روز‌نوشت‌های على افشارى

https://youtu.be/tHxmQRIqpo8?is=QORggJgCWtNRD6nr @aliafshari52 #یوتیوب_علی_افشاری

آشکار شدن کران‌مندی ظرفیت تنگه هرمز و ضرورت اجتناب از ریسک‌های غیرضروری علی افشاری 🔵 تحولات بازار جهانی نفت، مرز تأثیرگذاری انسداد تنگه هرمز را به روشنی آشکار ساخته است. با وجود اختلالات مستمر در باب‌المندب و تداوم کاهش صادرات روسیه، قیمت نفت نتوانسته جهش مورد انتظار را به ثبت برساند. 🔵 قیمت نفت روز پنجشنبه در پی پیش‌بینی‌های ضعیف‌تر از تقاضا و افزایش غافلگیرکننده ۱۷.۴ میلیون بشکه‌ای ذخایر نفت خام آمریکا (برخلاف انتظار تحلیل‌گران)، سقوط کرد؛ هرچند تنش‌های پایدار در تنگه هرمز، دریای سیاه و باب‌المندب، مانع از افت بیشتر شده و نفت برنت را در کانال ۸۷ دلار در هر بشکه تثبیت کرده است. در سوی مقابل، اوپک پیش‌بینی رشد تقاضای جهانی در سال ۲۰۲۶ را به ۵۸۰ هزار بشکه در روز تقلیل داد و آژانس بین‌المللی انرژی از انقباض ۱.۶ میلیون بشکه‌ای مصرف در سال جاری خبر داد، در حالی که چین همچنان روند کاهش مصرف خود را ادامه می‌دهد. 🔵 اگر رکود چشمگیر تقاضا تداوم یابد و راهبرد آمریکا برای عبور نفتکش‌ها از مسیر جنوبی تنگه هرمز به بن‌بست کامل نرسد، هزینه‌های تحریم دریایی بر اقتصاد ایران، به مراتب از تأثیر افزایش محدود قیمت نفت بر اقتصاد جهانی فراتر خواهد رفت. بازار عملاً با قیمت‌های زیر ۹۰ دلار تطبیق یافته است. 🔵 جمهوری اسلامی نیز به این واقعیت اذعان دارد و مفاد احکام اخیر مجتبی خامنه‌ای در راستای آماده‌سازی بستر اقدامات تهاجمی برای جهش قیمت به بالای ۹۰ دلار تفسیر می‌شود. اما هر گونه اقدام نظامی تهاجمی، به‌ویژه هدف قرار دادن پیش‌دستانه زیرساخت‌های جنوب خلیج‌فارس و یا انهدام خطوط انتقال انرژی، نه تنها چشم‌انداز موفقیتی ندارد، بلکه اوضاع را به شدت وخیم‌تر می‌کند. 🔵 گذار از رویکرد دفاعی به تهاجمی، واگرایی‌های داخلی آمریکا در قبال جنگ با ایران را از میان برده و به شکل‌گیری ائتلافی جهانی دامن می‌زند. چین پیشتر هشدار خود را نسبت به افزایش نامتعین قیمت اعلام کرده و دولت اسرائیل نیز در کمین نشسته است. 🔵 شرایط پیچیده کنونی راه‌حلی ساده ندارد، اما راهبرد معقول، تداوم کنترل بر تنگه هرمز، پیگیری خواسته‌ها در چارچوب «تفاهم‌نامه»، اجتناب از افزایش مطالبات در مقطع فعلی، محدودسازی اقدامات نظامی به چارچوب دفاعی، و فعال‌سازی دیپلماسی، به‌ویژه مذاکره با چین است. در این میان، اجتناب قاطع از ریسک‌های غیرضروری، ضرورتی اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسد. @Aliafshari52

