नाते मनाचे - मराठी मोटिवेशनल

भावना महत्त्वाच्या की सत्यस्थितीला महत्त्व द्यावे? माणसाच्या आयुष्यात भावना आणि सत्यस्थिती या दोन्ही गोष्टी अत्यंत महत्त्वाच्या आहेत. भावना आपल्या मनाला दिशा देतात, तर सत्यस्थिती आपल्याला वास्तवाची जाणीव करून देते. अनेकदा आपण या दोन्हींच्या संघर्षात अडकतो. अशा वेळी प्रश्न पडतो—भावनांना महत्त्व द्यावे की सत्यस्थितीला? भावना माणसाला माणूस बनवतात. प्रेम, माया, जिव्हाळा, विश्वास आणि सहानुभूती यांमुळे नाती टिकून राहतात. जर आयुष्यात फक्त तर्क आणि वास्तव असेल, पण भावना नसतील, तर नात्यांमध्ये उब राहणार नाही. एखाद्याच्या वेदना समजून घेण्यासाठी केवळ सत्य पुरेसे नसते; त्यासाठी संवेदनशील मनही आवश्यक असते. परंतु प्रत्येक निर्णय फक्त भावनांच्या आधारावर घेतला, तर त्याचे परिणाम नेहमीच योग्य असतील असे नाही. भावना क्षणभंगुर असू शकतात. रागाच्या भरात घेतलेला निर्णय, अती प्रेमापोटी केलेला त्याग किंवा भीतीमुळे सोडून दिलेली संधी—हे सर्व पुढे पश्चात्तापाचे कारण ठरू शकते. म्हणूनच सत्यस्थिती समजून घेणे आवश्यक आहे. सत्यस्थिती कधीकधी कठोर असते, पण ती वास्तव असते. वास्तवाकडे दुर्लक्ष करून फक्त भावनांमध्ये जगल्यास आपण स्वतःलाच फसवू शकतो. उदाहरणार्थ, एखादे नाते केवळ भावनिक जडणघडणीमुळे टिकवण्याचा प्रयत्न केला, पण त्यात सतत अपमान, अविश्वास किंवा अन्याय असेल, तर वास्तव स्वीकारणेच योग्य ठरते. सत्य कडू असले तरी तेच पुढे जाण्याचा मार्ग दाखवते. याचा अर्थ भावना निरर्थक आहेत, असा नाही. भावना आणि सत्यस्थिती यांचा समतोल साधणे हीच खरी शहाणपणाची गोष्ट आहे. भावना आपल्याला मानवता शिकवतात, तर सत्यस्थिती आपल्याला योग्य निर्णय घेण्याची ताकद देते. भावना हृदयाचा आवाज असतात आणि सत्यस्थिती विवेकाचा. आयुष्यातील महत्त्वाचे निर्णय घेताना हृदय आणि बुद्धी यांचा संवाद होणे आवश्यक आहे; संघर्ष नव्हे. शेवटी, भावना आणि सत्यस्थिती यांपैकी एकाची निवड करण्यापेक्षा, सत्याचा स्वीकार करताना भावनांचा आदर करणे आणि भावना जपत वास्तवाचा स्वीकार करणे अधिक योग्य आहे. कारण केवळ भावनांवर जगता येत नाही आणि केवळ वास्तवावरही आनंदी राहता येत नाही. संतुलनातच जीवनाचे खरे सौंदर्य दडलेले आहे.

