سیاست شناسی

✴️🔼 ایدئولوژی چگونه مغز ما را تصرف می‌کند؟ ➖خلاصه کتاب مغز ایدئولوژیک ➖نوشته لیوور زمیگراد، دانشمند عصب‌شناس در ➖دانشگاه کمبریج انگلستان ➕بی پلاس || علی بندری https://youtu.be/48AWC25R0f8?si=LTJuibeZgV5DCG_z ✅ #سیاست_شناسی 🆔 @politicology

✴️❇️ ‏معجزه اقتصاد آزاد در آژانتین ✍🏼محمد حسین مصباح ‏🔴بسیاری از اقتصاددان ها در‌دنیا وضعیت ارژانتین را برای سنجش کارایی "اقتصاد بازار" تحت نظر داشتند! ‏🔴نتایج اجرای سیاست های "نسبتا آزاد" میلی در ارژانتین نشان میدهد این کشور که با اجرای سیاست های سوسیالیستی فرناندز به تورم ۲۱۱٪ و نرخ فقر ۴۱٪ و کاهش ۱۰ برابری ارزش پزو به فروپاشی رسیده بود، چگونه ظرف دوسال در تمامی شاخص ها موفقیت خیره کننده داشته و از منجلاب درامده و به سمت بهبود حرکت کرده! ‏-تورم ماهانه از ۲۵٪ دسامبر ۲۰۲۳ به ۱/۹ ٪ در ژوئن ۲۰۲۶ ‏-نرخ فقر از ۴۱/۷٪ دسامبر ۲۰۲۳ به ۲۸٪ در نیمه دوم ۲۰۲۵ ‏-نرخ فقر شدید از ۱۸٪ به ۶٪ ‏-تورم سالانه از ۲۱۱٪ به ۳۱٪ ‏🔴این‌موفقیت بزرگ در اجرای سیاست های بازار ازاد میتوانست الگوی کشور ما باشد که با تلفیق رانتخواران و سفله‌گان دلارزدا تا به امروز انجام نشده! ‏پ.ن۱:برخی از سیاست های البرتو فرناندز که تشابه زیادی با سیاست های پیاده شده در ایران دارد: ‏-دولت بزرگ‌ و مداخله زیاد در اقتصاد ‏-یارانه گسترده برای انرژی، حمل‌ونقل و خدمات عمومی ‏-کنترل قیمت‌ها برای بعضی کالاها و خدمات ‏-کنترل شدید بازار ارز و محدودیت خرید دلار ‏-افزایش مالیات، از جمله مالیات بر خرید ارز و برخی صادرات ‏-تلاش برای حفظ قدرت خرید مردم از طریق سیاست‌های حمایتی ‏پ.ن۲: راه اصلاح مشخص است ولی منافع عده ای قدرت طلب و رانتخوار مانع از انجام آن است. ‏پ.ن۳: ایران با داشتن اهرم انرژی سالیانه ۲۰۰میلیارد‌دلار به راحتی میتواند اثرات تحریم‌را خنثی‌کند که امروز با مفت فروشی منابع خود باعث ناترازی شده! /پیام اقتصاد ✅ #سیاست_شناسی 🆔 @Politicology

❇️✴️ چرا ایدئولوژی داشتن این‌قدر جذاب است؟ ضررهای ایدئولوژی اندیشی چیست؟ ✍ مصطفی ملکیان 🔺ایدئولوژی یعنی باور داشته باشیم که برای هر سؤال، فقط یک پاسخ وجود دارد؛ برای هر مسئله، تنها یک راه‌حل؛ و برای هر مشکل، فقط یک راه رفع. گویی حقیقت از پیش کشف شده و دیگر نیازی به اندیشیدن، پرسیدن یا جست‌وجو نیست. اما چرا انسان‌ها جذب ایدئولوژی می‌شوند؟ زیرا جهان بسیار پیچیده‌تر از آن چیزی است که دوست داریم. زندگی سرشار از ابهام، شک، تناقض و عدم قطعیت است و انسان، به طور طبیعی، از چنین وضعیتی رنج می‌برد. او دوست دارد جهان را روشن، منظم و قابل پیش‌بینی ببیند. ایدئولوژی دقیقاً همین نیاز را هدف می‌گیرد. وعده می‌دهد که همه‌چیز را روشن می‌کند؛ به همه‌ی پرسش‌ها پاسخ می‌دهد، برای همه‌ی مشکلات راه‌حل دارد و انسان را از سرگردانی و ابهام نجات می‌دهد. به همین دلیل، همواره برای بسیاری از انسان‌های ساده اندیش جذاب بوده است. اما این آرامش، بهایی سنگین دارد. 🔰ضررهای ایدئولوژی: 1⃣ نخستین هزینه، کنار گذاشتن عقل شخصی است. وقتی پاسخ همه‌ی پرسش‌ها از قبل آماده باشد، دیگر نیازی نیست خودت بیندیشی؛ دیگران به جای تو فکر کرده اند! 2⃣دومین هزینه، از دست دادن مسئولیت شخصی است. وقتی تصمیم‌ها را دیگری می‌گیرد، مسئولیت آن تصمیم‌ها نیز از دوش تو بعنوان انسان مستقل برداشته می‌شود و جایگاه برده فکری میگیری 3⃣ سومین هزینه، از دست رفتن آزادی و اختیار است. انسان ایدئولوژیک دیگر انتخاب نمی‌کند؛ بلکه اطاعت می‌کند. جای پرسش را فرمان‌بری می‌گیرد و جای «چرا؟» را «به چشم». 4⃣و سرانجام، خطرناک‌ترین وضعیت زمانی است که ایدئولوژی در اختیار قدرت سیاسی قرار بگیرد. در این حالت، صاحبان قدرت خود را صاحبان حقیقت نیز معرفی می‌کنند. دیگر فقط بر رفتار مردم حکومت نمی‌کنند، بلکه تعیین می‌کنند حقیقت چیست، جهان را چگونه باید دید و چه چیزی درست یا نادرست است. از این‌جا به بعد، قدرت تنها بر زندگی انسان‌ها مسلط نیست؛ بلکه بر حقیقت نیز ادعای مالکیت می‌کند. 📖 بخشی از سخنرانی معرفی کتاب «قدرت بی قدرتان» ✅ #سیاست_شناسی 🆔 @Politicology

