حُبْ

بزرگترین نشانه‌ تنهایی این است؛ آن‌هایی که در کنار تو هستند، نمی‌دانند بر تو چه می‌گذرد..

خواستم بگویم؛ اگر جهان با تمام بزرگی‌اش تو را به زمین بیاندازد، من حاضرم تو را از زمین بردارم. و اگر جهان تو را به تبعید فرستاد، من گوشه‌ای از قلبم را برایت وطن می‌کنم. و اگر پل‌های پشت سرت فرو ریخت، من دستم را آن‌سوی رودخانه نگه می‌دارم.

خداوندا خود راه گریزی قرار بده برای کشتی شکسته‌ای که نه غرق می‌شود و نه نجات پيدا می‌کند.

«آیا من پرنده‌ای هستم که خدا یادش رفت برایش آسمانی بیافریند؟!»

و سلام بر کسانی که وقتی در تاریکیِ وجود خود غرق شده بودیم، تنها شمع‌شان را برای ما روشن کردند.

آب بقا کجا و لب نوش او کجا؟ آتش کجا و گرمیِ آغوش او کجا خفتم به ياد يار در آغوش گل، ولی آغوش گل کجا و بر و دوش او کجا؟ - رهی معیری

جام زهرت را بياور من براي زندگي بيش از اين چيزي كه ميبيني مصمم نيستم.

شجاع بودن یعنی حاضر بودن در قلب خود؛ قلبی که شکسته و به میلیون‌ها قطعه‌ی مختلف تبدیل شده و هرگز نمی‌توان آن را درست کرد. مگان دیواین

همه تقصیرا رو گردن بگیر و ناپدید شو، انگار اصلاً وجود نداشتی. تو نمی‌تونی چیزی رو به آدمی بفهمونی که خودش نمی‌خواد بفهمه.

درست روي لبه جهان ايستاده ام يك لايه ديگر غم روي من بنشيند سقوط خواهم كرد.

سلام ای غم‌ها! که از شما در من گُلی‌ کبود شکفت؛ گلی که گفت سلام سلام بر همه‌ی شکنجه‌گرهایم. حسین صفا

«آیا غم تنها چیز این دنیا نیست که آدم ها واقعا صاحبش هستند.» ‏ولادیمیر ناباکوف

«در من خشمِ از زندگی کم نیست، همین‌طور تمایل به کنار کشیدن. و باور کنید، فروریختن در هیچِ مطلق از نظرم تصویر هولناکی نیست، بااین‌همه دودلم.» مارکوس ورنر / برگردانِ محمد همتی

بهترین شناگر هم باشی توي غم شب غرق میشی.

آدمِ نرفتنم، آدمِ رفیق بودنم، آدمِ با تو بودنم، یا اصلا آدم دیر رفتنم، دیر، خیلی دیر، ولی اگه یه روز برم، دیگه آدم برگشتن نیستم، آدمِ مثل قبل شدن نیستم.

-پشت سرت اشک‌ها ریختم که ریختن آب پشت سر کسی که می‌رود، نشان از امیدی است برای بازگشتن او.. اشک‌هایم را بازگرد. -حسنا زرین

از تمام گلدان‌ها آن که گلی نمی‌دهد منم؛ آن ابر که هرگز نمی‌بارد، بر بام خانه‌ی من است. آن پرنده که آواز نمی‌داند در حیاط من لانه دارد. آن واژه‌ای که در گلو می‌خشکد و هرگز به شعر بدل نمی‌شود، در دهان من است. ​از تمامِ دشت‌ها، آن‌که هیچ‌گاه باد درگندمزارهایش نپیچیده و هیچ‌کس خوشه‌ی طلایی‌اش را درو نکرده، زمینِ من است. آن دعا که تا آسمان می‌رود و بی‌پاسخ برمی‌گردد، دعای من است. همیشه آن که ناتمام، آن که حکمتی در کار اوست، منم.

هر كي ميخواد بزنه زيرش من آماده ام:)

«زمانی که فرو ریختم؛ هیچ‌کس برای آبادیِ من نیامد، من تنها بر ویرانه‌ام آجر شدم.»

اميدم را مگير از من خدايا خدايا …