# भावना – मनाचा निःशब्द आवाज "भावना" हा शब्द जरी लहान असला, तरी त्याचा अर्थ संपूर्ण आयुष्य व्यापून टाकणारा आहे. माणूस हा फक्त विचार करणारा प्राणी नाही, तर तो भावना जगणारा प्राणी आहे. प्रत्येक हसू, प्रत्येक अश्रू, प्रत्येक शांतता आणि प्रत्येक शब्दामागे एखादी भावना दडलेली असते. भावना दिसत नाहीत, पण त्या प्रत्येकाच्या आयुष्याला दिशा देतात. आनंद, दुःख, प्रेम, राग, भीती, आशा, निराशा, मत्सर, अभिमान, कृतज्ञता – या सर्व भावना मानवी जीवनाचा अविभाज्य भाग आहेत. प्रत्येक भावना आपल्याला काहीतरी शिकवून जाते. आनंद आपल्याला जगण्याची उमेद देतो, दुःख आपल्याला मजबूत बनवते, अपयश संयम शिकवते, तर प्रेम निःस्वार्थपणे जगण्याचा अर्थ समजावते. काही भावना शब्दांत व्यक्त होतात, तर काही डोळ्यांतून वाहतात. काही भावना हसऱ्या चेहऱ्यामागे लपलेल्या असतात, तर काही शांततेतही स्पष्ट ऐकू येतात. अनेकदा माणूस "मी ठीक आहे" असे म्हणतो, पण त्याच्या मनात भावनांचं मोठं वादळ सुरू असतं. म्हणूनच एखाद्याच्या शब्दांपेक्षा त्याच्या भावनांना समजून घेणे अधिक महत्त्वाचे असते. आजच्या धावपळीच्या जगात माणूस यशाच्या मागे धावताना स्वतःच्या भावनांकडे दुर्लक्ष करू लागला आहे. भावना दाबून ठेवण्याची सवय वाढत चालली आहे. परंतु दडपलेल्या भावना एका दिवसात नाहीशा होत नाहीत; त्या मनात साचत राहतात आणि हळूहळू मानसिक ताण, एकटेपणा आणि अस्वस्थतेचे कारण बनतात. त्यामुळे आपल्या भावना स्वीकारणे, त्या योग्य प्रकारे व्यक्त करणे आणि दुसऱ्यांच्या भावनांचा आदर करणे ही मानसिक आरोग्याची पहिली पायरी आहे. खऱ्या अर्थाने मजबूत तोच असतो जो स्वतःच्या भावना ओळखतो, त्यांना स्वीकारतो आणि त्यांच्यावर संयमाने मात करतो. भावना कमकुवतपणाचे नव्हे, तर माणूसपणाचे प्रतीक आहेत. ज्याच्या मनात भावना जिवंत असतात, त्याच्यात माणुसकी जिवंत असते. शेवटी, जीवन हे फक्त श्वास घेण्याचे नाव नाही; तर प्रत्येक भावना मनापासून अनुभवत जगण्याचे नाव आहे. कारण भावना नसतील, तर आयुष्य जगता येईल कदाचित... पण ते कधीच अनुभवता येणार नाही...

शेवटी माणसाची किंमत काय..? नक्की वाचा आणि प्रतिक्रिया कळवा... 🙏🥰

"लॉर्डचा राजाची यशोगाथा"(नक्की पूर्ण वाचा✍) जेव्हा तुमच्या अस्तित्वावर प्रश्न,शंका उपस्थित केल्या जातात तेव्हा त्याला कसे टोलवायचे हे रोहित शर्माने आपल्या खेळातून दर्शवले🔥संघर्षाच्या काळात कसे मैदानावर खंबीर उभे राहायचे व बाहेर चालू असलेल्या तुमच्याबद्दलच्या चर्चेला स्वकार्यातून कसे शांततेत उत्तर द्यायचे हे शिकवले💪दडपणाखाली तर सर्वच व्यक्ती(खेळाडू)जातात पण त्यातून जो स्वतःचा मार्ग तयार करून पुढे जातो तोच खरा खेळाड🫡इतरांना लाजवेल अशी त्यांची खेळी.सोपे नसते बाहेर एवढ्या तुफान चर्चा चालू असताना स्वतःला त्या गोष्टींपासून दूर ठेवून आपल्या कार्यावर लक्ष बिंबवून चालणे✍हे कार्य कठीण आहे पण अशक्यही नाही हे दाखवून दिली आणि लॉर्डच्या मैदानावर एक दिवसीय क्रिकेटमध्ये शतका झळकवण्याच्या पहिला मानही मिळवला..संघर्षात दम असेल तर इतिहासालाही आपली नोंद घ्यावी लागते🔥हे दिमाखात यश मिळवल्यासारखेच..हेच खरे प्रतिउत्तर त्या सर्व शंकांचे जे ध्येयापासून दूर करतात..खरंच हा प्रवास खूप काही शिकवून जातो! ......🦋🌺✍🙏..... शब्दांकन✍-B.S.Kendre(stud) Telegram-@Bskendre5 Con-7218160575 (Whats) प्रतिक्रिया नक्की कळवा आणि आवडल्यास नक्की शेयर करा

