از الف تا یای ویراستاری |کارآموزی‌هایی در ویرایش

🎥ویدئوی گاه‌گذر خورشیدگرفتگی ازدید رصدخانه سلطنتی گرینویچ بیشتر بخوانید: https://l.euronews.com/C1lY

🔻بیش از ۲۰۰ چهره دانشگاهی و فرهنگی خواستار محکومیت تهدیدهای ترامپ علیه زیرساخت‌های ایران شدند بیش از ۲۰۰ چهره دانشگاهی و هنرمند، در نامه‌ای خواستار محکومیت تهدیدهای صورت گرفته از سوی مقامات آمریکایی به خصوص دونالد ترامپ علیه غیرنظامیان و زیرساخت‌های حیاتی ایران شدند. نویسندگان این نامه نوشته‌اند «دولت ایالات متحده و رئیس‌جمهور آمریکا طی پنج ماه گذشته دست‌کم در دوازده مورد مردم ایران را به مجازات جمعی و نابودی گسترده تهدید کرده و بارها وعده داده است زیرساخت‌های حیاتی انرژی، آب و حمل‌ونقل ایران را نابود کند» و «صرف‌نظر از اینکه این تهدیدها در نهایت عملی شوند یا نه، چنین اظهاراتی عمیقا غیرمسئولانه است و بار سنگینی بر جمعیت غیرنظامی ایران تحمیل می‌کند.» به اعتقاد نویسندگان این اظهارات «از منظر حقوق بشردوستانه بین‌المللی، از جمله حمایت‌های مقرر برای اموال و تأسیسات غیرنظامی در ماده ۵۴ پروتکل الحاقی اول به کنوانسیون‌های ژنو» مغایر است. در میان امضاکنندگان نام‌هایی چون اروند آبراهامیان، آصف بیات، ولی نصر و حمید دباشی به چشم می‌خورد. https://bbc.in/4wJUc09 @BBCPersian

پیش از متن، یک توضیح: باید میان نقد یک جریان فکری و نسبت دادن انگیزه یا وابستگی سیاسی به همهٔ افراد تمایز گذاشته شود. ممکن است کسی صرفاً از روی سلیقه یا عادت از «درود» استفاده کند، بی‌آنکه وابسته به جریان خاصی باشد. بنابراین نقد متوجه یک گفتمان و یک برداشت…

✅قطعه #سلام ‌ ساخته استاد #حسن_کسائی تنظیم استاد #حسین_علیزاده گروه سازهای ملی . کنسرت لندن سال انتشار ۱۳۷۲ آلبوم صبحگاهی 🆔 @ostadfarhangsharif ‌

و یک خاطره! زمستان 1390 در همایش هزارۀ شاهنامه در مرکز دایرةالمعارف بزرگ اسلامی شاهد این صحنه بودم که جوانکی با شوق و ذوق فراوان از میان جمع راهی به سوی دکتر محمود امیدسالار یافت و خطاب به ایشان گفت: استاد! درود! دکتر امیدسالار هم به قول ما یزدی‌‌‌ها نه گذاشت و نه برداشت، فوری گفت: پدر و مادرت به تو سلام کردن یاد نداده‌اند؟ چرا مثل پدر و مادرت نمی‌گویی سلام؟ برای کسانی که دکتر امیدسالار را نمی‌شناسند، باید گفت ایشان علاوه بر کارنامۀ علمی پربار در ایران‌شناسی و شناخت فرهنگ مردم، دستیار استاد فقید خالقی مطلق در تصحیح شاهنامه نیز بوده‌اند.

