экстаз

Тәңір есік ашқан кезде, үндемеңіз, бойұсыныңыз... Руми

Мына ән жылатты. Себеп әнде емес. Ән салып отырған адамда. Әріптесім. 3 жылдай боп қалды қатерлі ісікке шалдығып, өмір үшін күресіп жүр. Бүгін бір бас қосу болып, үйінен жұмысқа келді. Жұрт қолқа салғасын осы әнді айтты. Өміріміздің өткінші екенін ұмытып кетеміз. Дәурен өтеді де кетеді… Бізде нендей алысқа самғар күш бар, Бәрі өтпелі – арзу, ой, арман құштар. Қалатыны түк те емес – бір құлыптас, Қонып ұшар қанаты талған құстар. Есенғали Раушанов

Я всегда твердил, что судьба - игра.       Что зачем нам рыба, раз есть икра.       Что готический стиль победит, как школа,       как способность торчать, избежав укола.       Я сижу у окна. За окном осина.       Я любил немногих. Однако -- сильно.       Я считал, что лес -- только часть полена.       Что зачем вся дева, раз есть колено.       Что, устав от поднятой веком пыли,       русский глаз отдохнет на эстонском шпиле.       Я сижу у окна. Я помыл посуду.       Я был счастлив здесь, и уже не буду.             Я сказал, что лист разрушает почку.       И что семя, упавши в дурную почву,       не дает побега; что луг с поляной       есть пример рукоблудья, в Природе данный.       Я сижу у окна, обхватив колени,       в обществе собственной грузной тени.       Я сижу в темноте. И она не хуже       в комнате, чем темнота снаружи.       Бродский❤️

Меня окружают молчаливые глаголы,       похожие на чужие головы       глаголы,       голодные глаголы, голые глаголы,       главные глаголы, глухие глаголы.       Глаголы без существительных. Глаголы -- просто.       Глаголы,       которые живут в подвалах…

Меня окружают молчаливые глаголы,       похожие на чужие головы       глаголы,       голодные глаголы, голые глаголы,       главные глаголы, глухие глаголы.       Глаголы без существительных. Глаголы -- просто.       Глаголы,       которые живут в подвалах,       говорят -- в подвалах, рождаются -- в подвалах       под несколькими этажами       всеобщего оптимизма.       Каждое утро они идут на работу,       раствор мешают и камни таскают,       но, возводя город, возводят не город,       а собственному одиночеству памятник воздвигают.       И уходя, как уходят в чужую память,       мерно ступая от слова к слову,       всеми своими тремя временами       глаголы однажды восходят на Голгофу.       И небо над ними       как птица над погостом,       и, словно стоя       перед запертой дверью,       некто стучит, забивая гвозди       в прошедшее,       в настоящее,       в будущее время.       Никто не придет, и никто не снимет.       Стук молотка       вечным ритмом станет.       Земли гипербол лежит под ними,       как небо метафор плывет над нами! ❤️ Бродский

Beine.Pro интернет журналының редакциясы фактчек ботын жасап шығарған екен. Telegram-дағы бір қазақша арнаның мәтінін алып, тексеріп көрдім. 1. Мына сілтемені көшіріп алып, аккаунтыңыз қосылып тұрған браузерден ашқаныңыз дұрыс: 2. Бір материалды тексермек болсаңыз, Beine.Pro Check-ке контент тұрған сайтты емес, материалдың (мәтіннің) өзін салғаныңыз дұрыс; 3. Әуелі верификация, жауапкершілік, бейтараптық сүзгісі бойынша, кейін тағы тереңірек (IMVAIN) талдайды. Мәтінге соның нәтижесіне қарай баға беріледі. Ары қарай тепе-теңдігі, әділдігі қалай, сыңаржақтығы не — сол тексеріледі; 4. Мәтіндегі тұжырымдарды бөліп көрсетеді; 5. Мәтіндегі фактілерді жеке-жеке тексеріп, үкімін айтады (мен тексерген мәтіндегі фактілердің бәрі рас болып шықты); 6. Халықаралық фактчекиң стандарты бойынша жалпы үкім шығарады; 7. Ашық дереккөздерді тексеріп-зерттейтін халықаралық практикадан (Bellingcat) ұсыныс-кеңес береді (мәтінде айтылатын деректерге қарай); 8. Мәтінді қалай жақсартуға болатынын айтады.

🩸🩸🩸 Бұл кезең – бүкірді түзейтін моладай қатал... Әкем мен әкемдейлердің буынындай ұмытшақ. Әжемнің әжімді алақанындай мұңлы және мен туған жердің топырағындай көне. Бұл кезең – Ағамның шеке тамырындай андыздалып тұрады сосын сорға туған сұлулықтай қасіреттене кетеді кейде... Бұл кезең – Өмір бойы аттан түспей соңында төсекке таңылған атамдай жуас, Тілегі сынған апамдай момын. Ерте кеткен ағамның отын өшірмей отырған жеңгемдей өкпешіл және Өзімдей үнсіз...