पुस्तकाची किंमत.. “अलीकडच्या काळात एका विद्यार्थ्यांने मला ही दोन पुस्तकं दिली. खरतर ही पुस्तकं जुनी आहेत त्या विद्यार्थ्यांने ही वाचली पण त्याला यातलं काही समजलं नसावं.. त्याला एका मुलाने सांगितलं की, “ही पुस्तकं तूझ्या काही कामी नाही तू हे चव्हाण सरला दे!”आणि त्याने ही पुस्तकं माझ्याकडे दिली.. खरं सांगायचं तर ह्या पुस्तकाची माझ्या पेक्षा अधिक कोणीच जाणू शकतं नाही.. कधी काळ असा होता की, अशी पुस्तकं घेण्यासाठी माझ्याकडे पैसे नसायचे,असे पुस्तकं मला विकत घ्यावं वाटतं होते पण पैसेच नसल्याने ते विकत घेता आले नाही.. पर्यायाने कधी कधी मला स्पर्धा परीक्षेत अपयशाला समोर जावं लागलं.. पण आता वेळ अशी आली की,कधीकाळ पुस्तकं घेण्यासाठी पैसे नसणारा मी माझी स्वतः ची स्वालिखित चार पुस्तकं आतापर्यंत प्रकाशित झालीत आणि माझी पुस्तकं आता लोकं विकत घेत आहे.. आता पाचवे पुस्तकं सुद्धा प्रकाशनाच्या वाटेवर आलं आहे.. खरच पुस्तकाची किंमत त्यालाच समजू शकते जो ज्ञान आणि शिक्षणाच मूल्य जाणतो.. ही पुस्तकं माझ्यासाठी खूप किंमती आहे.. मला ही पुस्तकं देणाऱ्या त्या विद्यार्थ्यांचे आभार.” ✍️ अनिल भगवान चव्हाण (ABC ) ( लेखक, कवी, शिक्षक )

जनतेची आंदोलने आणि सरकार नक्की वाचा..

"आयुष्याच्या चित्रपटातील खरे हिरो"(नक्की पूर्ण वाचा✍) आजही हातावर मोजण्या एवढी का असेना समाजासाठी,राष्ट्राच्या प्रगतीसाठी,विद्यार्थ्यांच्या हक्कांसाठी लढणारे माणसे आहेत जे सर्वस्व पणाला लाऊन झगडत असतात,पण दुर्दैव हेच की त्याचे महत्व वेळेत उमगत नाही.देशाचे भविष्य म्हणजे युवा पिढी व त्यांचे शैक्षणिक क्षेत्र..ह्याच युवापिढीचे प्रश्न,समस्यांची कैफियत जर कोणी मांडत असेल तर ते आपल्यासाठी चित्रपटातील हिरोपेक्षा कमी नाहीत✍अशा खऱ्याखुऱ्या हिरोच्या कार्याला कशी दाद द्यायची?हे स्वतः ठरवण्याची वेळ आली आहे..कोणतेही सकारात्मक बदल घडून आणायचे झाल्यास मतभेद,राजकीय मुद्दे बाजूला ठेवून,सुरवात जरी व्यक्तिक असली तरी त्याचा समर्थनासाठी एकजुटीची गरज असते.तेव्हा कुठे ह्या देशातील जनसामान्यांचे,युवापिढीचे प्रश्न सोडवले जातील,तेव्हाच खऱ्या अर्थाने भारताची विकसित देश म्हणून वाटचाल होईल.सोनम वांगचुक सरांचा लढा हा गरीब विद्यार्थ्यांसाठी,देशाच्या भविष्यासाठी,त्यांच्या न्यायासाठी आहे.कार्याला सलाम🇮🇳 .......🦋🌺✍🙏....... शब्दांकन✍-B.S.Kendre(stud) Telegram-@Bskendre5 Con-7218160575 (Whats) प्रतिक्रिया नक्की कळवा आणि आवडल्यास नक्की शेयर करा

