کومه

👶🏻

دیگه دارم به این نتیجه می‌رسم تنها حالتی که ممکنه من یه پسرک باجنمِ فنی دوستِ باغبونِ نازی نازی شونده‌ی کاکول طلاییِ حرف گوش کن داشته باشم اینه که خودم بزامش تربیتش کنم. ظاهرا در دنیای واقعی نمیشه پیداش کنم.‌ جمع اضداده، هم حرف گوش کن و نازی نازی شونده هم باغبون و سرسخت و توانا هم کاکول طلایی. شاید باید عسلی رو به فرزند خوندگی قبول کنم، هم پسریه، هم یه پت حرف گوش کنه، هم نازی نازی شونده، هم جنگی و دعوایی، هم سرش تو باغه فقط مشکلش اینه نمی‌تونه بیل و فرغون و مته و غیره دست بگیره. آدمش رو پیدا نکردم ولی پیشی داریم. باز شکر. سطح انتظارم از پسرا بی‌نظیره، پت‌واره.

اینا اینجا باشه تا بنده روزهای آتی نشون بدم قراره در نهایت به چی تبدیل بشه. ترجیح من استفاده از آجر بود چون من خیلی آجر رو در هر ساخت و سازی دوست دارم ولی فعلا در دسترس نبود و اولویت با سر و سامون دادنه. #آبادگری

رفتم آشپزخونه چایی دم کنم دیدم مامانم نشسته با گریه بهم می‌گه ظرف یخ افتاد رو پام سنگین بود پام درد می‌کنه. بنده جهت همدردی بهش گفتم بشین همینجا دست نزن به پات و به دردش فکر نکن بجاش به بستنی فکر کن(بستنی دوست داره) بعد خندش گرفت. گفتم دیدی جواب داد. حواست پرت میشه کم‌تر حسش می‌کنی. بنده همیشه همینقدر پروام نسبت به ضربه، دست و پام ببره یا چیزی بیوفته یا هرچی فورا سفت وایمیستم می‌بندم و سعی می‌کنم به دردش فکر نکنم و مشغول ادامه کار شم. برای من جواب می‌ده. البته جز این بوس و نازی نازی کردن آدما رو هم بلدم، هرچیزی بجاش.

پسری‌های خوب کله نازی نازی و بوس می‌شن🫶🏻

روشی که بنده داداش گیمرم رو مجاب می‌کنم یه تکونی به خودش بده وقتی همیشه می‌گه حوصله انجام کاری رو ندارم و همه چیز ماه‌ها میوفته گردن بقیه جالبه. یکی دو روز ملایم باهاش حرف می‌زنم اما نه اونقدر که لج کنه یا به غرورش بر بخوره، می‌گم پسر بیا کاری که سهم خودته رو انجام بده منم بتونم همچنان هواتون رو داشته باشم و فشار به یک سمت نباشه‌. بهش می‌گم دوست دارم با تو انجامش بدم و حس کنیم دور هم خانواده‌‌ایم‌. یکی دو روز من و من می‌کنه، ولی وقتی می‌بینه واقعی می‌گم یکم از قبل نرم‌تر میشه. مسئولیت من تربیت خانوادم نیست، ولی وقتی اینجام و کارهایی باید جمعی پیش برن ترجیح می‌دم هرکی سهم خودشو گردن بگیره و اگر نمی‌گیرن ابتدا از در ملایمت و همدلی وارد شم و اگر جواب نداد با عواقب عدم گردن گرفتن مواجه بشن. من غر نمی‌زنم سر کسی، یا همراهیش می‌کنم پاشه یا اگر نخواستن می‌ذارم سرشون به سنگ بخوره. اسمشو گذاشتم صلابت آمیخته به مهر. وقتی مسائل پیچیده می‌شه نه غر زدن و سرزنش جوابه نه لیلی به لالای کسی گذاشتن. مهمه کجا شل کن سفت کن در بیاره آدم. امروز بالاخره پاشد کمی اومد. لطفا پسریِ کاری و نازی باشید، دنیا واقعا گلستون‌تر میشه. بوس.

دیدید یه سری آدم‌ها خیلی خیلی سرزنده و پر انرژی‌ان؟ از درون تا بیرون. من اخیرا بعد دوماه استفاده از اسمارتیز و آروم‌تر کردن شرایط یه لحظاتی تو طول شبانه روز به صورت کوتاه تجربش می‌کنم. خیلی حس عجیبیه، انگار آدم می‌تونه دنیا رو در اون لحظه فتح کنه. به یکباره همه چیز امیدبخش و زیباست و آدم باور داره خیلی از پسش برمیاد. درسته چند ثانیه بعد به حالت عادی برمی‌گرده ولی خیلی جالبه. آدم یه لحظه جدی جدی های میشه. حالا نمی‌تونم صد در صد بگم بخاطر اسمارتیزه ولی حسش که می‌کنمو می‌تونم بگم. می‌دونم قبلا چنین حسی نداشتم و یکنواخت‌تر بود. الان یه اوجی داره و اینکه آدم حس کنه یه ورژن سرزنده‌تر و دلشادتری هم داره که فقط داشت زیر آوار خاک می‌خورد ولی وجود داشت‌، خیلی کشف جالبیه. آدم به خودش می‌گه اوه پس منم می‌تونم فلان حسو حس کنم و اوضاع شاید اونقدرا هم دیگه خیت نیست.

دوستانِ انیمه بین، بنده تنها انیمه‌ی دلخواهم پونیو بود. فقط آثار میازاکی رو دیدم. دیشب یه تیکه از یه انیمه تو اینستا دیدم که عزرائیل یه بچه کوچولو رو به سرپرستی گرفته بود. اگه دیدید بیایید بگید محتوا و دیالوگ‌ها چطوره؟ عزرائیل توجهمو جلب کرد. البته شاید هم…

دوستانِ انیمه بین، بنده تنها انیمه‌ی دلخواهم پونیو بود. فقط آثار میازاکی رو دیدم. دیشب یه تیکه از یه انیمه تو اینستا دیدم که عزرائیل یه بچه کوچولو رو به سرپرستی گرفته بود. اگه دیدید بیایید بگید محتوا و دیالوگ‌ها چطوره؟ عزرائیل توجهمو جلب کرد. البته شاید هم انیمه نیست و ai ساخته. چمی‌دونم. جالب بود https://t.me/harfmanrobot?start=1355208909

همون پروانه، خواستم به خودم ثابت کنم جزئیاتش حتی در کیفیت کم هم زیباست.