✴️🔼 ژاپن ۸۰ سال بعد از ۲ بمب اتمی در مقابل کوبا ۷۰ سال بعد از سوسیالیسم ✅ #سیاست_شناسی 🆔 @politicology

‏✴️🔼 بعد از اینکه مردم فوجیساوا در ژاپن به ساخت مسجد توی این شهر اعتراض کردن، دولت ژاپن اعلام کرد که اسلام جایی در این کشور نداره. ✅ #سیاست_شناسی 🆔 @politicology

❇️✴️ محاصره دریایی از جنگ بدتر است، چرا؟ چه بلایی سر ما می‌آورد؟ 🔰سه‌ نکته از میان حرف‌های تکان‌دهنده‌ی مجیدرضا حریری، رئیس اتاق بازرگانی ایران و چین 1️⃣ تحریم‌ که معرف حضورتان هست؟|‌ «بدترین اتفاقی که امروز می‌تواند بیافتد این است که فکر کنیم، می‌توانیم #محاصره دریایی را دور بزنیم و سعی کنیم با وجود آن کشور را اداره کنیم. کاری که مشابه آن را با تحریم‌ها کردیم و به جای رفع آن و یا یافتن سازوکاری برای خنثاشدن آن، سراغ دورزدن تحریم رفتیم و نتیجه آن شد اقتصادی مستهلک‌شده و فسادهایی بزرگ.» 2️⃣قحطی می‌شود؟| «بسته‌شدن مسیرهای دریایی یعنی دشوار کردن بازرگانی خارجی که اگر به  طولانی باشد به قحطی منجر می‌شود. بیش از ۸۰ درصد از تجارت جهان از دریاها است. آوردن تمام نیاز تجاری کشور به روی زمین، یعنی تجارت به ظرفیت ۲۰ درصدی بسنده کند. مثلا اگر یک کانیتنر از چین و با کشتی به ایران بیاید، هزینه حمل‌ونقل آن سه‌هزار دلار است اما همان کانتینر وقتی از مسیر زمینی می‌آید به طور میانگین ۱۲هزار دلار باید هزینه دارد. واردات ما از بنادر جنوبی سالانه حدود دومیلیون کانتینر است و اگر محاصره ادامه یابد هر کانتینر ۹ هزار دلار هزینه تجاری بیشتری به اقتصاد ایران تحمیل خواهد کرد. درواقع چیزی در حدود ۱۸ میلیارد دلار هزینه اضافی برای ما در برخواهد داشت. درحالی‌که کل نیاز اقتصاد ایران به واردات کالاهای اساسی و دارو کمتر از ۱۵ میلیارد دلار در سال است. در بخش صادرات غیرنفتی هم ما بر فرض سالانه حدود ۵۰ میلیارد دلار صادرات غیرنفتی داریم که کل آن سود نیست گر سودی هم باشد حدود ۱۰میلیارد دلار است. حال اگر بنا باشد ۱۰ یا ۱۵ میلیارد دلار بر هزینه صادرات افزوده شود، صادرات چه توجیهی دارد؟ کل تجارت خارجی ما ۱۰۰ میلیارد دلار در سال است و افزودن هزینه ۲۰ میلیاردی در آن، کل این پروسه را به تعطیلی خواهد کشید.» 3⃣صبر می‌کنند تا از پا درآییم| «در وضعیت نه جنگ، نه صلح  و محاصره این اقتصاد ماست که وارد دوره استهلاک و نابودی می‌شود، نه اقتصاد آمریکا. در جنگ ۴۰روزه ما به اندازه محاصره کمبود نداشتیم. در محاصره آن‌ها نیروی دریایی ‌شان را در چندصدکیلومتری ساحل ما نگه می‌دارد، جایی که برد موشک‌ها و پهبادهای ما به آن نمی‌رسد و بعد از آن صبر می‌کند تا ما از پا در آییم.» 🔰 براساس مصاحبه حریری با خبرآنلاین دیروز پزشکیان با افتخار می‌گفت که چون راه دریایی بسته است، پس‌ به جای یک قطاری که در حالت عادی از چین به ایران بار می‌آورد حالا روزی سه قطار می‌آید. ✅ #سیاست_شناسی 🆔 @Politicology