قدرت گرفتن سوسیالیست‌های دمکرات در انتخابات‌های درون حزبی دمکرات‌ها و افول ترامپیست‌ها در ایالت‌های غرب میانی علی افشاری ✍️ در روز سه‌شنبه ١١ آگوست شاهد یکی از آخرین دور انتخابات‌های مقدماتی و درون‌حزبی ٢٠٢٦ آمریکا در سه ایالت مینه‌سوتا، ویسکانسین و کارولینای جنوبی بود. در انتخابات سنا و فرمانداری رقابت شدیدی بین جریان دمکرات‌های سوسیالیست و طیف میانه حزب دمکرات به ترتیب در ایالت‌های مینه‌سوتا و ویسکانسین برقرار بود. ✍️ در این تابستان، سوسیالیست‌های دموکرات و متحدانشان در سراسر کشور پیروزی‌های پیاپی بر طیف سنتی و میانه در انتخابات داخلی حزب دمکرات به‌دست آورده‌اند. روش‌های آنها با تمرکز بر پیام‌رسانی موثر و تاکتیک‌های سازمان‌دهی باعث شده که جریان مسلط حزب دمکرات هراسان شده و میلیون‌ها دلار سرمایه‌گذاری آنها و لابی اسرائیل، بسوزد. آنان در بهت هستند که چگونه ترقی‌خواهان از این موانع با امکانات مالی کم با موفقیت عبور کرده‌اند. هفتهٔ گذشته در ایالت میشیگان نمایندهٔ مجلس، هیلی استیونس، با وجود برتری عظیم در هزینه‌کرد، در رقابت مقدماتی سنا به دکتر عبدل السید، مقام سابق بهداشت عمومی و ترقی‌خواه، باخت. ✍️ پیروزی‌های اخیر چپ نشان داده چه روش‌هایی مؤثر است: تبلیغات چهره‌به‌چهره، شهادت‌های شخصی حامیان، و پیامِ برون‌گروهیِ به‌راحتی‌قابل‌پذیرش. خودِ کنشگران کارزارها می‌گویند راز در اصول اولیه است. آنها بازی‌های زمینیِ قدیمی را بنا کرده‌اند، با بهره‌گیری از خشم و انرژی چپ برای جذب نیروی داوطلب، که ‌آغوشی باز برای فعالیت در جنبش‌های اعتراضیِ امروز داشته‌اند. ✍️ این کارزارها همچنین پیام‌های خاص و جسورانه‌ای ارائه داده‌اند: اینکه مراقبت بهداشتِ همگانی یک حق است، اینکه حزب دموکرات در بند منافع شرکتی است، و اینکه آمریکا در کشته‌شدن هزاران نفر در غزه شریک است. به‌گفتهٔ آنان، یکی از مهم‌ترین مؤلفه‌ها گفت‌وگوهای رو در رو با رای‌دهندگان بوده، هرچند در کنار آن از هدف‌گیری هوشمند در شبکه‌های اجتماعی و چند آگهی تلویزیونی سنتی هم استفاده کرده‌اند. کارزارهای چپ همچنین استدلال کردند که برخی رقبای اصلیِ جریان‌میانه خطا کرده‌اند با صرف بیشتر منابع بر تبلیغات، بدون آنکه واقعاً با ارتباط مستقیم یا تدوین مواضع جذاب، رای‌دهندگان را هیجان‌زده کنند. ✍️ در انتخابات مقدماتی سنا در مینه‌سوتا خانم پگی فلانگان کاندیدای سویالیست برنده شد و رقیبش از طیف میانه حزب دمکرات، «انجی کریگ» را شکست داد. فلانگان از سرخپوست‌های بومی آمریکا از قبیله «اوجیبووی» است که به عنوان نخستین معاون فرماندار بومی مینه‌سوتا از سال ٢٠١٩ فعالیت می‌کند. ✍️ اتفاق مهم دیگر در مینه‌سوتا شکست مایک لیندل، مدیرعامل سابق MyPillow ، برای نامزدی حزب جمهوری‌خواه در انتخابات مقدماتی سنا بود. لیندل یکی از چهره‌های جنجالی جمهوری‌خواهان است که به دوستی همیشگی با ترامپ مفتخر است و از حامیان نظریه بی‌اساس سرقت انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۰ به شمار می‌رود. ترامپ از کاندیداتوری او حمایت کرده بود. ✍️ در انتخابات فرمانداری ویسکانسین رقابت نفس‌گیری بین فرانچسکا هونگ از گرایش سوسیالیست و دیوید کراولی از طیف میانه حزب دمکرات که الان مدیر منطقهٔ میلواکی است، در گرفت و در نهایت با حدود سه هزار رای بیشتر، کراولی برنده شد. نحوه کاندیداتوری و برآمد هونگ جالب توجه است. او یک آشپز در شهر میلواکی است که در جریات تظاهرات ضدپادشاه در ماه مارس در جمع جمعی از نیروهای سوسیالیست به عنوان کاندید برای تغییر چهره حزب دمکرات انتخاب شد. در ادامه در همانجا اطلاعات نیروهای داوطلب حاضر گرفته شد و ظرف چند ماه، کارزار هونگ حدود ۷۰۰۰ داوطلب جذب، صدها هزار تماس حضوری با رای‌دهندگان بالقوه و حدود ۵۰۰ رویداد خانه‌به‌خانه برگزار کرد. ✍️ رشد سریع هونگ در عرصه سیاسی مرهون فعالیت‌های داوطلبانه حامیانش بود. او توانسته بود پیامش را آنچنان الهام‌بخش کند که افراد بدون مزد و منت پذیرفتند تا در تحقق جهانی که او برای آن تبلیغ می‌کرد نقش ایفا کنند. اهداف سیاسی چپ‌گرایانه هونگ، از جمله لغو سازمان مهاجرت و گمرک، تعلیق یک‌ساله مراکز داده و افزایش مالیات بر میلیاردرها و شرکت‌ها مورد توجه قرار گرفته بود و در عین حال برخی از آنها چالش برانگیز شده بود. هونگ به خاطر احیای توییت‌های قدیمی وی مورد انتقاد قرار گرفته بود که خواهان لغو تعطیلات روز کلمبس و شکرگزاری (Thanksgiving) شده بود. در مصاحبه‌های اخیر، هونگ این اظهارات را تعدیل کرد. ✍️ نتایج این انتخابات‌ها تایید کننده رشد موج چپ و سوسیالیست در چارچوب دمکراسی آمریکا است و همچنین افول ترامپ، لابی‌های اسرائیل و راست افراطی را بازتاب می‌دهد. اما همچنان وزن بالا در جمع کاندیداهای حزب دمکرات را جریان میانه و سنتی آنها در دست دارد. @Aliafshari52 #انتخابات_۲۰۲۶_آمریکا