سره‌گرایی زمانی ارزشمند است که به شناخت بهتر ظرفیت‌های زبان فارسی کمک کند، نه آنکه تاریخ واقعی زبان را انکار کند. هیچ زبان بزرگی با حذف واژه‌های هزارساله نیرومند نشده است. انگلیسی واژه‌های فرانسوی و لاتینی را حذف نکرد. ترکی واژه‌های فارسی و عربی را یکسره کنار نگذاشت. فرانسوی نیز از واژه‌های لاتینی و یونانی دست نکشید. فارسی نیز با جذب واژگان، زبانی نیرومند و جهانی شده است. واژه‌ای که هزار سال در شعر، نثر، مکاتبات، اسناد، فرهنگ عامه و گفتار مردم زندگی کرده، دیگر «بیگانه» نیست. نتیجه «درود» واژه‌ای زیبا، اصیل و ارزشمند در زبان فارسی است و جایگاه خاص خود را دارد؛ همان‌گونه که «سپاس» و «آفرین» هر یک جایگاه ویژهٔ خود را دارند. اما تاریخ زبان فارسی نشان نمی‌دهد که «درود» در هیچ دوره‌ای جانشین طبیعی «سلام» در گفت‌وگوی روزمره بوده باشد. از این رو، اصرار بر اینکه همهٔ مردم به جای «سلام» بگویند «درود»، نه ادامهٔ سنت تاریخی زبان فارسی، بلکه کوششی برای مهندسی نمادین زبان و هویت است؛ کوششی که با شواهد ادبی، تاریخی و زبان‌شناختی سازگار نیست. نقد این رویکرد البته به معنای داوری دربارهٔ انگیزهٔ همهٔ کسانی نیست که از «درود» استفاده می‌کنند. بسیاری از افراد صرفاً از روی ذوق، سلیقه یا علاقه به واژه‌های فارسی چنین می‌کنند. اما هنگامی که این انتخاب به صورت یک حکم ایدئولوژیک و همراه با نفی «سلام» و تحریف تاریخ زبان عرضه می‌شود، با شواهد موجود در ادب فارسی، تاریخ زبان و مطالعات زبان‌شناسی همخوانی ندارد. اگر لازم باشد می‌توانیم شواهد بیشتری نیز تهیه کنیم که با ارجاع به آثار زبان‌شناسانی مانند احسان یارشاطر، ژیلبر لازار، محمدرضا باطنی، علی‌اشرف صادقی و نیز شواهدی از شاهنامه، تاریخ بیهقی، گلستان سعدی و فرهنگ‌های تاریخی فارسی تنظیم شده باشد.