❇️✴️ نجات یا نابودی ملت‌ها در گذار تمدنی 🔰تداوم ایدئولوژی دشمن‌سازی، دشمن‌هراسی، دشمن‌ستیزی و جنگ دائمی، ملت‌ها را به کدام سو برده است؟ مقدمه: سال‌ها می‌گذرد و طی آن، دشمن‌سازی، دشمن‌هراسی، دشمن‌ستیزی و جنگ دائمی به عنوان استراتژی اصلی تداوم قدرت، به مردمان فروخته شد. هزینه‌اش، نابودی منابع ملی، فقر مزمن، و فساد سیستماتیک گسترده بود. شواهد تاریخی که در بسیاری از آثار پژوهشگران نمایانده شده، حاکی از آن است که از جنگ تحمیلی هشت ساله تا تحریم‌های فلج‌کننده، از انهدام زیرساخت‌ها تا خالی شدن انبارهای غذا و ... طی دو جنگ تحمیلی بعدی و تاکنون، همه در سایه همین گفتمان رقم خورد. اما حالا بر اساس پرونده‌های قضائی و افشاگری‌های گسترده و اعترافات، معلوم شده که پول نفت، صرف توسعه ی همان ایدئولوژی در کشورهای دیگر، یا شهرهای ... شده است، نه سفره مردم. در چنین شرایط مشابهی، ملت‌ها در گذار تمدنی، یا نجات می‌یابند یا نابود می‌شوند. یکم: دشمن‌سازی، دشمن‌هراسی و دشمن‌ستیزی، فقط یک استراتژی امنیتی نبود. یک صنعت بود. صنعتی که با ترس دائمی، مشروعیت قدرت را تضمین می‌کرد و از مردم، اطاعت بی‌چون‌وچرا می‌گرفت. جنگ دائمی نیز، این صنعت را تکمیل می‌کرد؛ جنگی که هیچ‌گاه تمام نمی‌شد تا هیچ‌گاه فرصتی برای حساب‌کشی پیش نیاید. اما هزینه این صنعت، نابودی نسل ها و منابع ملی بود. دوم: فساد سیستماتیک گسترده، با دشمن‌سازی گره خورده است. وقتی همه‌چیز به دشمن نسبت داده می‌شود، پاسخگویی معنا ندارد. مدیر نالایق، دشمن را مقصر ناکارآمدی خود می‌داند. غارتگر، پشت مصلحت امنیتی پنهان می‌شود. و مردم، در سرزمینی که همه‌چیز دشمن است، به یأس جمعی و بی‌تفاوتی مبتلا می‌شوند. این، نابودی تدریجی ملت است. فساد، در سایه جنگ دائمی، چنان ریشه دوانده که حتی نهادهای نظارتی نیز از مسیر خود منحرف شده‌اند و به جای دفاع از حقوق مردم، به اطاعت از گفتمان جنگ روی آورده‌اند. سوم: گذار تمدنی، یعنی انتخاب بین نجات و نابودی. اگر امروز، از گفتمان دشمن‌سازی عبور نکنیم و به جای ترس، امید را جایگزین نکنیم، فردا، نه در گذاری تمدنی موفق خواهیم بود، که در نابودی تدریجی گرفتار خواهیم شد. نجات، در بازتعریف امنیت است؛ امنیتی که در آن، رفاه جمعی و اعتماد ملی، جای ترس دائمی را می‌گیرد. بازسازیِ اعتماد، با توقف دشمن‌هراسی و شروع پاسخگویی ممکن می‌شود. به اعتقاد این کنشگر مدنی: ❇️ به نظر می‌رسد چندین دهه دشمن‌سازی، شکاف عمیقی بین ملت و حاکمیت ایجاد کرده است. بازسازی اعتماد ملی، با توقف دشمن سازی، دشمن‌هراسی، دشمن ستیزی و شروع پاسخگو سازی در پیش وجدان آگاه ملت ممکن می‌شود. ❇️ به نظر می‌رسد گذار تمدنی، نیازمند شجاعت تاریخی است. شجاعت نه گفتن به صنعت دشمن‌سازی و آری گفتن به صلح پایدار و توسعه انسانی. ❇️ به نظر می‌رسد نجات، در تغییر روایت است. روایتی که در آن، امنیت با رفاه تعریف می‌شود، نه با ترس. توجه، توجه: امروز، در چهارراه تاریخی قرار داریم. یک راه، ادامه مسیر دشمن‌سازی و جنگ و فقر است و راه دیگر، صلح عزتمندانه، تضمین امنیت ملی و یکپارچگی میهنی و شکوفایی همه جانبه. انتخاب، با مردم فهیم و غیور و با شرف و آینده نگر است. اگر امروز، هم حل مسئله و هم پاسخگو کردنِ مسئله‌ساز را جدی نگیریم، فردا، دوباره، تاریخ، خودش را تکرار خواهد کرد و برای سالیان سال از تمدن‌سازی و عبور از پیچ‌های دوران تمدنی باز خواهیم ماند. ❇️ پاینده باد ایران و خردمندانی که دشمن‌سازی را به ملت‌سازی تبدیل می‌کنند ✍️ غلامرضا رضائی برگرفته از مقاله‌های: سپهر خردمندی، نظریه لزوم و کفایت کنش مؤثر، انسان، ابرقدرت سازنده فردای خوشبختی. ✅ #سیاست_شناسی 🆔 @Politicology