Апау, Көзіңнің жасын сүрткен емеспін, Күткен де емессің жұбаныш. Тағдырға бірақ іштей егестің, Осы ғой – біздің кінәміз. Апау, Жаныңа меде бола алмағанмын, Таба алмағанмын бір демеу. Ішіме жұттым, санамды алдадым Өзіңнен қалған – үндемеу. Апау, Зарыңның бәрін үнсіз тыңдадым, Үнсіз тырнадым жанымды. Көктемдей еді – гүлсіз тұр бағың Жаңылдым, апа, жаңылдым. Апау, Өмірге күле қарайтын едің, Балайтын едің өзіме. Сәулеңнің мөлдір арай төгетін Келіпті-ау өшер кезі де... Апа, Өмірдің досы өлім деп едің, Төзім деп едің жолдасы, Таланнан ерте безінген едім, Таланып жүрек тұр қазір, Апау… Елігімай

экстаз pinned «Тас сүйреген құл сынды бұлтты тартып барады жел. Уақыт, түсіме енші. Бір бақытты бәрінен күттім артық, Қанша жанды жылатып, түсінерсіз.»

Қайғы – тек қарсылықтан туады. Қуаныш – қабылдаудан. Тіпті жүрегіңді тілгілеген қасірет «қабылдаған» кезде қамытын шешеді. Жамандық деген жоқ. Тек қарсылық қана бар. Руми

💚

Әуез

Бағынбайтын іштегі бұлқыныстар, Өлең көздің жасы емес, іркіп ұстар. Сәл жымиып, тағы да есіме алдым, Жымиыста ең ауыр күрсініс бар...

Түзеуге келмейтін қателіктер болады. Қанша өкін, қанша жыла, енді ештеңе өзгермейді. Жанұшыра Құдайдың жарығына жармасасың. Осы бір жылт еткен үміттің артынан алқынасың. Басқа амал бар ма…сол үміт сөнбесе болғаны әйтеуір…

Тағдырға ренжуге болмайтынын ақыры түсіндім. Адамдарға да. Бәзбіреулер жәбірлесе де, көңіліңді лайласа да, бәрі-бәрі – өз әлсіздігіміз, өз қателігіміз. Демек бір жерде ізгіліктің шеңберінен аттап кеткенбіз. Қадірімізді қашырғанбыз. Қасиетіміз қалмаған. Жараландым деп жүрекке жүк түсіре бергеннен еш пайда жоқ. Жандағы кірден арылу ғана керек.

Шаршағаным жоқ... Оянсам деймін тұп-тұнық таң самалы боп, Қара түн жаққа жарқылдап бара жатамын, Ай - жүрек ару аңқылдап қарсы алады деп. Қарсы алады деп... Жанымды сағынып кеттім! Сағынышыма сарғайып, Тағы үміт еттім! Өмір дегенің рахат қой, рахаттан бірақ, Шаршағаным жоқ, Әншейін, жалығып кеттім.. Бақыт Беделхан

Тумадым, туылмадым, жаратылдым, Тас түнегін қақ жарып қара түннің. Жетім қозы сияқты желін іздеп, Қарайғанға жүгіріп баратынмын. Ағарғаннан ақ еді бала көңіл, Жан апамның қайғысы қара қоңыр. Қарайғанға жүгіртіп қаршадайдан, Құдай жаққа жетелеп барады өмір. Мен не жаздым Құдайға, Несін алдым? Ес білгелі қол жайып есіме алдым. Адалдығын итімнің көрген күні, Адамдардың иттігін кешіре алдым. Жолдас болдым жақсымен жаманмен де, Араластым адалмен, араммен де. Тыртығы бар маңдайым жарқырайды, Қабірі мен қоғамы қараңғы елде. Жақсы көрдім, жек көрдім, қателестім, Қайыры бар демейді қатені ешкім. Жүрегіңде жылт еткен сәуле болса, Қолыңды бер, мен саған жат емеспін. Достың көбі өліспей - беріскен ер, Бақытымның бұрауы теріс келер. Өзегімнен тепкенде өгей ғұмыр, Маңдайымнан сипады періштелер. Толғандырмас рухымды әридай түк, Әридаймен келмейді фәни қайтып. Бір-екі рет ажалдың уысынан, Сытылып шығып кеттім кәлима айтып. Барған сайын ауылға қой бағамын, Қой бағамын оңаша ой бағамын. Әкем неге ішуін қоймағанын, Шылым шегіп отырып ойланамын. (с) Ақжол Түменбай