Lost Astronaut

*خودش داره به عکس شاش نگاه میکنه و میگه چقدر خوشگلن😍 (عقل علوم آزی)

13 ,8 ,2026 | Nikon D3300

میگه همونجور که پزشکیان رئیس جمهور شد توهم دانشگاه تهران قبول شدی. سطح ناامیدی🧍‍♂

اینقدر دلم میخواد کله صبح خیلی خیلی زود پاشم و برم بیرون. آخرین باری که اینجا این کارو کردم فکر کنم شهریور پارسال بود.

میگه همونجور که پزشکیان رئیس جمهور شد توهم دانشگاه تهران قبول شدی. سطح ناامیدی🧍‍♂

دوستان بنده به شدت دلتنگ عکاسی از آدم‌ها و با آدم‌ها هستم :) اگر شیراز هستید و مشتاق به همراهی کردن من، خوشحال میشم ببینمتون. می‌تونید بهم اطلاع بدید.

(حدر رفت تخم سگ. حدر رفت مادرجنده.)

بعد تو سوییس بچری یکیه با یکی از دهات‌های مثلاً جنوب کشور؟

آزادی رو با بدن، با رقصیدن تجربه کنید. شعاری در کار نیست.

سیاه و سفید، تدریجی و عمیق. انگار که از تمام منی که روزی بود، منی که هویتی داشت یک یاد و چند عکس مانده. زیاد فکر میکنم، فکر میکنم که آدم اگر به کله‌اش هوا نخورد میپوسد، آدم اگر دست‌ها را و زخم‌ها را و نگاه‌ها و کلمه‌ها را لمس نکند و نچشد، میپوسد. آدم بدون آزادی میپوسد. و جای خالی چیزهایی هست که هیچوقت پر نمیشود. آن روز به کیکم برای اولین بار وانیل نزدم. تفاوتی نکرد. فکر کردم کاش همه چیز مثل وانیل بود. کاش من وانیل بودم. کاش فقدان و وابستگی معنا نداشت. کاش میتوانستم پا پتی جنوب تا شمال را بدوم و فقط چشم‌هایم را با خودم ببرم. قوانین نوشته و نانوشته را پاک کنم و بگم بچرید انسان‌ها، بچرید. "گور پدر آینده و تصمیمات سازنده."

کمی نانا بودم.