✴️🔼  ترامپ ۵ میلیارد دلار ثروتمندتر شد فوربس برآورد کرده ثروت خالص دونالد ترامپ تا ۸ اوت ۲۰۲۶ به حدود ۶.۵ میلیارد دلار رسیده؛ رقمی که در سال ۱۹۸۹ حدود ۱.۵ میلیارد دلار بود. بخش مهمی از ثروت او همچنان از املاک می‌آید، اما در سال‌های اخیر رمزارزها، صدور مجوز بین‌المللی برند و دارایی‌هایی مانند مارئه‌لاگو سهم بیشتری در درآمدش پیدا کرده‌اند. مسیر ثروت #ترامپ بدون افت نبوده؛ او پس از بحران املاک و افزایش بدهی‌ها در سال ۱۹۹۰ از فهرست میلیاردرهای فوربس خارج شد، اما در ۱۹۹۷ دوباره به آن بازگشت. ✅ #سیاست_شناسی 🆔 @politicology

‏✴️🔼 بعد از ونزوئلا با تورم ۳۸۷ درصدی، ⁧ #ایرانِ_مظلوم⁩ با تورم ۸۸ درصدی در تیرماه ۱۴۰۵، نایب‌قهرمان تورم در جهان شد! ‏با این حال، باسوادترین رئیس‌جمهور کائنات می‌فرماید: «⁧ #تورم⁩ راهکار ندارد.» ‏حق هم دارد؛ اگر راهکاری داشت، لابد خودش و این همه نابغه اقتصادیِ دوروبرش تا حالا پیدایش کرده بودند! ✍علی سعدوندی/اقتصاددان ✅ #سیاست_شناسی 🆔 @politicology