پیش از متن، یک توضیح: باید میان نقد یک جریان فکری و نسبت دادن انگیزه یا وابستگی سیاسی به همهٔ افراد تمایز گذاشته شود. ممکن است کسی صرفاً از روی سلیقه یا عادت از «درود» استفاده کند، بی‌آنکه وابسته به جریان خاصی باشد. بنابراین نقد متوجه یک گفتمان و یک برداشت زبانی است، نه همهٔ گویشوران. «درود» جای «سلام» را نمی‌گیرد؛ نگاهی تاریخی، زبان‌شناختی و جامعه‌شناختی به یک خطای رایج در سال‌های اخیر، گروهی از هواداران سره‌گرایی افراطی کوشیده‌اند واژهٔ «درود» را جانشین «سلام» کنند و چنین القا کنند که «سلام» واژه‌ای بیگانه، تحمیلی و حتی به معنای «تسلیم شدن» است. این ادعا، هرچند در فضای مجازی بارها تکرار شده، از نظر زبان‌شناسی تاریخی، ریشه‌شناسی، ادبیات فارسی و جامعه‌شناسی زبان استوار نیست. نخست: «سلام» در فارسی، واژه‌ای هزارساله است هیچ زبان زنده‌ای را نمی‌توان بر اساس منشأ واژگانش داوری کرد. فارسی امروز سرشار از واژه‌های ایرانی، عربی، ترکی، مغولی، فرانسوی و انگلیسی است که همگی در طول تاریخ جذب دستگاه زبانی فارسی شده‌اند. «سلام» نیز دست‌کم هزار سال است که در زبان فارسی حضور دارد. این واژه نه تنها در گفتار مردم، بلکه در آثار بزرگ‌ترین شاعران و نویسندگان فارسی جایگاهی کاملاً طبیعی یافته است. وقتی واژه‌ای بیش از یک هزاره در زبان زندگی کرده، دیگر بخشی از خود زبان فارسی است، نه عنصری بیگانه. دوم: «درود» در تاریخ زبان فارسی چه معنایی داشته است؟ در متون فارسی، «درود» بیشتر به معنای «دعای خیر»، «آفرین»، «تحیت» و «درود فرستادن» به کار رفته است، نه الزاماً معادل سلام روزمره. هنوز هم در فارسی رسمی می‌گوییم: «درود خدا بر پیامبران.» «درود بر روان پاک فردوسی.» «درود و سپاس.» در همهٔ این نمونه‌ها، «درود» معنای «دعای خیر» و «تحیت» دارد، نه همان کارکردی که «سلام» در آغاز مکالمهٔ روزمره دارد. به همین دلیل، در سنت ادبی فارسی، «سلام» و «درود» دو واژهٔ هم‌پوشان اما کاملاً یکسان نبوده‌اند. سوم: حافظ نیز «سلام» می‌گوید، نه «درود» اگر «درود» قرار بود جای طبیعی «سلام» باشد، انتظار می‌رفت بزرگ‌ترین شاعران فارسی آن را در همان جایگاه به کار ببرند؛ اما چنین نیست. حافظ می‌گوید: سلامی چو بوی خوش آشنایی بدان مردم دیده‌روشنایی در این بیت، «سلام» دقیقاً همان معنای آشنای خوشامدگویی، مهرورزی و آغاز ارتباط انسانی را دارد. در جای دیگر نیز می‌گوید: ملوک را چو ره پایبوس این در نیست کی اتفاق مجال سلام ما افتد یا سعدی می‌گوید: من ای صبا ره رفتن به کوی دوست ندانم تو می روی به سلامت سلام من برسانی و در نسخه‌های معتبر، تعبیرهایی چون «سلام» و «پیام سلام» بارها در غزل‌های او دیده می‌شود، حال آنکه «درود» هرگز جایگاه غالب سلام روزمره را در شعر حافظ پیدا نکرده است. چهارم: در زبان ترانه‌های معاصر نیز «سلام» زبان طبیعی مردم است همین استمرار را در موسیقی معاصر به‌عنوان شاهدی از زبان زندۀ مردم پیش از دخالت‌‌های مغرضانۀ سیاست‌ورزانۀ اخیر نیز می‌بینیم. هایده در ترانهٔ مشهور «سلام، سلام» و شهره در ترانۀ «یه بار سلامت می‌کنم...» و ... از همین واژه بهره می‌گیرد؛ زیرا «سلام» زبان طبیعی مردم ایران است، نه واژه‌ای تصنعی یا تحمیلی. اگر «درود» جانشین طبیعی «سلام» بود، انتظار می‌رفت سالها پیشتر در فرهنگ عامه، ترانه‌ها، فیلم‌ها و گفت‌وگوهای روزمره نیز همان جایگاه را پیدا کند؛ اما چنین نشده است. زبان مردم، برخلاف بخشنامه و شعار، مسیر طبیعی خود را انتخاب می‌کند. پنجم: آیا «سلام» یعنی «تسلیم شدن»؟ یکی از رایج‌ترین استدلال‌های فضای مجازی این است که «سلام» از ریشهٔ «تسلیم» آمده و بنابراین هنگام سلام کردن، انسان خود را تسلیم طرف مقابل می‌کند. این ادعا از نظر ریشه‌شناسی نادرست است. «سلام» از ریشهٔ «س ل م» است که در زبان‌های سامی مفاهیمی مانند سلامت، صلح، امن، بی‌آسیبی و آرامش را می‌رساند. واژه‌هایی مانند «سلامت»، «سالم» و «سلام» همگی از همین خانواده‌اند. در مقابل، «تسلیم» از باب صرفی دیگری ساخته شده و معنای «واگذار کردن» یا «گردن نهادن» دارد. هم‌ریشه بودن دو واژه، هرگز به معنای یکی بودن مفهوم آنها نیست. در فارسی نیز وقتی می‌گوییم «سلام»، مقصود آرزوی سلامت و صلح است، نه اعلام فرمانبرداری. ششم: خود عرب‌ها نیز همیشه «سلام» نمی‌گویند برخی تصور می‌کنند تمام گفت‌وگوهای عربی با «السلام علیکم» آغاز می‌شود. در واقعیت چنین نیست. در عربی معیار و نیز در بسیاری از گویش‌های عربی، عبارت‌هایی مانند: أهلاً أهلاً وسهلاً مرحباً هلا يا مرحبا بسیار رایج‌اند و در بسیاری از موقعیت‌های روزمره، بیش از «السلام علیکم» شنیده می‌شوند. بنابراین حتی در زبان عربی نیز یک قالب ثابت و انحصاری برای خوشامدگویی وجود ندارد. هفتم: خطای سره‌گرایی افراطی