بدرود «پهلوان آواز» ایران علی افشاری ⚫️ حسین خواجه‌امیری، همان ایرج خوش‌نوا و مهربان، در نود و چهارمین بهار پُربار زندگی، ورق از دفتر روزگار براند و به سوی سرای باقی شتافت. آن صدای پُرشکوه و جان‌پرور که سال‌ها نغمه‌پرداز خاطرات جمعی ایرانیان بود، در پرده‌ای از اندوه خاموش شد، اما طنین جاودانه‌اش همچنان بر تارک تاریخ موسیقی این سرزمین خواهد درخشید. ⚫️ ایرج نه تنها یکی از ستون‌های استوار موسیقی اصیل ایرانی، که تجسم فروتنی و مردم‌دوستی بود؛ روحی لطیف و منشی دلپذیر داشت و با گشاده‌رویی، دل‌ها را شیفته‌ی خود می‌ساخت. به حق و انصاف، لقب «پهلوان آواز» برازنده‌ی اوست، چراکه در هنر آوازخوانی، معیار و میزان بود. ⚫️ در همین زمینه، خسرو بی‌بدیل آواز ایران، محمدرضا شجریان، چنین فرموده است که: «صدای ایرج در تاریخ آوازخوانی ما یک متر و معیار است و هر کس بخواهد در بالاترین حد حنجره صدایی را مثال بزند، می‌گوید صدا شبیه صدای ایرج است.» ⚫️ یادش گرامی، روانش شاد و نامش جاودان باد. @Aliafshari52

در مذمت بی‌دین خواندن یک مسلمان و تکفیر سیاسی علی افشاری 🔴 بار دیگر که غبارِ بحثِ «مسلمانی و نامسلمانی» دکتر علی شریعتی از زمین برخاسته و محافل را به تکاپو انداخته است، نیکوست به این حقیقتِ تلخ، عریان‌تر بنگریم که نخستین کسانی که تیغِ تکفیر بر ضدِّ او از نیام کشیدند، روحانیون بودند؛ از مُبلّغانِ کوته‌نظر چون شیخ احمد کافی و انصاریِ قمی که او را کافر و مهدورُالدم خواندند، تا «استادِ شهیرِ» آن روزگار، مرتضی مطهری، که مرگِ شریعتی را نه به قول علی خامنه‌ای «ثَلَمِه‌ای بر پیکره‌یِ امت اسلامی»، که «لطفِ خفیِه الهی» و مصداقِ تمام‌عیار «مَکْرُوا وَمَکَرَ اللَّهُ» پنداشت. 🔴 جالب آنکه قریبِ به اتفاقِ مراجعِ عظامِ حوزه‌های نجف و قم، روی‌خوشی به اندیشه‌های او نشان ندادند و او را در حاشیه‌یِ جزم‌اندیشی خویش از عالم مسلمانی راندند؛ اما خمینی در میانه‌ی این هجمه، نقابِ تقیه بر چهره زد و نظرِ حقیقیِ خویش را در پس‌پرده‌یِ سکوت نهاد. 🔴 البته، معیارِ نابِ قرآنی در اسلامیت، جز به گواهیِ صادقانه به وحدانیت و رسالت پیامبر اسلام نیست؛ تا وقتی که کسی به رغبت و رضا از این میثاق دست برندارد، مسلمان است، هرچند به گناهانِ کبیره آلوده شود و یا عامل به فرائض نباشد. مراتبِ متفاوت ایمان و دیانت، خود داستانی است درازدامن. 🔴 اما باید دریافت که دامنه‌ی تکفیر را به مثابه‌ی سلاحی راهبردی گستردن، برای نخستین‌بار توسط خمینی در عرصه‌ی سیاست گشوده شد؛ آنگاه که بر سرِ نزاع با «جبهه‌ی ملی»، برآشفت و در تهدیدی کم سابقه فریاد زد که «نگذارید که اعلام کنم مصدق مسلمان نبود؟!» این تکفیرِ مشروط در هیئتِ ابتزازِ سیاسی، نه فقط بدعتی شوم، که گسستی خطرناک در اخلاقِ فقهی و حکمرانی بود. درمانِ این معضل، اگر باشد، در ریشه‌کاویِ همین نقطه‌ی آغازین است؛ وگرنه تکفیرِ یک آخوندزاده‌ی مُکلاّ که در قاموسِ دین‌داران وزنی ندارد، هرچند که عوامل گزمه‌ها و عسس‌های ولایی در پشتِ او صف‌آرایی کنند، ارزش توجه ندارد. 🔴 باید سازِ سیاست‌زدگی را از این واقعه بیرون کشید و آن بدعتِ خانمان‌سوز را نکوهید که با وجودِ شهادتِ صریحِ جلال‌الدین فارسی درباره‌ی دیانتِ دکتر مصدق و پرداختِ وجوهاتِ شرعی از سوی او، خمینی نه‌تنها از اتهامِ واهیِ خویش بازنگشت، که بر عناد خویش اصرار ورزید. 🔴 مصدق، مسلمانی حق‌طلب و خیرخواهِ مردمان این سرزمین بود، نه دکان‌دارِ سوداگری در بازارِ دین و نه کوته‌نظری در کوچه‌هایِ تعصب. 🔴 خمینی اما توهمِ پیمودنِ مراتبِ پنج‌گانه‌‌ی ملاصدرا را در سر می‌پروراند، در حالی که در باطن، حاملِ طَیلسانِ سیاهِ ظلمت بود؛ و سیراب از جامِ زهرآلودی که خود برای غیرِ خویش به گمانِ تقرّب، تهیّه دیده بود. @Aliafshari52

