَلِحْيَتِهِ التُّرَابُ، فَقُلْتُ: مَا لَكَ يَا رَسُولَ اللهِ؟ فَقَالَ: «شَهِدْتُ قَتْلَ الْحُسَيْنِ آنِفًا». المعجم الکبير، ج٢٣، ص٣٧٣، ح٨٨٢ (سنن الترمذي، ج۶، ص١١۶، ٣٧٧١) حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ، نا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، عَنْ حَمَّادٍ، عَنْ عَمَّارِ بْنِ أَبِي عَمَّارٍ أنَّ ابْنَ عَبَّاسٍ رَأَى النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي مَنَامِهِ يَوْمًا بِنِصْفِ النَّهَارِ وَهُوَ أَشْعَثُ أَغْبَرُ فِي يَدِهِ قَارُورَةٌ فِيهَا دَمٌ، فَقُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، مَا هَذَا الدَّمُ؟ فَقَالَ: «دَمُ الْحُسَيْنِ لَمْ أَزَلْ أَلْتَقِطُهُ مُنْذُ الْيَوْمَ». فَأُحْصِيَ ذَلِكَ الْيَوْمَ، فَوَجَدُوهُ قُتِلَ فِي ذَلِكَ الْيَوْمِ. فضائل الصحابة، ج ٢ ص٧٨٣، ح١٣٩٦ @HadithFehrestRejal

طفل صغير أبی عبدالله الحسين عليه السلام ابومخنف از عقبة بن بشير أسدی چنین نقل می‌کند: امام باقر (علیه السلام) به من فرمود: ای بنی اسد، برای ما در میان شما خونی است [یعنی خونی که ریخته شده و قصاص نشده است]. گفتم: خداوند تو را رحمت کند، گناه من چیست؟ سپس پرسیدم: آن [خون]، چیست؟ فرمود: کودکی از حسین را برای او آوردند، آن کودک در دامن ایشان بود که یکی از شما -بنی اسد- تیری به سوی او انداخت و او را ذبح کرد. پس حسین، دست خود را از خون او پر کرد و سپس آن را در زمین ریخت. آن‌گاه فرمود: پروردگارا، اگر یاری از آسمان را از ما نگاه داشته‌ای پس آن را برای بهتر [از اینجا] قرار ده، و برای ما از این ظالمان انتقام گیر. ----------------------------------- قال أبو مخنف: قال عقبة بن بشير الأسدي: قال لى أبو جعفر محمد بن على بن الحسين: إنّ لنا فيكم -يا بنى أسد- دماً. قال: قلت: فما ذنبي أنا في ذلك؟ رحمك الله يا أبا جعفر، و ما ذلك؟ قال: أُتيَ الحسينُ بصبىّ له، فهو في حجره إذ رماه أحدكم -يا بنى أسد- بسهم فذبحه، فتلّقى الحسين دمه، فلمّا ملأ كفّيه صبّه في الأرض، ثم قال: ربّ، إن تك حبستَ عنّا النصر من السماء فاجعل ذلك لما هو خير، وانتقم لنا من هؤلاء الظالمین. تاریخ الطبري، ج۴، ص٣۴٢ عظم الله أجورنا و أجورکم بمصابنا بالحسین و أهل بیته علیهم السلام @HadithFehrestRejal

یادکرد وقایع عاشورا در جمع شیعیان قرن سوم در مسجد کوفه نجاشی با سند خود از احمد بن یحیی نقل کرده است: در مسجد جامع [کوفه] وارد شدم تا نماز ظهر بخوانم. پس از نماز، حرب بن الحسن و جماعتی از اصحاب را دیدم که نشسته‌اند. پس به سوی ایشان رفته و سلام کرده و نشستم... پس ایشان، امام حسین علیه السلام و آنچه بر او گذشته بود را یاد کردند، و پس از آن، زید بن علی و آنچه بر او گذشته بود را یاد کردند... ------------------------- أخبرنا محمّد بن جعفر المؤدّب قال: حدّثنا أحمد بن محمّد قال: حدّثني أبو جعفر أحمد بن يحيى الأودي قال: دخلتُ مسجد الجامع لأصلّيَ الظهر، فلمّا صلّيتُ رأيتُ حربَ بن الحسن الطحّان وجماعةً من أصحابنا جلوساً، فمِلتُ إليهم، فسلّمتُ عليهم وجلستُ... فذكروا أمرَ الحسين بن عليّ عليهما‌ السلام وما جرى عليه، ثم من بعدُ زيد بن عليّ وما جرى عليه... (رجال النجاشيّ، ص۴١) @HadithFehrestRejal