❇️✴️ تنگه هرمز را نبندید؛ آن را به قدرت تبدیل کنید! ✍ حمید آصفی تنگه هرمز برای جمهوری اسلامی سال‌ها بیش از آنکه یک «راه بسته‌شده» باشد، یک «راهِ قابل‌بسته‌شدن» بوده است؛ تفاوتی ظریف، اما تعیین‌کننده. ایران تنگه را نمی‌بست؛ امکان بستن آن را وارد محاسبات دیگران می‌کرد. هرمز در این معنا نه یک سد، بلکه یک سایه ژئوپلیتیکی بود؛ سایه‌ای که بر محاسبات آمریکا، کشورهای منطقه و بازار انرژی می‌افتاد تا تهران از موقعیت جغرافیایی خود اهرم بازدارنده بسازد. اما پس از جنگ‌های اخیر، این مسئله وارد مرحله‌ای تازه شده است. اکنون این خطر وجود دارد که «امکان بستن هرمز» از یک گزینه بازدارنده به یک هویت سیاسی تبدیل شود؛ یعنی حکومت به‌جای آنکه از قابلیت انسداد برای افزایش هزینه طرف مقابل استفاده کند، خودِ تهدید به انسداد را به نشانه‌ای از قدرت تبدیل کند. اینجا دقیقاً همان نقطه‌ای است که نقد سیاست کنونی جمهوری اسلامی باید آغاز شود. 🔺زیرا قدرت، با تکرار تهدید الزاماً بزرگ‌تر نمی‌شود؛ گاهی فرسوده می‌شود. اگر هرمز قرار باشد هر بار که بحران بالا می‌گیرد به‌عنوان «کارت نهایی ایران» روی میز گذاشته شود، این کارت به‌تدریج ارزش خود را از دست می‌دهد. 🔺تهدیدی که دائماً تکرار شود، از «بازدارندگی» به عادت سیاسی تبدیل می‌شود؛ و عادت سیاسی، اگر با دستاورد مشخص همراه نباشد، دیر یا زود به تورم تهدید می‌انجامد. از این منظر، پرسش اصلی دیگر این نیست که «آیا ایران می‌تواند هرمز را ببندد؟» تقریباً همه بازیگران اصلی پاسخ این پرسش را در محاسبات خود دارند. پرسش دشوارتر این است: اگر ایران هرمز را به روی جهان ببندد، آیا درِ قدرت را به روی خودش باز می‌کند یا بخشی از قدرت خویش را نیز پشت همان در قفل می‌کند؟این همان پارادوکس هرمز است. 🔺هرمز هم‌زمان می‌تواند اهرم ایران و هزینه ایران باشد؛ هم می‌تواند سپر ایران و شمشیر علیه ایران باشد؛ هم می‌تواند سرمایه ژئوپلیتیک باشد و هم بدهی ژئوپلیتیک. جمهوری اسلامی اگر بخواهد از هرمز صرفاً به‌عنوان ابزار فشار استفاده کند، ممکن است در کوتاه‌مدت احساس کند بر اهرمی نیرومند نشسته است؛ اما در سیاست بین‌الملل، اهرمی که دائماً به رخ کشیده شود، می‌تواند به ضد خود تبدیل شود. زیرا دیگران را وادار می‌کند برای کاهش آسیب‌پذیری خود در برابر آن قدرت برنامه‌ریزی کنند. این همان جایی است که باید میان «قدرتِ مختل‌کردن» و «قدرتِ نظم‌دادن» تفاوت گذاشت. 🔺ایران می‌تواند بگوید هرمز را می‌بندم؛ اما پرسش راهبردی‌تر این است که آیا می‌تواند کاری کند که جهان بگوید هرمز بدون ایران قابل مدیریت نیست. این دو، یک چیز نیستند. در اولی، ایران به‌عنوان یک ریسک دیده می‌شود؛ در دومی، به‌عنوان یک ضرورت. از همین منظر، هر طرحی برای تبدیل هرمز به یک نظام عبور مشروط باید با حساسیت بیشتری بررسی شود. اگر کشتی‌ها قرار باشد برای عبور، پرسشنامه‌های مفصل تکمیل کنند، اسناد ارائه دهند، مجوز بگیرند و در نهایت عوارض یا هزینه خدمات بپردازند، مسئله از «مدیریت ترافیک دریایی» به «مالیات‌گذاری ژئوپلیتیک بر عبور» تغییر ماهیت می‌دهد؛ یعنی تبدیل یک موقعیت طبیعی به سازوکاری برای اخذ پول و اعمال اختیار اداری بر تجارت جهانی. چنین رویکردی می‌تواند هزینه و نااطمینانی عبور را افزایش دهد و کشتی‌ها را به جست‌وجوی مسیرهای جایگزین سوق دهد. 🔺هرمز را نباید به گمرکِ ژئوپلیتیک تبدیل کرد؛ قدرت ایران در این تنگه باید از اهمیت آن بیاید، نه از عوارضی که بر اهمیت آن وضع می‌کند. کشتی تجاری با موشک حرکت نمی‌کند؛ با اطمینان حرکت می‌کند. سرمایه با تهدید وارد بندر نمی‌شود؛ با پیش‌بینی‌پذیری وارد می‌شود. بیمه‌گر، بانک و شرکت کشتیرانی نیز به یک سؤال ساده نگاه می‌کنند: فردا چه اتفاقی خواهد افتاد؟ اگر پاسخ این سؤال نامعلوم باشد، هرمز از یک مزیت ایرانی به یک ریسک جهانی تبدیل می‌شود؛ و هنگامی که یک مزیت به ریسک تبدیل شد، جهان برای دور زدن آن به‌دنبال راه‌حل می‌گردد. بنابراین، سؤال اصلی سیاست ایران در هرمز باید از «چگونه می‌توانیم عبور را دشوار کنیم؟» به «چگونه می‌توانیم عبور را چنان امن و باثبات کنیم که همه برای حفظ این نظم به ایران نیاز داشته باشند؟» تغییر کند. 🔺شاید بزرگ‌ترین خطای راهبردی این باشد که ایران آن‌قدر بر قابلیت تخریب یک نظم تأکید کند که دیگران قدرتش را نه در توانایی ساختن نظم، بلکه در توانایی برهم‌زدن نظم تعریف کنند. 🔺قدرت واقعی آن نیست که بتوانی راه را ببندی؛ قدرت بالاتر آن است که بتوانی راه را باز نگه داری و همه برای باز ماندنش به تو نیازمند باشند. 🔺کشوری که فقط می‌تواند راه را ببندد، یک تهدید است؛ اما کشوری که می‌تواند راه را امن، باز و باثبات نگه دارد، یک قدرت است. ✅ #سیاست_شناسی 🆔 @Politicology

✴️🔼 کریس کریستی سیاستمدار جمهوری‌خواه دونالد ترامپ در آستانه تبدیل شدن به چیزی است که هرگز نمی‌خواست باشد: جیمی کارتر؛ گروگانِ ایران. و همه این‌ها با انتخاب خودش اتفاق افتاد ✅ #سیاست_شناسی 🆔 @politicology

🅾🔼 لیلاز؛ ادب و دانشش با پوزش از اعضای گرامی. جناب دکتر لیلاز، فعال اصلاح طلب می فرمایند: حکومت پهلوی یه بشکه گُوهه که دو سانت روش عسله، به لحاظ اقتصادی. ولی کاش این اقتصاددان مودب و گرانپایه‌ پیش از ارائه این حکم بسیار کلی به داده های بانک مرکزی ایران و یا دستکم آمار صندوق بین المللی پول سرکی میزد. این دو منبع معتقدند که طی دو دهه ۱۳۳۵ تا ۱۳۵۵، رشد واقعی تولید ناخالص داخلی ایران‌، سالانه بین ۹تا۱۰ درصد بوده که حاکی از افزایش بیش از پنج‌برابری درآمد سرانه واقعی بوده است. بنابراین ادعای «بشکه گه با دو سانت عسل» از نظر شاخص‌های کلان اقتصادی با داده‌های معتبر سازگار نیست. رشد آن دوره واقعی و در مقیاس جهانی قابل‌توجه و بلکه کم مانند بود. اقتصاد ایران در ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۶ به‌طور متوسط سالانه ۹٫۸٪ رشد واقعی داشته؛ جزو ۵ رشد جهان. هم‌چنین رشد واقعی درآمد سرانه نیز حدود ۷٪ در سال بوده است. مهمتر این‌که بر پایه داده های آماری بین المللی‌، سرانه واقعی از ۲۵۷۷ دلار در ۱۹۵۶ به ۱۳۳۳۰ دلار در ۱۹۷۶ رسید. ببخشید که در تاریخ اقتصاد دخالت شد #یدالله_کریمی_پور پهلوی ✅ #سیاست_شناسی 🆔 @politicology