ماهیت غیر سیاسی پرونده قتل مداح حکومتی و رسوایی بیشتر پهلوی‌طلبان و مجاهدین خلق علی افشاری ‏⚫️ اعلام صریح و بی‌پردهٔ جانشین فرمانده نیروی انتظامی کشور، پروندهٔ قتل فجیع حمیدرضا رجب‌زاده، مداح حکومتی را یک‌سره از دایرهٔ گمانه‌زنی‌های سیاسی و امنیتی خارج کرد و ماهیت صرفاً جنایی آن را مشخص کرد که از قبل قابل پیشبینی بود. ‏⚫️ اما در تقابل با این واقعیت مسلم، استقبال شرم‌آور بخشی از جریان‌های برانداز کلاسیک، به‌ویژه شماری از سلطنت‌طلبان و سازمان مجاهدین خلق، از سیاسی‌سازی این جنایت هولناک و حمایت تلویحی آنان از خشونت‌های مشمئزکننده، مجازات‌های فراقضایی و کشتارهای غیرانسانی، رسوایی اخلاقی‌شان را دوچندان کرد. این رفتار فرصت‌طلبانه، نه یک اشتباه محاسباتی، که ماهیت واقعی و ضدحقوق بشر آنان را عیان ساخت و برگ سیاه دیگری بر کارنامهٔ منفی این گروه‌ها افزود. @Aliafshari52

https://youtube.com/shorts/aboL9Q9p7wk?is=NDKIJ9mV6Lk4nDrp &Aliafshari52

طنز تلخ کارنامه اقتصادی ترامپ علی افشاری ‏🔵 طنز تلخ کارنامه اقتصادی ترامپ اینجاست: او که سوسیالیست‌های حزب دموکرات‌ آمریکا را به مشی کمونیستی و شبیه‌سازی با نظام شوروی متهم می‌کند، در عمل، به تصریح رابرت وولف، مدیر اسبق یو بی اس، به «قوی‌ترین سوسیالیست آمریکا» بدل شده است. ‏🔵 ترامپ با دست خود، قیمت داروهای تجویزی را تعیین کرده، تعرفه‌ها را دستوری افزایش داده تا تولید داخلی را به زور رونق بخشد، به مزارع یارانه‌های کلان تزریق کرده، از شرکت‌های خصوصی سهم دولتی گرفته، غول‌های نفتی را به هزینه‌کرد سود در مسیر مصالح عمومی دعوت کرده و سقف کارمزد کارت‌های اعتباری را پایین کشیده است. ‏🔵 این مجموعه مداخلات، نه تنها با اصول بنیادین اقتصاد آزاد در تناقضی آشکار است، بلکه نشان می‌دهد که اتهامات او به دموکرات‌ها، صرفاً نمودی از ریاکاری است که در مقابل سیاست‌های تماماً مداخله‌گرانه‌اش رنگ می‌بازد. @Aliafshari52

https://youtu.be/jfMSfm1mBHo?is=NIGem-TpN120ukDT @Aliafshari52 #یوتیوب_علی_افشاری

مجادلات پیرامون حضور رضایی در دبیرخانه «شعام» و امکان روزهای تازه در سیاست علی افشاری ‏روایت دستیار سیاسی و رسانه‌ای قالیاف، چگونگی ‌ورود محسن رضائی به دبیرخانه «شعام» در عین ناخرسندی پزشکیان را نشان می‌دهد. پزشکیان پیشتر از تلاش برای اقناع ذوالقدر در پس گرفتن استعفا سخن گفته بود. ‏این رویداد، بیش از هر چیز، نشانگرِ آن است که افسار رهبریِ میدان، عملاً در دستان محسن رضائی قرار دارد. در سوی دیگر، پزشکیان با مقاومت‌های اولیه در برابر صدور حکم برای رضائی، بر خواستِ خود برای ملاقات با مجتبی خامنه‌ای پافشاری کرد و سرانجام، این دیدارِ ادعایی ۷ ساعته به پایان مقاومت و‌ پذیرش فعال‌‌تر شدن میدان در تصمیم‌سازی و تصمیم‌گیری «شعام» منجر شد. ‏در کنار این تحولات، امکانِ حیاتِ خامنه‌ای دوم و زمزمه‌های بهبودیِ نسبیِ او بعد از جراحات وارده در انفجار دفتر «رهبری» قوت پیدا کرده است. امکانی که می‌تواند پرده از ابهاماتِ این روزها بر‌دارد؛ گویی روزهای تازه‌ای در راه است. @Aliafshari52