‘आत्मशांती ’ नक्की वाचा हा लेख... आणि प्रतिक्रिया कळवा 🙏

परत येण्याची वेळ आपण आयुष्याचे 40/50 वर्षे पुर्ण केली असल्यास परत फिरण्याची तयारी सुरू करा आपल्याकडे असलेल्या जमा केलेल्या सर्व गोष्टी आपल्यासाठी निरुपयोगी होण्याअगोदर का आणि कुठे परत फिरावे आणि कसे परत फिरावे जाणून घेण्यासाठी समजून घेण्यासाठी आणि परत जाण्याचा निर्णय घेण्यासाठी मला टॉल्स्टॉयची प्रसिद्ध कथा आठवते परत येणे कधीच सोपे नसते एक माणूस राजाकडे गेला म्हणाला मी गरीब आहे माझ्याकडे काहीही नाही मला मदतीची आवश्यकता आहे राजा दयाळू होता त्याने विचारले तुला कोणत्या मदतीची आवश्यकता आहे माणूस म्हणाला कसायला थोडी जमीन द्या राजा म्हणाला उद्या सकाळी सूर्योदयानंतर ये तु चालु शकशील धावु शकशील तो संपूर्ण प्लॉट तुझा होईल परंतु लक्षात ठेव जिथुन धावणे सुरू करशील तिथेच सूर्यास्तापर्यॅत तुला परत यावे लागेल अन्यथा काहीही मिळणार नाही माणूस खुष झाला तो सूर्योदय होताच पळायला लागला पळत राहीला सूर्य माथ्यावर चढला होता पण माणूस धावयचं थांबला नाही अजून थोडी मेहनत मग संपूर्ण आयुष्यभर विश्रांती संध्याकाळ होणार होती आणि त्या माणसाला आठवलं त्याला परत यावं लागेल नाहीतर त्याला काही मिळणार नाही त्याने पाहिले की तो खुप दूर आला आहे आता परत यायचे होते सूर्य पश्चिमेकडे वळला होता तो थकला होता. परत पोहोचायचे होते पण वेळ वेगाने निघुन जात होती अजून थोडी मेहनत न थांबता तो पूर्ण वेगाने धावू लागला पण आता श्वास घेणं कठिण झालं होतं तो खाली पडला आणि अखेर त्याने शेवटचा श्वास सोडला राजा हे सर्व पहात होता तो त्याच्या सहकार्यांसह तिथे पोहोचला त्याने काळजीपूर्वक त्या मृतदेहाकडे पाहिले आणि म्हणाला याला फक्त सात फुट जमीन हवी होती बिचारा काही कारण नसताना इतका पळत होता आता आपण त्या माणसाच्या जागी स्वत ला ठेवून विचार करा आपण तीच चूक करीत नाही ना आपल्या गरजा मर्यादित आहेत, परंतु आपल्या इच्छा असीम आहेत आम्ही जास्त मिळवण्याच्या मोहात परत येण्याची तयारी करत नाही आणि जेव्हा आम्ही परत येण्याची तयारी करतो तेव्हा खूप उशीर झालेला असतो मग आपल्याकडे काहीही शिल्लक राहत नाही मी जीवनाच्या शर्यतीत सामील होतो आजपर्यंत मी कुठे पोहचलो मला कुठे जायचे आहे मला किती दिवसात पोहोचायचे आहे जर मी असेच चालत राहिलो तर मी कोठे व किती काळात पोहोचेन हे सगळे प्रश्न एकदा निवांतपणे स्वत:ला विचारुन बघा सूर्यास्ताची वेळ लक्षात घेतल्याशिवाय आपण सर्व जण पळत आहोत अभिमन्यूलाही परत जाण्याविषयी माहिती नव्हती. आम्ही सर्व अभिमन्यूच आहोत. आम्हालाही कसे परत फिरावे हे माहित नाही थोडं थांबा आजुबाजुला पहा. धावता धावता प्रवासाचा आनंद लुटायचं राहुन गेलाय किमान आज या एका क्षणापुरतं खुष व्हा...

