شَـب‌هـاے تـیـره.

نه عزیزم کی می‌گه از وقتی رسیدم خونه تمام مدت که غذا داشت می‌سوخت به پنجره زل زده بودم و تو فکر خفه می‌شدم.

غم، مثل یک سمِ کُند در رگ‌هایم می‌دَوَد؛ غمی منزجرکننده که حتی برای خودم هم غریبه‌ست. دلتنگی‌ام به پوچی پهلو می‌زند، انگار تکه‌ای از روحم را جایی در ناخودآگاهِ جهان جا گذاشته‌ام که دیگر دستم به آن نمی‌رسد. من تنها با شبحِ آن گمشده زندگی می‌کنم که هرچه بیشتر در جستجویش هستم، بیشتر در خودم غرق می‌شوم. خستگی من، فرسودگیِ استخوان‌های یک تبعیدی است. احساساتم، هیولاهای کوچکی شده‌اند که هرچقدر با صبوریِ سردم در بند می‌کشم‌شان، باز هم به وقتش زنجیر پاره می‌کنند و برای عادی بودن آوار می‌شوند بر سرِ تمامِ تلاش‌هایم. میان آدم‌ها، میانِ همین کسانی که ادعای نزدیکی دارند، من یک "غلطِ املایی" در متنِ این دنیا هستم. هیچ‌کس نمی‌تواند این فضای تاریکی را که در آن سکنی گزیده‌ام، ببیند؛ نه به این خاطر که نمی‌خواهند، به این خاطر که زبانِ این دنیا، الفبایِ دنیای مرا ندارد. من در این زندگی، یک تبعیدی‌ام که نه وطنی دارد و نه راهِ بازگشتی؛ فقط مانده‌ام و یک سکوتِ کشدار، که هر ثانیه بیشتر بویِ زوال می‌دهد. من صبورم؛ اما صبوریِ من نه از سرِ امید، که از سرِ بیهودگیِ تقلاست. تماشا می‌کنم که چطور بخش‌بخشِ وجودم در این تاریکی ذوب می‌شود و کسی حتی صدایِ فرو ریختنم را نمی‌شنود.

مینهو لبخندِ بی‌روحی زد؛ لبخندی که حتی به چشم‌هاش هم نرسید. به تصویرِ خودش روی مانیتور خیره شد. چقدر زیبا بود. چقدر غریبه شده بود..