پایان ابهام در جایگاه سیاسی احمدی‌نژاد علی افشاری ‏🟠 در جلسه امروز مجمع تشخیص مصلحت نظام، حضور محمود احمدی‌نژاد فراتر از یک حضور معمولی بود؛ حضوری که تفسیرش را می‌توان پایان قطعیِ هرگونه گمانه‌زنی دربارهٔ حصرِ غیررسمیِ او دانست. اگرچه پیش‌تر برخی رسانه‌ها از همکاری پنهانی او با اسرائیل و گزینه اداره کشور بعد از سقوط جمهوری‌اسلامی در طرح رژیم‌چنج ترامپ - نتانیاهو سخن می‌گفتند، اما اینک به‌نظر می‌رسد که از منظر نهادهای اطلاعاتی و سیاسی نظام، آن اتهامات چندان جدی ارزیابی نشده است. ‏🟠 در عین حال ممکن است که دیدارهای او با مقامات اسرائیلی – اگر اصلِ ماجرا را بپذیریم – در چارچوب هماهنگی‌های کلی نظام صورت گرفته، نه در تضاد با آن. به‌هرحال، این حضور را می‌توان نشانه‌ای آشکار از تغییر فضا یا حداقل پایانِ یک دورهٔ مبهم در جایگاه سیاسیِ او بعد از جنگ سی و نه روزه قلمداد کرد. @Aliafshari52

‏رفتن ذوالقدر از دبیرخانه شعام به چه معنا است؟ https://youtube.com/shorts/1XIKO8MgcFE?is=ZW0xcLeYFvnSLRqI @Aliafshari52‏

https://youtu.be/QnzJ8eSrbiE?is=xP3etTYHMG2AxaJx @Aliafshari52 #یوتیوب_علی_افشاری

وجه شخصی حکمرانی، اشتراک شاه و فقیه صاحب ولایت علی افشاری ‏🔵 این توصیف جورج بی. بالوین، دیپلمات و نویسنده بریتانیایی از محمدرضا شاه پهلوی، به خوبی وجه شخصی حکمرانی در ایران از گذشته دور تا الان را توضیح می‌دهد. توسعه همه‌جانبه ایران نیازمند پایان دادن به این شیوه است که شاه و ولی‌فقیه هر دو آن را به کار گرفته‌اند: ‏🔵 «بی‌تردید، شاه اغلب هم‌میهنان خود را با هنر سیاست ایرانی اداره می‌کند… او از روشن کردن مسائل تا حدی که به انتخاب‌های قطعی و نومیدی و یا تعرض کسی منجر شود، پرهیز می‌کند؛ هیچگاه اجازه نمی‌دهد که یک‌نفر بیش از حد قدرتمند یا محبوب شود؛ هیچگاه در ملاء‌عام آنقدر درگیر رویدادها نمی‌شود که نتواند دیگران را به خاطر آن سرزنش کند؛ و در زندگی سیاسی نوعی ایهام را دامن می‌‌زند که با تظاهر به حمایت از امیدهای منتقدان آنها را نرم می‌کند، در حالی‌که با انجام موارد معدودی از اصلاحات وعده شده، اطمینان گروه‌های ذی‌نفوذ را اعاده می‌کند.» ‏🔵 بالتمن در سال ۱۹۶۷ میلادی با شاه دیدار کرده بود. @Aliafshari52