आधी तासनतास बोलायचो आपण... वेळ कसा जायचा तेही कळायचं नाही. दिवसाची सुरुवात आणि शेवट एकमेकांच्या बोलण्याने व्हायचा. एक मेसेज आला नाही तरी काळजी वाटायची. एक कॉल झाला नाही तर दिवस अपुरा वाटायचा. पण मग हळूहळू सगळं बदलत गेलं... आधी रिप्लाय यायला काही सेकंद लागायचे, आता तास लागतात. आधी कारण नसतानाही कॉल यायचे, आता कारण असूनही होत नाहीत. आधी "झोपलीस का?" विचारणारी व्यक्ती, आता पूर्ण दिवस गेला तरी "कशी आहेस?" हेही विचारत नाही. आणि सगळ्यात जास्त वेदना कशाची होते माहीत आहे? दूर जाण्याची नाही... तर हे पाहण्याची की ज्या व्यक्तीला एकेकाळी आपल्याशिवाय दिवस पूर्ण होत नव्हता, तीच व्यक्ती आता आपल्याशिवाय अगदी व्यवस्थित जगते आहे. जर शेवटी असंच अनोळखी व्हायचं होतं, तर इतकं जवळ यायची गरज काय होती? उगाच कोणाच्या आयुष्यात येऊन त्याला आपल्या सवयीचा कैदी बनवू नका. कारण तुम्ही पुढे निघून जाता, पण मागे राहिलेली व्यक्ती रोज तुमच्या आठवणींसोबत जगत असते. जिथे कोणीतरी तुमच्या एका मेसेजसाठी फोनकडे बघत बसतं... प्रत्येक notification ला तुमचं नाव शोधतं... रात्री झोपण्यापूर्वी शेवटचा विचार तुमचाच करतं... आणि सकाळी उठल्यावर पहिली अपेक्षा तुमच्याच मेसेजची ठेवतं... हे माहिती असूनही जर तुम्ही शांत राहत असाल, तर ती फक्त व्यस्तता नसते... तो निर्णय असतो. कारण खरंच, कोणी इतकं busy नसतं की त्याच्याकडे ५ मिनिटं नसतात. शेवटी वेळ नसतो असं नाही, फक्त त्या वेळेत आपली जागा उरलेली नसते. आणि एक दिवस... ती व्यक्तीही वाट बघणं सोडून देते. मेसेज तपासणं सोडून देते. अपेक्षा करणं सोडून देते. पण त्या दिवशी नातं संपत नाही... त्या दिवशी मरते ती आशा, की "कदाचित उद्या सगळं पूर्वीसारखं होईल." आणि जेव्हा एखादी व्यक्ती तुमच्याकडून काहीच अपेक्षा ठेवणं बंद करते ना, तेव्हा समजून घ्या की तिचं प्रेम नाही संपलेलं... ती फक्त आतून पूर्णपणे तुटलेली असते. मग एक दिवस ती खरंच निघून जाते... भांडून नाही, रागाने नाही, तक्रार करून नाही... तर शांतपणे. कारण काही लोकांना आपली किंमत आपण त्यांच्या आयुष्यात असताना कधीच कळत नाही... ती त्यांना तेव्हा कळते, जेव्हा आपण कायमचे नसतो. Fwd from Kavya K✨

