گمشدگان برای همیشه

تو هیچ سنی شبیه به هم سن و سالام نبودم، نه خوشحالیم، نه غمم، نه زندگیم.

دوستت دارم بابت اون آدمی که داری از من میسازی.

کاش حداقل یه دایناسوری چیزیم بین این آدما وجود داشت.

میخوام یه کسب و کار راه بندازم اما نمیدونم بتونم موفق شم یا نه!یه جورایی میترسم از شکست.

تمومش میکنم.

نمی‌فهمی کی شب میشه، کی آخر هفته میشه، کی وارد ماه بعد شدی، اصلا کی یکسال بزرگتر شدی. بُعد زمان رو از دست دادیم انگار.

تموم شدن غمگینم میکنه، مثه تموم شدن سریال مورد علاقم، تموم شدن تعطیلات، تموم شدن سفر، تموم شدن عمر، تموم شدن جوونی...

وقتی دیگه برای دیده شدن کار نکردی، کارهات شروع می‌کنن به دیده شدن.

جسارت باز پس گرفتن داشته باشید، بازپس گرفتنِ امیدتون به زندگی.

بعضی وقتا فکر میکنم همه ی آدما ازم جلوترن، انگار هنوزم به اونجایی که باید نرسیدم، دارم سعیمو میکنم ولی این فکرای لعنتی دوست دارن همیشه منو بازنده نشون بدن.باباجان به فکرات مجال خودنمایی نده.

تک و تنها توی بی برقی و ظلمات خونه نشستم، اگه شارژ گوشیمم تموم شه رسما از دنیا و اهلش دور میشم.

حتی کوک درونمم نمیدونه چی میخواد.

به خودم اومدم دیدم، خیلی دارم سخت میگیرم، بیش از حد اهمیت میدم، دیگه خوشحال نیستم، غممام میشن گوله ی اشک و از چشمام میریزن بیرون. گفتم بس کن زن توانت تموم نشد؟ این همه گریه کردی درمون نشد؟ پس کی قراره حال خوبتو زندگی کنی.پا شدم یه نگاه تو آینه کردمو گفتم ، فقط رها کن همین.

فکر کن این دنیا یه بازیه، خودتو مشغول دیدن سرنخ ها کن، مسیر های عجیبو پیدا کن، معماهارو حل کن. از بازیت لذت ببر.

تو شروع کن، بعدا بهترش میکنی.

شایدم خودتو وسط این همه عجله گم کردی.

طرز فکرم عوض شده، دیگه برای کسی که قدر نمیدونه هیچکاری انجام نمیدم.

تا روزی که زنده‌ام از مسلمان متنفرم.

نسل ما چه چیزها که ندید و به چه سوگ ها که ننشت.حق ما این نبود، به ولله که نبود.