⬇️ دانلود موزیک در آهنگیفای

هوش‌واره جای‌گزینِ انسان‌ها نخواهد شد، بل‌که انسان‌هایی که از هوش‌واره استفاده می‌کنند جای‌گزینِ دیگران خواهند شد. سَم آلتمن ‌

🏷سکه‌های لاری: از خلیج فارس تا اقیانوس هند 🖌گرداوری، تدوین و ترجمه: فاطمه قملاقی 👈سکه لاری با ظاهر خاص و منحصر به فرد خود، یکی از ابزارهای مهم و کلیدی در حوزه تجارت دریایی بین خلیج فارس و اقیانوس هند به شمار می‌آید. رواج این سکه در گستره بسیار وسیعی که به ترتیب از شرق به غرب شامل بنادر هند و دریای عمان، خلیج فارس، نشانه‌ای از نفوذ اقتصادی و سیاسی ایران در مسیرهای بین‌المللی است و نماد ارتباط تمدن ایران با بنادر فعال در حوزه تجارت است. استفاده از سکه لاری با خلوص بالای نقره، بیانگر آن است که ایران به‌ویژه در دوره صفویه و پس از آن نقش حیاتی در شبکه تجارت دریایی ایفا می‌کرد. در طی کاوش‌های باستان‌شناسی تعداد قابل توجهی از این سکه‌ها در نقاط مختلفی چون گوا، سواحل مالابار و هرموز بدست آمده است، از این روی در پژوهش‌ها و مطالعات تاریخ اقتصادی و تجارت دریایی یکی از منابع دست اول و بسیار مهم به شمار می‌رود. نگارستان اندیشه: ناشر تخصصی علوم انسانی .

🍒آلبالوپلو در متون کهن🍒 دیری‌است که ما چلو نخوردیم آلو بالو پلو نخوردیم دیری‌است که در طویله دهر پیشاهنگیم و جو نخوردیم سرچنگ زدیم بر حریفان صد شکر که پیش‌رو نخوردیم رفتیم به جلوه‌گاه معشوق از هیچ کسی مرو نخوردیم از افادات طبع طوطی شکرستان فصاحت امیر محمدقاسم المتخلص به نبیره محمدمفید مستوفی بافقی. جامع مفیدی. به‌کوشش ایرج افشار. ج۲، صص ۴۳۹-۴۴۰.

توجه کرده‌اید که چند دهه است در نوشته‌های رسمی اتومبیل نمی‌نویسیم و به‌جای آن، واژۀ خودرو را به کار می‌بریم؟ حتی در گفتار هم می‌گوییم خودروسازی. گویا اتومبیل فقط در اتومبیل‌رانی همچنان زنده است. بجا است در نگارش و ویرایش نیز همین واژۀ زیبای خودرو را به کار ببریم. ١۴۰۵/۰۴/۲۲ ▫️فرهاد قربان‌زاده @azvirayesh

«میانجی‌گر» واژۀ نادرستی است. «میانجی» درست است. به جای «میانجی‌گران» باید گفت «میانجیان». «میانجی» یعنی واسطه و نیازی به پس‌وندِ «-گر» ندارد. اگر به جای «میانجی» بگوییم «میانجی‌گر»، مثلِ این است که به جای «قاضی» بگوییم «قاضی‌گر». کارِ میانجی میانجی‌گری است، یعنی وساطت. در متونِ کهنِ فارسی واژۀ «میانجی‌ای»، یعنی میانجی‌گری، هم آمده‌است. #درست‌نویسی ‌