कधी कधी वाटतं, जर शेवटी दूरच जायचं होतं तर इतकं जवळ यायची गरजच काय होती... उगाच कोणाच्या आयुष्यात येऊन त्याला आपल्या बोलण्याची, आपल्या मेसेजची, आपल्या उपस्थितीची सवय लावायची आणि मग हळूहळू दूर व्हायचं... हे खूप दुखतं. कारण प्रेमापेक्षा सवय जास्त त्रास देते. प्रेमात माणूस रडतो, पण सवयीत माणूस रोज थोडा थोडा तुटत जातो. दिवसात हजार कामं असली तरी मन त्या एका मेसेजची वाट बघत राहतं. फोन वाजला की क्षणभर वाटतं, "कदाचित त्यांचा मेसेज असेल..." आणि पुन्हा निराशा पदरात पडते. आणि खरंच, कोणी इतकं busy नसतं की त्याच्याकडे ५ मिनिटंसुद्धा नसतात. शेवटी वेळ नसतो असं नाही, फक्त आपल्यासाठी वेळ नसतो. कारण वेळेपेक्षा priority जास्त महत्त्वाची असते. सगळ्यात जास्त वेदना तेव्हा होतात, जेव्हा आपण कोणासाठी दिवसातील काही क्षण जपून ठेवतो, पण त्यांच्या दिवसात आपल्यासाठी एक क्षणही राखून ठेवलेला नसतो. मग हळूहळू बोलणं कमी होतं, सवयी बदलतात, आणि नातं तिथेच राहतं... फक्त त्यातली माणसं बदलून जातात. काही जखमा शब्दांनी होत नाहीत, त्या दुर्लक्षाने होतात. आणि त्या इतक्या खोल असतात की समोरची व्यक्ती सोबत नसतानाही तिची आठवण रोज आपल्यासोबत जगत राहते. Fwd from A.H.Patil✨

*जगण्याचे काही नियम* *मन साफ, तर सर्व माफ* नेहमी भूतकाळातील गोष्टी विसरून जात चला... कारण सतत मागच्या गोष्टींचा विचार करत राहिलात, तर त्याचा परिणाम वर्तमानातील जगण्यावर आणि भविष्यावर होत असतो... लोक आपल्याविषयी काय बोलतात याकडे अजिबात लक्ष देण्याची गरज नाही... कारण पाठीमागे लोकं तर राजाला सुध्दा शिव्या देत असतात... प्रत्येक समस्येवर उपाययोजना आहेच... काळाच्या ओघात सगळ्या गोष्टींवर उपाय सापडतो... त्यासाठी काही वेळ जाऊ द्यावा लागतो... स्वतःच्या आयुष्याची कधीही इतरांशी तुलना करू नका आणि त्यावरून इतरांविषयीचे मत बनवू नका... कारण त्यांच्या आयुष्यातील वादळे आणि संकटांची तुम्हाला कल्पना नसते... अतिविचार करीत बसू नका... काही प्रश्नांची उत्तरे न मिळालेलीच बरी असतात... कदाचित तुम्ही अपेक्षा ठेवली नसताना देखील ती तुमच्यापर्यंत नक्कीच पोहोचतील... तुमच्या आनंदाला फक्त तुम्हीच जबाबदार आहात... आपण आनंदी राहायचे की दुःखी हे ठरवण्याचे अधिकार कुणालाही देऊ नका... पोट दुखेपर्यंत हसा... लक्षात ठेवा, जगातील सगळ्या प्रश्नांचा भार कुणीही तुमच्या डोक्यावर दिलेला (ठेवलेला) नाही.... सुंदर डोळ्यांसाठी जगातील फक्त चांगल्या गोष्टींकडेच पहा... सुंदर ओठांसाठी नम्र आणि मृदू भाषेचा वापर करा... कधीही आपण एकटे नाही, याची जाणीव ठेवा... आयुष्याच्या वाटेवर चालत राहून आनंदाने जगा... कधीकधी केराचा डबाही आपल्याला मनापेक्षा बरा वाटतो... कारण तो दिवसातून एकदा का होईना निदान रिकामा तरी होतो... आपण मात्र मनात कितीतरी दुःखद आठवणी साठवतो... काय मिळवतो यातून आपण?... आपणच स्वतःचे दुःख वाढवत राहतो... घडून गेलेल्या वाईट गोष्टी वर्षानुवर्षे मनात ठेवतो... त्या ज्या गोष्टीमुळे घडल्या त्यांचा पुढे आपणच तिरस्कार करतो... आता केराच्या डब्यासारखंच दररोज आपलं मनही साफ करायचं... जुने दु:ख विसरून सारे नवीन स्वीकारायचे... नव्या सुखांना त्यात आनंदाने भरायचं... सुखी जीवनाचे तंत्र आता आपण सर्वांनीच शिकायचं... स्वतः नेहमीच आनंदी रहायचं... आणि दुसर्‍यांनाही आनंदी ठेवायचं... *एक गोष्ट मात्र लक्षात ठेवा... आपलं मन साफ ठेवा, कुणाबद्दल राग, द्वेष, सुडबुद्धी, तिटकारा, आकस, ठेऊ नका मग पहा आयुष्यात काहीच चुकीचं घडणार नाही, आणि आयुष्य देखील सुंदर होईल.*