گریه بر ابی‌عبدالله الحسین (علیه السلام) در منازل در زمان امام صادق علیه السلام عقبة بن خالد روايت کرده است: به امام صادق علیه السلام عرض کردم: زن خادمی (= کنیزی) داریم که آنچه ما می‌شناسیم را نمی‌شناسد (= شیعه نیست)، پس زمانی که خطایی کرده و می‌خواهد قسم بخورد می‌گوید: نه به حق کسی که چون او را یاد می‌کنید می‌گریید. امام (ع) فرمودند: خداوند شما خانواده را مورد رحمت خویش قرار دهد. ------------------------- اختیار معرفة الرجال (رجال الکشی) ج ۱، ص ۳۴۴ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ مَسْعُودٍ، قَالَ: حَدَّثَنِي عَبْدُ اَللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَنِ اَلْوَشَّاءِ، قَالَ: حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عُقْبَةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اَللَّهِ (عَلَيْهِ السَّلاَمُ): إِنَّ لَنَا خَادِماً لاَ تَعْرِفُ مَا نَحْنُ عَلَيْهِ، فَإِذَا أَذْنَبَتْ ذَنْباً وَ أَرَادَتْ أَنْ تَحْلِفَ بِيَمِينٍ قَالَتْ: لاَ وَ حَقِّ اَلَّذِي إِذَا ذَكَرْتُمُوهُ بَكَيْتُمْ. قَالَ، فَقَالَ: رَحِمَكُمُ اَللَّهُ مِنْ أَهْلِ اَلْبَيْتِ. ان شاء الله همگی مشمول دعای امامان (علیهم السلام) قرار بگیریم @HadithFehrestRejal

روضه‌خوانی در منزل امام صادق علیه السلام و وضعیت تقیه در مدینه سفيان بن مصعب العبدی از شاعران کوفی در زمان امام صادق علیه السلام بوده است و در رثای امام حسین علیه السلام شعر می‌خوانده است. ابو داود المسترق نیز پس از او از کسانی بوده که شعر سید حمیری را برای مردم می‌خوانده است. داستان زیر را ابوداود المسترق از سفيان بن مصعب نقل کرده است. سفیان گوید: بر امام صادق (ع) وارد شدم. پس امام دستور داد: به امّ فروه (دخترشان) بگویند که بیاید و بشنود که بر جدش (أبي عبدالله الحسین علیه السلام) چه گذشته است. امّ فروه آمد و [در اتاق] در پشت پرده نشست. امام (ع) فرمود: برایمان [شعر] بخوان. پس خواندم: ای امّ فروه، جود و بخشش کن اشک‌هایت را... پس دختر امام، فریاد [ماتم] برآورد و زنان نیز فریاد زدند. امام (ع) فرمودند: درب خانه را [در یابید]، درب خانه را [در یابید]. اهل مدینه [که صدای شیون زنان را شنیده بودند] بر درب خانه امام جمع شدند. امام (ع) نیز کسی را فرستاد تا بگوید: کودکی از ما غش کرده بود و [به این خاطر] زنان شيون کردند. ------------------------- سَهْلُ بْنُ زِيَادٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ اَلْحُسَيْنِ عَنْ أَبِي دَاوُدَ اَلْمُسْتَرِقِّ عَنْ سُفْيَانَ بْنِ مُصْعَبٍ اَلْعَبْدِيِّ قَالَ: دَخَلْتُ عَلَى أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فَقَالَ: قُولُوا لِأُمِّ فَرْوَةَ تَجِيءُ فَتَسْمَعُ مَا صُنِعَ بِجَدِّهَا. قَالَ: فَجَاءَتْ فَقَعَدَتْ خَلْفَ اَلسِّتْرِ. ثُمَّ قَالَ: أَنْشِدْنَا. قَالَ: فَقُلْتُ: * فَرْوُ جُودِي بِدَمْعِكِ اَلْمَسْكُوبِ * قَالَ: فَصَاحَتْ وَ صِحْنَ اَلنِّسَاءُ. فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ: اَلْبَابَ، اَلْبَابَ. فَاجْتَمَعَ أَهْلُ اَلْمَدِينَةِ عَلَى اَلْبَابِ. قَالَ: فَبَعَثَ إِلَيْهِمْ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ: صَبِيٌّ لَنَا غُشِيَ عَلَيْهِ، فَصِحْنَ اَلنِّسَاءُ. الکافي ج ۸، ص ۲۱۵ @HadithFehrestRejal