روشنفکری رسانه‌ای و قطع رابطه با واقعیت علی افشاری 🔴 مناظره‌ی اخیر دخانچی و غنی‌نژاد در ماه اخیر بازتاب گسترده‌ای در فضای رسانه‌ای ایران ایجاد کرده است. این مناظره و بازتاب گسترده‌ی آن، بحران‌های نخبگان جامعه‌ی ایران را به‌خوبی نشان می‌دهد. ۱. اولاً، از منظر یک ناظر خارجی، عامل بهت و حیرت فراوان است که در حالی که کشور در میانه‌ی یک جنگ تمام‌عیار، بحران اقتصادی، بحران جانشینی و تنها چند ماه پس از بزرگ‌ترین کشتار معترضان در تاریخ معاصر قرار دارد، روشنفکران و رسانه‌ها برای هزارمین بار به بحث‌های تکراری و پوسیده‌ی روشنفکری دهه‌ی چهل و پنجاه برگشته‌اند. این وضعیت شبیه وضع متکلمان قرون وسطی اروپا و برخی علمای دینی است که در میانه‌ی جنگ‌ها و روزهای مهم تاریخ، به بحث‌های قدیمی درباره‌ی طبقات فرشتگان و آرایه‌های ادبی می‌پرداختند. انگار برای اداره‌ی یک رسانه‌ی روشنفکری (مثل مجلات کارگزاران) یک دستور همیشگی وجود دارد: یک موافق و یک مخالف شریعتی را دعوت کن و مسئله‌ی اقتصاد بازار را در تضاد با روشنفکری چپ قرار بده. رسالت رسانه انجام شده است. ۲. دعوا درباره‌ی مداخلات دولت در اقتصاد، در جریان اصلی اقتصاد جهان، دهه‌هاست که از دعواهای هویتی فاصله گرفته و به مباحث دقیق علمی پیوند خورده است (هرچند هنوز باری شدیدا ایدئولوژیک دارد). اصلاً پیدا شدن جریان نوکینزی و نئوکلاسیک در اقتصاد (حتی در مباحثات ساموئلسون و فریدمن در رسانه‌ها) حاصل بن‌بست‌شکنی اندیشمندان با وارد کردن روش‌های تجربی و متدولوژی علمی بوده است. در کشوری که نزدیک به چهل درصد فقر مطلق دارد و گرفتار فساد گسترده است، در یک تقابل نظامی با آمریکا گرفتار شده، تحت عنوان خصوصی‌سازی کل بخش عمومیش غارت شده و بازار انرژی‌اش ناکارآمدترین بازار انرژی جهان است، درگیر شدن در بحث‌های غیرضروری و سطحی ایدئولوژیک به یک شوخی شبیه است. این مباحثات هویتی یادآور وضع علما و منجمان دوره‌ی سلطان حسین صفوی است که درحالی که اصفهان در محاصره بود و مردم درگیر فقر و قحطی بودند درگیر ورد نوشتن برای اجنه، پختن آش و علوم کاذب و عبث بودند. ۳. به موازات افت کلی اقتصاد و آب رفتن طبقه‌ی متوسط و نظام رسانه‌ای مستقل و نهادهای مدنی ما، سطح کلی روشنفکری‌رسانه‌ای هم افت شدیدی کرده است. عبارات زننده‌ی غنی‌نژاد درباره‌ی شریعتی و دیگران درباره‌ی غنی‌نژاد، نشانه‌ی خوبی از این افول است. شریعتی، آل‌احمد، فردید، ساعدی، براهنی و هر روشنفکر و فن‌‌سالار دیگری، از جمله خود غنی‌نژاد و سروش، را باید نقد کرد. اما توهین، تخریب شخصیت، انسان‌زدایی و تکفیر با نقد متفاوت است. توهین و تخریب شخصی افراد، فضای آزادی بیان را تهدید می‌کند؛ آزادی بیانی که بنیان اندیشه‌ی لیبرال و بنیان روایت‌های غیراقتدارگرا از اندیشه‌ی چپ است. ۴. غنی‌نژاد بدون درک درست و عمیق از مباحث معرفتی سال‌هاست که فهمی نه‌چندان عمیق از لیبرالیسم را به‌عنوان تنها نسخه و یا نسخه‌ی اصلی آن، همچون دینی تبلیغ می‌کند. از مدرنیته, سکولاریسم و ارزش‌های دوره روشنگری را کنار می‌گذارد و لیبرالیسم خدامحور جان لاک را می‌پذیرد و روایت‌های عمیق‌تر لیبرالیسم (مثلاً آثار هیوم و کانت و معاصرانی مثل رالز و حتی نوزیک) را نادیده می‌انگارد. گویی خدا در وضع طبیعی به انسان‌ها حقوقی اعطا کرده و وظیفه‌ی دولت حفاظت از آن‌هاست. او تأکید بدون تناسبی بر حق مالکیت دارد و بر حقوق دیگر، مثل حق آزادی بیان و یا حق آموزش و بهداشت و... تأکید چندانی ندارد. دولت مدافع آن حقوق هم برای او می‌تواند دولتی اقتدارگرا باشد و برای همین از محمدرضا شاه، آیت‌الله خمینی و آیت‌الله کاشانی در برابر مصدق دفاع می‌کند. متأسفانه، در بلندمدت چنین دفاعی از لیبرالیسم اذهان جوانان را از اندیشه‌ی آزادی دور خواهد کرد، کمااینکه دفاع نادرست شریعتی و جلال از اندیشه‌ی چپ، مردم را در بلندمدت از اندیشه‌ی استقلال و عدالت دور کرد. 🔴 لیبرالیسم و سوسیالیسم هویت‌های سلبی و دعواهای تفننی و مدرسی علمای قرون وسطی نیستند که مثل جنگ‌های حیدری‌ـ‌نعمتی و استقلال و پرسپولیسی هر روز به رسانه آورده شوند. موضوعات رسانه باید از مسائل واقعی کشور منشأ بگیرد، نه کتاب‌هایی که روشنفکران و صاحبان نظر سالخورده سال‌ها پیش مطالعه کرده‌اند. @Aliafshari52

https://youtu.be/01tg5jvVEJc?is=RRuTErX4bFrALWwH @sliafshari52 #یوتیوب_علی_افشاری