❇️✴️ ‍رویارویی آشکار نتانیاهو با ترامپ؛ 🔺بی‌بی برای انتخابات دست و پا می‌زند بنیامین نتانیاهو امروز در نطقی به صراحت اعلام کرد که مفاد تفاهم‌نامه ۱۵ ماده‌ای غزه را نمی‌پذیرد. تفاهم‌نامه‌ای که خلع سلاح حماس را با روند عقب‌نشینی اسرائیل از نوار غزه گره می‌زند و پذیرش آن از سوی حماس یک دستاورد مهم برای ترامپ به شمار می‌رود. نتانیاهو می‌دانست که این کار یک مواجهه آشکار با ترامپ است. او اعلام کرد که اسراییل وقتی لازم باشد می‌داند حتی در برابر بهترین دوستش چگونه بر مواضعش ایستادگی کند. اشاره ای آشکار به ترامپ و دولت آمریکا. چه اتفاقی افتاده است؟ به نظر این موضع‌گیری نتانیاهو را باید بر بستر وضعیت انتخاباتی اسرائیل بررسی کرد. نظرسنجی‌های نشان می‌دهند که روند رشد آرا و کرسی‌های حزب لیکود مدتی است متوقف شده است. فضای انتخاباتی به دو بلوک بزرگ حامی دولت او و مخالفان تقسیم می‌شود. هر چند در درون هر بلوک احزاب متعددی وجود دارند. نفتالی بنت و حزب «با هم» او یک حزب راست‌گرای افراطی است که در بلوک مخالفان نتانیاهو قرار گرفته است بنت با سودای نخست وزیری با یائیر باید مرکزگرا این حزب را بنیان نهاد. هر چند با ظهور گادی آیزنکوت و حزب مرکزگرای یاشار ، نتوانست به بزرگترین حزب اپوزیسیون بدل شود و فعلا در جایگاه سوم قرار دارد. دغدغه اول بسیاری  رای دهندگان راست‌گرای اسراییلی، امنیت است. رای‌دهندگان به بنت و حزبش، نتانیاهو را در دست‌یابی به اهداف امنیتی خود در جنگ‌های متعدد ناموفق می دانند. برخی از آن‌ها معتقدند که نتانیاهو از استقلال رای کافی در برابر دولت ترامپ برخوردار نیست. در فضای قطبی شده سیاست اسراییل بسیار دشوار است که نتانیاهو از رای احزاب چپ یا مرکزگرا بکاهد. برای او چاره‌ای جز حمله به سبد رای بنت باقی نمی‌ماند. این همان چیزی است که آرایش آرا در موسسات نظرسنجی نزدیک به او و دولتش نشان می‌دهد. ظاهراً نتانیاهو که از حمله مجدد ترامپ به ایران ناامید شده، حالا سعی دارد با موضع‌گیری و مقاومت در برابر دولت ترامپ استقلال رای خود را نشان دهد و با کاستن از سبد رای بنت و حزبش، تعداد کرسی‌های حزب لیکود را در انتخابات بیشتر کند. در نگاه اول این تاکتیک نتانیاهو خبر خوبی برای ایران است که نشان از بعید بودن خطر حمله مجدد آمریکا دارد. اگرچه سابقه فریبکاری‌های بازاری ترامپ و نتانیاهو چنان است که فرضیه نمایشی بودن همه این جدال‌ها همواره در پی ذهن باقی می‌ماند! هر چند این نافرمانی آشکار نتانیاهو چنان برای ترامپ گران می‌آید که بعید است فریبی در پشت پرده طراحی شده باشد. نتانیاهو با سرپیچی آشکار از ترامپ قصد نجات خود را در انتخابات آتی دارد. اگر این تاکتیک گانگستر به نتیجه نرسد، بعید نیست که او در ۲ ماه آینده دست به قمارهای بزرگ‌تری بزند... ✅ #سیاست_شناسی 🆔 @Politicology

❇️🔼 کتاب ارزشمند "خودآموز دیکتاتورها" را حتما بخوانید 💬 بین مخالفانت تفرقه بینداز! اگر کشورت به دلایل مذهبی، طبقاتی، قومیتی و غیره، از قبل دستخوش تفرقه بوده است، حالا که صدای معترضان علیه رژیمت بلند شده، زمان بسیار مناسبی برای دامن زدن به این تفرقه‌ها و اختلاف‌هاست. تو باید به مأمورانت که آموزش‌های خاصی درباره تحریک مردم به درگیری دیده‌اند، دستور بدهی که بنزین بر آتش اختلاف‌های قومی و مذهبی بریزند. اگر در این کار موفق شدی و تخم نفاق را بین مخالفانت پاشیدی، آنها به جای حمله به تو مشغول حمله به یکدیگر می‌شوند. فایده این روش، ایجاد دو دستگی یا حتی چند دستگی بین دشمنانت و تضعیف آنهاست. موقعیکه دشمن دچار چند دستگی شد، تو فرصتی می‌یابی تا خودت را جمع‌وجور کنی، نیروهایت را ترمیم کنی و نفسی تازه کنی... 📗 خودآموز دیکتاتور ها 👤 رندال وود 🔺 ترجمه روانشاد بیژن اشتری #معرفی_کتاب ✅ #سیاست_شناسی 🆔 @Politicology

