عَیاذ

من حسادت می‌کنم حتی به تنها بودنت من به فردِ روبه‌رویی، لحظه‌ی خندیدنت من به بارانی که با لذّت نگاهش می‌کنی یا نسیمی که رها می‌چرخد اطرافِ تنت من حسادت می‌کنم حتی به دستِ گرم آن شال خوش‌رنگی که می‌پیچد به دور گردنت اینکه چیزی نیست گاهی دل حسادت کرده به عطرِ پاشیده از آغوش تو بر پیراهنت هیچ‌کس ای کاش در دنیا به تو حسی نداشت من حسادت می‌کنم حتی به قلبِ دشمنت کاش هرکس غیرِ من ای کاش حتی آینه پلک‌هایش روی هم می‌رفت وقتِ دیدنت

گفتم این روزها از همه‌ چیز خسته‌ام گفت باید صبر داشته باشی گفتم از صبر کردن بیشتر از همه چیز خسته‌ام.

- خونه‌مامان‌جون

هی استخاره گرفتم، دوباره فال زدم برای داشتنت رو به احتمال زدم کم از پرنده شده نیست بی تو عاقبتم برای دیدنت از بس که بال بال زدم! تمام فکر لبم لمس خال گردن توست اگر که بوسه به گردن زدم به خال زدم! تو یک سلام به من کردی و نفهمیدی به خانه رفتم و به سینه‌ام مدال زدم..

وداع؛

زنی با چشم‌های قهوه‌ای جامانده در جانم خیالش با من است اما حواسش را نمی‌دانم زنی که چشم او از شعر سعدی سر در آورده و من هر شب برای دیدن او شعر می‌خوانم چه بی‌رحمانه مویش را به روی شانه می‌ریزد و من در حسرتش مانند موهایش پریشانم به بی‌خوابی این دیوانه قانع نیست چشمانش سرم را داده در دستم به دنبال بیابانم مداوم می‌شمارم، چندمین دیوانه‌اش هستم که امشب با خیالش می‌سپارم لب به قلیانم نمی‌دانم برایش چندمین مردم که می‌میرم از این زیبایی افراطی‌اش گاهی هراسانم نمی‌خواهم کنار دیگری پیدا کنم او را توافق کرده‌ام با این زنِ جامانده در جانم

اون لحظه که آدما قبول می‌کنن که تنها از سر «حسادت» بوده که ازت این همه وقت دور شدن نه به خاطر کارات؛ واقعا لحظه مظلومیه. این همه به یه نفر حس ناکافی‌بودن بدی تا حس «حسادت» خودت رو فروکش کنی؟!

می‌ترسم از روزی که بیخیال دویدن شوم.