کوچه‌ی بی‌نام

دیشب خواب کارشناس ارشدم سرکار رو دیدم، این زن واقعا این یکسال خون من رو توی شیشه کرد، زجرم داد، با مدرک پایین تر فقط بخاطر اینکه باباش به سران نظام وصل بود زد توی سر من و کسی که دکترای رشته‌مون رو داشت. اون اوایل صبرم بیشتر بود، می گفتم اول کارم هست، باید…

خودت را به خاطر ناآگاهی آن روز، با آگاهی امروزت محاکمه نکن؛ مسئولیتت اینه که حالا که می‌فهمی، متفاوت رفتار کنی.

ذوق داشتن برای زندگی، خودش یه جور برنده بودنه.

عجله برای صمیمی شدن، فرصت شناختن رو می‌گیره.

گاهی قوی بودن ضرورته نه انتخاب‌.

[شاگرد: چگونه خودم را بابت اشتباهاتم ببخشم؟ شمس: تو آدمی را محاکمه میکنی که دیگر وجود ندارد. او تاوان داد تا تو امروز آگاه باشی.]

می‌دونی چی من رو بیش‌تر از همه می‌سوزونه؟ اینکه تو با من کاری کنی که من هرگز با تو‌ نکردم.

آسمان تو چه رنگ است امروز؟

اومدیم یکم بخوابیم که زودتر راه بیفتیم بقیه راه رو بریم که یکی اومد کنارمون پارک کرد و معلوم نیست با کی دعوا داره نصفه شبی که فحش از زبونش نمیفته.

آدم‌ها رو وقتی بشناسید که چیزی که توش براشون منفعت داره رو ازشون می‌گیرید.

تغییر وقتی سخت‌تر میشه که بخوای هم آدم قبلی بمونی، هم زندگی جدیدی بسازی.

درست میشه، درست‌ هم نشد، ما که صبور شدیم.

عصبانی شدن، همیشه انتخاب ما نیست؛ اما اینکه با عصبانیت چه کنیم، کم‌کم می‌تونه انتخاب ما بشه.

دست خودمو گرفتم و از پرتگاهی کشیدم بیرون که با ترس‌هام برای خودم ساخته بودم.

قصه‌ی عشق، بازی چرخ روزگاره. @NotesNegar

یکی هم می‌گفت: فرق آدما توی جبران کردنشونه، وگرنه همه اشتباه می‌کنن.

راز لذت‌بردنه توی شل کردنه‌ست. هرچقدر بیش‌تر سخت بگیری، بیش‌تر از دماغت درمیاد.