✴️❇️ تقصیرات شهروندان، سرمشق‌های بدی است که از زمامداران گرفته‌اند ⭐️هیچ زمامداری حق ندارد از تقصیرهایی که شهروندان مرتکب می‌شوند، شکایت کند چون تقصیرهای اینان یا از اهمال خود او نشات می‌گیرند یا از اینکه خودش سرمشق بدی برای شهروندان است. ⭐️اگر در احوال مللی که امروز به دزدی و راهزنی و معایبی از این قبیل متهم‌اند، نیک بنگریم خواهیم دید که چون زمامدارانشان دارای آن معایبند، آن گونه شده‌اند.     منطقه رومانيا پیش از آنکه پاپ آلکساندر ششم شهریاران کوچک را از آنجا بیرون کند، نمونه زندگی فسادآلود بود و هر بهانه کوچک در آنجا سبب دزدی و غارت و آدمکشی می‌گردید. مردمان آن منطقه از آن رو چنان بودند که زمامدارانشان فاسد بودند نه از آن رو که، طبیعت مردمانش فاسد باشد. آن زمامداران می‌خواستند، توانگر باشند. از این رو چاره نداشتند جز اینکه راه دزدی و غارت در پیش گیرند؛ و این کار را به انحاء گوناگون انجام می‌دادند. یکی از وسایل زیانباری که از آن استفاده می‌کردند این بود که با وضع قانون، عملی را ممنوع می‌ساختند و آنگاه خودشان نخستین کسانی بودند که موجبات تجاوز از آن قانون را فراهم می‌کردند؛ ولی کسانی را که خلاف قانون عمل کرده بودند هنگامی مجازات می‌کردند که می‌دیدند مردمان بسیاری مرتکب آن تقصير شده‌اند. پس مجازات برای نگاه داشتن حرمت قانون نبود بلکه مرادشان این بود که جریمه‌هایی هر چه بیشتری وصول کنند. نتیجه این بود که مردم روز به روز فقیرتر می‌شدند ولی بهتر نمی‌شدند و فقیرشدگان به اموال کسانی دست درازی می‌کردند که ضعیف‌تر از خود ایشان بودند. از اینجا همه معایبی ریشه گرفتند که پیشتر برشمردم و منشأ اصلی همه آنها خود زمامداران بودند. گزارش "تیتوس لی ویوس"سخن مرا تأیید می‌کند. وقتی که فرستادگان روم مقداری از غنیمت شهر "ویی" را که وقف پرستشگاه آپولون بود به پرستشگاه می‌بردند، راهزنان دریایی شهر لیپاریس در سیسیل آنان را دستگیر کردند و به شهر بردند. چون تیماسی تئوس شهریار لیپاریس شنید که آن اموال را چه کسان و به چه منظور روانه کرده‌اند، با اینکه در شهر لیپاریس به دنیا آمده بود مانند شهروندی رومی رفتار کرد، و به مردم شهر گفت غارت کردن چنین مالی دور از انصاف است، و فرستادگان روم را با اموال وقفی‌شان آزاد کرد. لیویوس در این‌باره می‌گوید: «مردمان همیشه مشابه زمامدار خویشند و تیماسی تئوس با رفتار خود، دلهای آنان را اینگونه با احساس خدا پرستی آشنا کرده بود». لورنتسو دِ مدیچی نیز در تایید این سخن می‌گوید: "مردمان از زمامدار الگو می‌گیرند چون همیشه چشمشان به او دوخته است". ◀️ گفتارها/نیکولو ماکیاولی ✅ #سیاست_شناسی 🆔 @Politicology

❇️🔼 چه چیزی ایران را از یک کشور معمولی دور کرد؟ ✔️خواست بسیاری از مردم، داشتن یک زندگی معمولی در یک کشور معمولی است؛ کشوری که بتواند با دنیا روابط عادی و تجارت آزاد داشته باشد.اما چرا ایران از این مسیر فاصله گرفته است؟چرا تجارت کشور به‌جای شبکه بانکی رسمی، به صرافی‌ها و روش‌های غیرمتعارف وابسته شده است؟ ویدیوی "چشم‌انداز ایران ۱۴۲۰ در گفت‌وگو با دکتر موسی غنی‌نژاد" را در کانال یوتوب چراز ببینید. ✅ #سیاست_شناسی 🆔 @politicology

