دختر مهتاب

شب اول، در تلاش برای متصل موندن به درس.

شب اول، شورابیل. چهار سالی بود ندیده بودمش، دلتنگش بودم.

هوای اردبیل انقد خنک و لطیفه که روحم رو نوازش می‌ده.

یک عالمه داروخونه و زیر و رو کردیم و هیچ جا قرصم رو نداشت. غم.

پوستم کنده شد تا ثبت‌نام کنم با اون باگای مسخرش. یک ساعت کامل وقت گرفت و هزار جور بازی درآورد. اصلا نذاریدش روز آخر.

چنان دارم ثبت نام کنکور بهداشت رو می‌ندازم پشت گوش انگار نه انگار بیشتر از یک ساله دارم براش‌ جون می‌کنم. امان از این اهمال‌کاری و دقیقه نودی بودن.

چنان دارم ثبت نام کنکور بهداشت رو می‌ندازم پشت گوش انگار نه انگار بیشتر از یک ساله دارم براش‌ جون می‌کنم. امان از این اهمال‌کاری و دقیقه نودی بودن.

از chat GPT پرسیدم اگر یک بیت شعر بودم چی می‌بودم؟

این شاپ دوست نازمه که تازه تاسیسش کردن. مطمئن و مورد اعتماده و کلی آیتم‌های گوگولی و خوشگل دارن. ازش حمایت می‌کنید؟🥹

عصر سه‌شنبه‌ای که برای نجات دادن خودمون از احوالات بد، به درست کردن پنکیک‌های خوشمزه و قهوه‌ی دیرهنگام گذشت.

تلاش‌های روزمره.

📚🧋

ببینید چقدر بامزه‌ست😭

امروز برای اولین بار سنجاب واقعی دیدم بچه‌ها😭🐿

همه‌ی نارسیسیست‌ها پر سر‌ و صدا و از خود راضی نیستن. این احتمالا یکی از مهم‌ترین چیزهائیه که باید درباره‌ی نارسیسیزم بدونیم. همون‌طور که توی اولین پست گفتم، وقتی می‌گیم فلانی خودشیفته‌ست، معمولا یه آدم خیلی برون‌گرا رو تصور می‌کنیم که پر از اعتمادبه‌نفسه،…

همه‌ی نارسیسیست‌ها پر سر‌ و صدا و از خود راضی نیستن. این احتمالا یکی از مهم‌ترین چیزهائیه که باید درباره‌ی نارسیسیزم بدونیم. همون‌طور که توی اولین پست گفتم، وقتی می‌گیم فلانی خودشیفته‌ست، معمولا یه آدم خیلی برون‌گرا رو تصور می‌کنیم که پر از اعتمادبه‌نفسه، اهل نمایش و عاشق توجهه و دائما در حال تعریف کردن از خودشه. این مدل وجود داره و بهش می‌گن Grandiose Narcissism یا نارسیسیزم گرندیوز. اما یه مدل دیگه هم هست که از چشممون دور می‌مونه؛ Vulnerable Narcissism یا نارسیسیزم آسیب‌پذیر. این آدم ممکنه خجالتی باشه؛ ممکنه حتی از بیرون آدمی کم‌اعتمادبه‌نفس به نظر بیاد؛ ممکنه خودش رو مظلوم، نادیده گرفته‌شده یا حتی بی‌ارزش بدونه.؛ ولی هم‌چنان یه نیاز شدید و همیشگی به خاص بودن، ارزشمند بودن و دیده شدن داره. در واقع رفتارهای خودشیفته‌طورش فقط به شکل متفاوتی بروز می‌کنن؛ مثلا با قهر و رنجش طولانی، حس این‌که "هیچ‌کس قدر منو نمی‌دونه" و یا فرو رفتن توی نقش قربانی. به‌جای این‌که بگه "چطور جرات کردی از من انتقاد کنی؟"، ممکنه ساعت‌ها سکوت کنه و در ذهنش درباره‌ی ظلمی که بهش شده داستان بسازه و بعدا اون داستان‌ها رو به عنوان واقعیت بازگو کنه و مبنای رفتارها و تصمیم‌های بعدی‌ش قرار بده. و نکته‌ی جالب‌تر اینه که این دو تا، لزوما دو دسته‌ی جدا نیستن. فردی که Traitهای خودشیفتگی توش برجسته‌ترن، ممکنه وقتی موفقه و تحسین می‌شه، گرندیوز و خود بزرگ‌بین باشه و وقتی شکست می‌خوره یا احساس طرد شدن می‌کنه، آسیب‌پذیر. ظاهر عوض می‌شه؛ ولی یه مسئله‌ی مشترک پشت هر دو وجود داره: نیاز شدید به حفظ احساس ارزشمندی. و همین نیاز شدید به تایید بیرونی و احساس پوچی‌ و بی‌ارزشی‌ای که نسبت به خودش داره، ما رو می‌رسونه به یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های نارسیسیزم: واکنش شدید به هر نوع انتقاد. Nocturnal

اون روزایی که از همه‌چی زدی تا بتونی تو این مسیر ادامه بدی رو یادت نره. اون روزایی که پولاتو کنار می‌ذاشتی تا بتونی رفرنس بخری رو بازم یادت نره. یادت نره چقدر تلاش کردی، سرمایه و زمانتو به‌پاش ریختی تا تو این نقطه وایسی و بگی نمی‌تونم! من بهت حق میدم خسته بشی. من می‌دونم تو شرایطی که آدم از یک ثانیه‌ی بعدش خبر نداره، تلاش برای آینده گاهی چقدر پوچ و بی معنی به نظر میاد ولی، اون روز اول که عاشقِ ته این داستان شده بودی، قول ندادی که با هر پیچ و خمی و هر باد لغزنده‌ای نلرزی و ثابت‌قدم بمونی؟! قول ندادی که مثل فرزندت به این مسیر عشق بورزی و بزرگ شدن و رشدش رو ببینی؟! تو قول دادی. و متاسفم که با تمام هزینه‌-فایده‌هایی که هر روز سبک‌سنگینش می‌کنی، نمی‌تونی به همین راحتی‌ها جا بزنی. متاسفم که راهی به جز ادامه‌دادن نداری.

من تموم شدم و فیزیولوژی کلب تموم نمی‌‌شه.