توافق «مکه» و‌ چالش ایران علی افشاری 🔵 سرانجام توافق سه‌گانه دفاعی و امنیتی به نام «مکه» بین دولت‌های عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان به عنوان محور سنی منطقه منعقد شد. اگرچه اردوغان اعلام کرده که این توافق دفاعی بوده و تقویت بازدارندگی جمعی در برابر تهدیدات و گسترش همکاری‌های نظامی را دنبال می‌کند و علیه هیچ کشوری نیست اما در واقعیت جهت‌گیری آن مهار ایران و‌ محور شیعی منطقه و بخصوص شیعیان یمنی و تقویت عربستان در مهار آنها و کنترل باب المندب است. غرب هم از این توافق حمایت می‌کند. 🔵 جنبه نمادین سیاسی این نشست قابل توجه است. سه کشور از تأثیرگذارترین کشورهای جهان اسلام در شرایطی که عدم قطعیت و بی‌ثباتی افزایش پیدا کرده گرد هم آمده اند. این نزدیکی نشاندهنده تمایل روزافزون قدرتهای منطقه‌ای و میانی برای هماهنگی نزدیکتر در امور امنیتی و نظامی است. 🔵 مهم‌ترین بند توافق سه‌جانبه میان پاکستان، عربستان و ترکیه که «توافق مکه» نامیده می‌شود، «اصل دفاع جمعی» است. طبق این بند هرگونه حمله نظامی به یکی از ۳ کشور، حمله به هر ۳ عضو تلقی خواهد شد. 🔵 توافق «مکه» چالشی برای ایران محسوب می‌شود و یادآور رویارویی‌ها در دوران صفویه و عثمانی است. دلایلی را می‌توان برای مشکل‌آفرین بودن بالقوه آن به شرح زیر برشمرد: ۱. دینامیک‌های قدرت منطقه‌ای: این اتحاد، توانایی‌های نظامی و سیاسی اعضای خود را تقویت می‌کند و ممکن است ایران را در منطقه منزوی کند. این امر باعث ایجاد تعادل قدرتی در برابر نفوذ ایران می‌شود، به‌ویژه در مناطقی مانند سوریه و عراق. ۲. نگرانی‌های امنیتی: این همکاری می‌تواند به‌عنوان تهدید مستقیم به امنیت ملی ایران باشد. یک جبهه متحد میان این کشورها می‌تواند به تنش‌ها و درگیری‌های نظامی بیشتری منجر شود. ۳. پیامدهای اقتصادی: این توافق ممکن است منجر به محدودیت‌های تجاری و تضعیف موقعیت‌های ترانزیتی علیه ایران شود، زیرا این کشورها می‌توانند سیاست‌های اقتصادی خود را برای مقابله با منافع ایرانی هماهنگ کنند. ۴. تنش‌های فرقه‌ای: به‌عنوان کشورهای عمدتاً سنی، عربستان سعودی و پاکستان ممکن است به این ترتیب اختلافات فرقه‌ای را تشدید کنند و تنش‌ها بین جمعیت‌های سنی و شیعه را افزایش دهند. ۵. انزوا در جغرافیای سیاسی: این شراکت ممکن است منجر به تقویت روابط دیپلماتیک بین این کشورها و متحدانشان شود و ایران را در مجامع بین‌المللی و مذاکرات به حاشیه براند. 🔵 سیاست خارجی و دفاعی متعهد به منافع ملی در ایران حکم می کند تا موارد زیر را در بر بگیرد: ۱. ثبات و امنیت منطقه‌ای: ایران به یک نظم پایدار و امن در خاورمیانه نیاز دارد که شامل همکاری‌های امنیتی با کشورهای همسایه و دیگر قدرت‌های منطقه‌ای باشد. این همکاری‌ها می‌تواند به کاهش تنش‌ها و درگیری‌ها کمک کند. ۲. توسعه روابط دیپلماتیک: ایجاد روابط قوی‌تر با کشورهای عربی و اسلامی می‌تواند به ایران کمک کند تا نفوذ خود را در منطقه افزایش دهد و از انزوا خارج شود. این روابط می‌تواند شامل توافقات اقتصادی، فرهنگی و امنیتی باشد. ۳. مقابله با افراط‌گرایی: ایران باید بر روی مبارزه با افراط‌گرایی و تروریسم تمرکز کند. این امر می‌تواند به ایجاد یک فضای امن‌تر و پایدارتر در منطقه کمک کند. ۴. تکیه به گروه‌های شیعی: تکیه به گروه‌های شیعی غیر دولتی در درازمدت کافی نیست، زیرا این گروه‌ها ممکن است با چالش‌های داخلی و خارجی مواجه شوند و نتوانند به‌طور مؤثر از منافع ایران دفاع کنند. ایران باید به ایجاد و تقویت دولت‌های ملی در کشورهای همسایه، که بتوانند از منافع مشترک و امنیت منطقه‌ای حمایت کنند، توجه کند و جمعیت شیعه در درون این واحدهای ملی عمل کند. ۵. همکاری‌های اقتصادی و تجاری: ایجاد توافقات تجاری و اقتصادی با کشورهای همسایه و فرامنطقه‌ای می‌تواند به تقویت موقعیت اقتصادی ایران و افزایش نفوذ آن کمک کند. @Aliafshari52

https://youtu.be/2980mu31k6w?is=WjlFoCRrdZ6PtFRW @Aliafshari52 #یوتیوب_علی_افشاری

