AseMooN!

موزیکِ امشب؛

از خود به شب پناه بردم، ندانستم شب میدانِ رو در رویی با خود است.

انگار یکی روحمو آویزون کرده به آخرین تارِ امید.

باید یاد بگیرم هر چیزی رو قبل از رسیدنش، توی ذهنم زندگی نکنم.

کاش یه کلبه‌ی دورافتاده بودم، وسط هیچ‌کجا، با یه پنجره رو به مِه.

یه چیزی تهِ دلم میگه صبر کن، هنوز تموم نشده.

من می‌خوام تاریک باشم تا تو شمعم بشی.

"باشد که زندگی به تو بازگرداند، تمام عشقی را که تو به دیگران می‌بخشی."

دلم می‌خواست ستاره‌ها چیدنی بودن، یکی‌شونو برای شبای تاریکم نگه می‌داشتم.

کاش می‌شد خستگی رو از تن درآورد و مثل یه لباس، یه گوشه انداخت و رفت خوابید.

گودوو.

همه‌چیز روشنه برام، خودمو زدم به نفهمیدن.

تعهد چیز خوبیه که خیلیا ازش غافلن، متعهد باشید دوستان، دنیا با ثباتِ آدما قشنگ‌تره.

آدما با حقیقت زندگی نمی‌کنن، با برداشتی که ازش ساختن زندگی می‌کنن.

حرف نزن، آهنگ بفرست من می‌فهمم.

هنوزم دیدنِ تو برام مثل عمرِ دوبارست.

سرتو بالا بگیر، ببین هنوز یه تکه قشنگی بالای سرت هست.

هیچ‌چیز تو زندگیم سر جاش نیست، جز لیوانِ چایی.

شاید قرار نبود نجات پیدا کنی، قرار بود خودت رو پیدا کنی.

صادقانه بگم، مهم نیست چقدر طول بکشه، مهم نیست چقدر سخت بشه، مهم نیست چقدر خسته‌کننده بشه، مهم اینه که تهش اون‌ شکلی بشه که دوست داری.