انتصاب «محمّد دهقانی» به مدیریّت بخش ادبیّات فارسی مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی ♦️دبا: رئیس مرکز دائرة‌المعارف بزرگ اسلامی در پی فقدان زنده‌یاد «اصغر دادبه» که از ابتدای تابستان ١٣٧٨ تا هنگام درگذشت در پنجم فروردین ١۴٠۵، مدیر بخش ادبیّات این نهاد دانشنامه‌نگاری بود، بنا به معرّفی و توصیّۀ «سیّدفتح‌الله مجتبائی»، مشاور عالی بخش ادیان و عرفان مرکز، «محمّد دهقانی» را به جایگزینی او منصوب کرد. 🔹در متن حکم صادره چنین آمده است: 🔸جناب آقای دکتر محمّد دهقانی با عرض سلام، به موجب این ابلاغ و با توجّه به سوابق تحسین‌برانگیز علمی جنابعالی، به مدیریّت بخش ادبیّات فارسی مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی (مرکز پژوهش‌های ایرانی و اسلامی) منصوب می‌شوید. خداوند بزرگ شما را مشمول عنایت خود قرار دهد. کاظم موسوی بجنوردی ٣١ خرداد ١۴٠۵ @cgie_org_ir

من مسئولِ حرفی‌ام که می‌زنم، نه مسئولِ برداشتی که تو می‌کنی. دون میگل روئیس

کتاب سده منتشر کرد:   گنج‌واژۀ فارسی (۲۰۰ هزار واژه‌معنی با دسته‌بندیِ موضوعی/ ۱۱۷۴ مقولۀ موضوعی) بهروز صفرزاده چاپ اول: بهار ۱۴۰۵/ ۱۰۹۱ صفحه/ قطع وزیری/ جلد سخت/ ۳۵۰۰۰۰۰ تومان     گنج‌واژه یا تِزاروس نوعی فرهنگ است که در آن واژه‌ها و اصطلاحات بر اساسِ دسته‌بندیِ موضوعی مرتّب شده‌اند، نه بر اساسِ ترتیبِ الف‌بایی. گنج‌واژه به شما کمک می‌کند که واژه یا اصطلاحِ مناسبی را که در جست و جویش هستید بیابید و در گفتار یا نوشتارتان به کار ببَرید. در گنج‌واژه ابتدا مفاهیم و موضوعات در یک دسته‌بندیِ کلّی به چند فصل تقسیم شده‌اند و سپس دسته‌بندی ریزتر و جزئی‌تر شده و واژه‌ها و اصطلاحاتِ نزدیک به هم یا مترادفِ هم در کنارِ یک‌دیگر به ترتیبِ الف‌با در یک مقوله آورده شده‌اند. گنج‌واژۀ حاضر دربردارندۀ ۲۰۰ هزار واژه و اصطلاحی است که در طولِ بیش از یازده قرن تاریخِ زبانِ فارسی، از قرنِ چهارمِ هجری تا امروز، در متونِ نظم و نثر و در گفتار و نوشتار به کار رفته‌اند و می‌روند.   ⏳👈 خرید با ۱۰ درصد تخفیف و ارسال رایگان (به مدت محدود): @salesadmin1   @SadePub

نائب؟؟؟؟؟ نایب جز؟؟؟؟؟ جزء یا جزو

تصویه!!! یعنی نه تسویه! نه تصفیه!!

🔻‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ اداره پلیس هوبر هایتز در ایالت اوهایو آمریکا ویدیویی منتشر کرده که نشان می‌دهد یک کارگر حمل زباله، از پیدا شدن مظنونی تحت‌ تعقیب پلیس راهنمایی و رانندگی بوده، از داخل یک سطل زباله پیدا می‌کند. پلیس اعلام کرده است که این مظنون بدون آسیب بازداشت…