ریاکاریِ تاریخ‌سوز پزشکیان و جنایت فراموش ناشدنی دی‌‌ماه علی افشاری ‏ 🔴 پزشکیان، نمونه‌ی تمام‌عیارِ آن دانشگاهیان کم‌سواد و عاری از تعهد به آزادی‌های آکادمیک است که نه از عقلانیتِ حداقلی بهره‌ای دارند و نه درکی از منطقِ متعارف؛ او در پیله نادانیِ خود دلخوش است. ‏🔴 در سالگرد مشروطه، با انشایی که دست‌‌نوشته دیگران است، پا به میدان می‌گذارد و هم‌زمان از خمینی و خامنه‌ایِ اول و دوم هم تمجید می‌کند؛ همان‌کسانی که تمامِ هستیِ خود را وقفِ مشروعه‌خواهی کردند و مشروطه را به بادِ تحقیر و تکفیر گرفتند. این چه ریاکاریِ تاریخ‌سوزی است که در مناقبِ شیخِ فضل‌الله نوری داد سخن سر می‌دهد و در عین حال، مشروطه را «فرایندی پویا در قرن اخیر» می‌نامد؟ مگر می‌توان هم‌زمان، ستایشگرِ همدست قاتلِ شهدای مشروطه بود و مدعیِ تداومِ آن؟ ‏🔴 اغراق در آمارِ کشته‌شدگان دی‌ماه، بی‌تردید خطایی محکوم‌شدنی است؛ اما برای کسی که مسئولیت آن جنایت شنیع را به گردنِ «تروریست‌های خارجی» و «عواملِ بیگانه» می‌اندازد، تفاوتِ سه‌هزار با چهل‌هزار چه معنایی دارد؟ در این چارچوبِ اتهام‌زنیِ بی‌سند، اصلاً عدد و رقم، چه حجیتی دارد؟ چه برسد به این که این برچسبِ «خیانت» را بر پیشانیِ کسانی بزند که با انگیزه‌های مختلف و بر بستر معضل تاریخی “نیاز تقبیح سرکوب به آمار بالای قربانی” ضریب‌های بالا به شمار کشته‌شدگان داده و می‌دهند! البته تکلیف نیروهای نیابتی و ذی‌نفعان دروغ ‌و پروپاگاندا روشن است که در آرزوی دست‌یابی به گندم ری، ماموریت‌شان را انجام می‌دهند. ‏🔴 اما فراتر از این تناقض‌هایِ رسواکننده، پزشکیان نمی‌تواند از زیرِ بارِ مسئولیتِ حقوقی و تاریخیِ خود و دولتش در خون‌بارترین فاجعه‌ی معاصر شانه خالی کند. تا امروز، حکومت حتی یک سندِ معتبر برای اثباتِ ادعاهایِ واهیِ خود ارائه نداده و این اتهام‌پراکنیِ شریرانه، جز پرده‌پوشی بر حقیقت، معنای دیگری ندارد. بله، حادثه‌ی دی‌ماه پدیده‌ای پیچیده است؛ اما آمران و عاملانِ اصلیِ این کشتار، بی‌پرده و آشکار، در دلِ ساختارِ قدرت جمهوری اسلامی جا خوش کرده‌اند: از نهادِ ولایت‌فقیه و قوه‌ی مجریه گرفته تا شعام، قوه‌ی قضائیه و سپاهِ پاسداران. ‏🔴 تاریخ، صفحه‌به‌صفحه‌ی این جنایت را ثبت کرده و روزِ پاسخگویی، آن‌چنان که این دولت می‌پندارد، نه در افقِ دور، که بر سردرِ همین روزگار می‌کوبد. دیر یا زود، وقتِ حساب‌کشیِ خون‌هایِ ریخته‌شده فرا خواهد رسید و جریان‌های متضاد دخیل به تناسب سهم‌شان تاوان خواهند داد. @Aliafshari52

افزایش جمعیت زیر خط فقر، تهدید اصلی ایران علی افشاری ‏🔵 تهدید شماره یک ایران، نه دشمن خارجی و نه توطئه پنهان، بلکه فقر است؛ موریانه‌ای که نه یک طبقه، که بنیاد جامعه را از درون تهی می‌کند، کرامت انسانی را می‌جود، شرافت عمومی را خاکستر می‌سازد و هستی اجتماعی را به تاراج می‌برد. ‏🔵 واقعیت تلخ این است که در کشوری که فقر به خط قرمز رسیده، دمکراسی فقط یک رویای خام می‌ماند و حقوق شهروندی، افسانه‌ای خوش‌رنگ برای سفره‌های خالی است؛ آمار زیر خط فقر دیگر عدد نیست، فریادی است که امروز از گلوی طبقه متوسط هم بلند می‌شود، مردمی که با دو شغل، باز هم در صف فقرا ایستاده‌اند. ‏🔵 در چنین شرایطی، سیاست یعنی انتخاب مسیر عاقلانه‌ای که فقر را کم کند، نه دامن زدن به آن با وعده‌های پوپولیستی، و اینجا خط قاطع مرزبندی با کسانی باید انجام شود که به امید سقوط جمهوری اسلامی، آرزوی بدتر شدن سفره مردم را دارند، چرا که آن‌ها رنج امروز را بهای قدرت فردا می‌دانند، اما سخت در اشتباه‌اند؛ معیار صلاحیت هر جریان سیاسی، از جمله اپوزیسیون، در این امر است: توانایی عملی در فقرزدایی و رشد اقتصادی، نه مهارت در خراب‌تر کردن امروز برای وعده‌های نسیه فردا. ‏🔵 رفتن جمهوری اسلامی و حداقل. تغییرات ساختاری قدرت برای حل اساسی مشکلات اقتصادی و پیشرفت کشور ضروری است اما این مسیر از تلاش برای کاهش مشکلات شروع می‌شود، نه اینکه پیامد خواسته یا ناخواسته فعالیت‌ها به بدترشدن اوضاع منجر شود. @Aliafshari52