🎯तुमच्या 'या' सवयी बदला🎯 _आपण आपल्या रोजच्या जीवनातल्या अगदी साध्या-साध्या गोष्टींपुढे हतबल होऊन जातो. प्रत्येकजण वेगवेगळ्या क्षेत्रात काम करत असला तरी या सगळ्यांच्या काही सवयींमध्ये कमालीचा एकसारखेपणा आहे. पाहुयात आपल्याला जीवनात मागे खेचणाऱ्या काही सवयी..._ 1. _*सकाळी लवकर उठा*_ : _'सकाळी लवकर उठा जा' हा सल्ला आपल्याला नेहमीच बोअरिंग वाटतो. पण अनेक मोठमोठ्या कंपन्यांचे सीईओ दिवसाची सुरूवात लवकर करतात. रात्रभर शांत झोप झाल्यावर सकाळी उठल्यानंतरचे काही तास आपलं मन शांत असतं. यावेळी आपण अनेक गोष्टींचा शांतपणे विचार करू शकतो. पुढे सुरू होणाऱ्या दिवसाबाबत आपण यावेळी प्लॅन आखू शकतो. आणखी बरंच काही करू शकतो._ 2. _*समतोल साधता आला पाहिजे*_ : _आयुष्यात पुढे जायचं तर आपल्याला समतोल साधता आला पाहिजे. आपल्या कुटुंबाला आपल्या नातेवाईकांना वेळ देणंही महत्त्वाचं आहे. अमेरिकेचे माजी अध्यक्ष बराक ओबामा हे व्हाईट हाऊसमध्ये असताना दर दिवशी सकाळी त्यांच्या मुलींच्या शाळेच्या तयारीसाठी वेळ द्यायचे आणि मगच त्यांच्या कामांकडे वळायचे. जर अमेरिकेचा अध्यक्ष आपल्या व्यस्त जीवनातून वेळ काढत हे करू शकतो तर आपण तर हे नक्कीच करू शकतो._ 3. _*योग्य आहार आणि व्यायाम*_ : _बराक ओबामा रोज 90 मिनिटं व्यायाम करायचे ते हि न चुकता. आता यापुढे तुमचं एक्सक्युज काय आहे? चांगलं आरोग्य राखण्यासाठी नियमित केलेला हलका व्यायामही उपयुक्त ठरतो._ 4. _*सोशल लाईफला वेळ द्या*_ : _आता सोशल लाईफ म्हणजे सोशल मीडियावरचं लाईफ नाही. तर खरोखरचं सोशल लाईफ. आपल्या कामात व्यस्त असताना आपला मित्रपरिवार तसंच आपल्यासोबत काम करणार आपले सहकारी यांच्यासोबतचं आपलं नातंही आपला कामातला उत्साह दुणावायला मदत करतो._ 5. _*अपयशाचं योग्य मूल्यमापन करणं*_ : _मोठ्या व्यक्ती कधी अपयशी झाल्याच नाहीत का? तर असं अजिबात नाही. त्यांनी वेळीच अपयशाचं योग्य मूल्यमापन केला आणि आपल्या या सगळ्या लोकांनी पुढे इतिहास घडवला. उदा. स्टीव्ह जाॅब्स, कार्टूनिस्ट वाॅल्ट डिस्नी, अमिताभ बच्चन._ _या सगळ्या खूप साध्यासोप्या गोष्टी आहेत. आपण आपल्या रोजच्या जीवनात या सगळ्या गोष्टींकडे दुर्लक्ष करत मोठमोठ्या मॅनेजमेंटचे फंडे वाचत बसतो. तसं म्हटलं तर ‘लाईफ इझ सिंपल’. बेसिक गोष्टींची आपण काळजी घेतली तरी आपण जीवनात मोठी प्रगती करू शकतो.

नक्की वाचा 🙏

*माणसं मनातली.....* *मोगऱ्याचं फूल ओंजळीत घेतलं की त्याचा गंध मनाला , शरीराला प्रसन्न करून जातो. सहवासातील माणसाचं देखील असंच असतं....* *काही माणसं काही क्षणातच मनाला खूप आवडतात , आपली होऊन जातात. तर , काही कितीही सहवासात राहिली , तरी त्यांची आतून ओढ नसतेच...* *चेहरा बघण्यापेक्षा नेहमीच समोरच्याच्या मनात उतरून बघावं. शोधूनही तिथं माणूसपण सापडत नसेल , तर त्याचं सुंदर दिसणंही मग किळसवाणं वाटतं....* *शरीराची सुंदरता वया बरोबर संपते , तर मनाची सुंदरता शेवटपर्यंत टिकून राहाते. शरीराला वय असतं , मनाला ते कधीच नसतं....* *शेवटी काय , आपण व्यक्तीच्या स्वभावाच्या प्रेमात असतो , शरीर तर निमित्त मात्र असतं. माणसाच्या स्वभावात गोडवा , शालीनता , प्रामाणिकपणा , आणि विनयशीलता असेल , तर त्याची काही क्षण जरी सोबत मिळाली तरी ती हवीहवीशी वाटते....* *म्हणूनच बाहेर लक्ष दिव्याची सुंदर आरास असूनही , देवघरातील समईच्या तेजापुढं आपण नतमस्तक होतो....* *आयुष्यात अशी माणसं कधी भेटली तर त्यांच्यावर जीवापाड प्रेम करावं !!* *आपल्या आवडत्या माणसाचं आपल्या सोबत असणं , ही आयुष्यातील सगळ्यात मोठी कमाई....* *ती प्रत्येकाच्या वाट्याला येतेच असं नाही.* *आजकाल अशी माणसं भेटतात तरी कुठे ? नशिबानं कधी भेटलीच तर हळुवार जतन करून ठेवावीत....* *कदाचित , पुन्हा भेटतील , न भेटतील ?* ~~ श्री व. पु. काळे !

आयुष खूप काही दाखवतं. प्रत्येक दिवस नवी शिकवण देतो, नवे अनुभव देतो. कधी आनंदाचे क्षण तर कधी दुःखाचे सावट… पण प्रत्येक अनुभवामागे एक सत्य लपलेलं असतं – ज्याची त्याची लाईफ त्यालाच माहिती असते. आपण अनेकदा दुसऱ्यांच्या आयुष्याकडे पाहून मत बनवतो. कोणाचं आयुष्य सुखी वाटतं, कोणाचं परिपूर्ण वाटतं. पण त्या व्यक्तीच्या मनात काय चाललं आहे, त्याने कोणते संघर्ष केले आहेत, त्याच्या आयुष्यात किती वादळं आली आहेत – हे फक्त त्यालाच माहिती असतं. बाहेरून दिसणारं सगळंच खरं नसतं. माणूस म्हणून आपण नात्यांमध्ये अपेक्षा ठेवतो. आपल्यासाठी कुणीतरी असावं, आपल्याला समजून घ्यावं, साथ द्यावी – ही नैसर्गिक भावना आहे. पण जेव्हा या अपेक्षा पूर्ण होत नाहीत, तेव्हा मन दुखावतं. तक्रारी वाढतात, गैरसमज वाढतात आणि नात्यांमध्ये दुरावा निर्माण होतो. म्हणूनच कदाचित आयुष्य आपल्याला शिकवतं – कोणाकडूनही जास्त अपेक्षा ठेवू नयेत. अपेक्षा कमी असतील, तर दुःखही कमी होतं. स्वतःवर विश्वास ठेवला, तर आधारासाठी दुसऱ्यावर अवलंबून राहावं लागत नाही. नाती जपा, पण स्वतःला हरवून नाही. प्रेम करा, पण स्वतःच्या स्वाभिमानाच्या किंमतीवर नाही. साथ द्या, पण अपेक्षांच्या ओझ्याखाली नाही. कारण शेवटी… ज्याची त्याची लाईफ त्यालाच माहिती असते, आणि आयुष्य प्रत्येकाला त्याच्या पद्धतीने शिकवत असतं... Credit goes to writer ✨