❇️✴️ دفاع احسان طبری از واگذاری نفت شمال به شوروی/ برپایی دکل استخراج نفت روس‌ها در شیرگاه و سوادکوه/ خروج جلال آل‌احمد از صفوف تظاهرات حزب توده ✍ مهدی الیاسی 🔹 حضور استعماری انگلستان و روسیه در ایران در چارچوب ایده موازنه مثبت صورت می‌گرفت. بر اساس قرارداد دارسی، امتیاز استخراج و بهره‌برداری از نفت در سراسر ایران به استثنای ایالات شمالی شامل گیلان، مازندران، گرگان، خراسان و آذربایجان برای مدت ۶۰ سال به انگلیسی‌ها واگذار شده بود. روسیه که این قرارداد را مغایر با موازنه مثبت می‌دانست در صدد دستیابی به امتیاز نفت شمال برآمد. 🔹 پس از ورود ارتش شوروی به کشور در جریان جنگ جهانی دوم، شوروی خود را در آستانه دستیابی به امتیاز  نفت شمال می‌دید. ماموران شوروی در ایران اشغال شده پس از شهریور بیست تا آنجا پیش رفتند که حتی در کنار راه تهران به ساری، در نزدیکی شیرگاه، دکل آزمایشی به قصد اکتشاف نفت بر پا کردند و زمین‌شناسان شوروی مشغول به کار شدند.  🔹 استالین برنامه‌های گسترده‌ای برای صنعتی کردن شوروی در ذهن داشت، از این رو دستیابی به منابع انرژی، از جمله نفت شمال ایران را مهم و حیاتی می‌دانست. 🔹 حزب توده به مثابه سمپات و پیاده نظام شوروی، به سرعت و با تمام توان و امکانات تشکیلاتی و رسانه‌ای پای کار آمد و علیه دولت ساعد و در دفاع از واگذاری امتیاز نفت شمال به شوروی، وارد میدان شد. 🔹 فعالان توده‌ای، در رسانه‌ها و تجمعات حزب توده، استدلال‌های گوناگونی در دفاع از واگذاری امتیاز نفت شمال به شوروی، مطرح می‌کردند. یکی از استدلال‌های نویسندگان و سخنرانان توده‌ای این بود که ورود شوروی به صنعت نفت ایران از لحاظ اقتصادی و سیاسی، مفید است و محیط ایران را دموکراتیزه می‌کند! 🔹 معروف‌ترین و پر سر و صداترین مقاله در دفاع از واگذاری امتیاز نفت شمال به شوروی را احسان طبری، که به عنوان یک شخصیت تئوریک و ایدئولوگ در حزب توده شناخته می‌شد، نگاشت. 🔹 طبری در زمستان سال ۱۳۲۳ پس از مشورت و هماهنگی با اعضای ارشد حزب توده، در مقاله‌ای که در روزنامه مردم (از نشریات حزب توده) منتشر شد به صراحت به دفاع از  واگذاری امتیاز نفت شمال به شوروی پرداخت. 🔹 وی در این مقاله واگذاری نفت شمال به شوروی را برای تدوام سیاست موازنه مثبت، ضروری ارزیابی کرده و ورود شوروی به ایران را موجب تسهیل تکامل و ترقی ایران دانسته بود. طبری همچنین حضور شوروی در ایران را در راستای انترناسیونالیسم پرولتری می‌دانست. 🔹 حزب توده همچنین در تهران، تظاهراتی را در دفاع از واگذاری امتیاز نفت شمال به شوروی برگزار کرد. تظاهر کنندگان توده‌ای در مسیر حرکت به سد نظامیان دولت وقت ایران (دولت ساعد) برخورد کردند. در این هنگام کامیون‌های حامل سربازان شوروی در حمایت از تظاهر کنندگان در صحنه حاضر شدند. 🔹 این اتفاق بر بسیاری از افراد عضو حزب توده که تا آن موقع تصور می‌کردند عضو حزبی میهن‌دوست هستند، تاثیر منفی گذاشت. برخی اعضا با دیدن سربازان روسی، از صفوف تظاهرات خارج شدند. از جمله جلال آل‌احمد که در آن ایام بسیار جوان بود و به عنوان مامور انتظامات در تظاهرات حزب توده شرکت داشت، بازو بند خود را باز کرد و از صفوف تظاهرات حزب توده، خارج شد. ✅ #سیاست_شناسی 🆔 @Politicology

❇️✴️ وقتی جنگ، اعتبار یک ابرقدرت را به میدان می‌آورد ✍ قدیر گلکاریان در تاریخ روابط بین‌الملل، جنگ‌ها تنها با شمار موشک‌ها، هواپیماها و اهداف منهدم‌شده سنجیده نمی‌شوند. معیار اصلی، میزان تحقق اهداف سیاسی است. اگر جنگ نتواند اراده سیاسی یک کشور را بر طرف مقابل تحمیل کند، حتی بزرگ‌ترین برتری نظامی نیز الزاماً به معنای پیروزی نیست. به همین دلیل، امروز و پس از ماه‌ها رویارویی میان آمریکا و ایران، این پرسش تنها در تهران یا منطقه مطرح نیست؛ بلکه در خود غرب نیز این بحث شکل گرفته است که آیا واشنگتن به اهداف راهبردی خود دست یافته یا این جنگ بیش از هر چیز، اعتبار رهبری آمریکا را در نظام بین‌الملل با چالش روبه‌رو کرده است. در هفته‌های اخیر، برخی رسانه‌های معتبر غربی، از جمله نیویورک‌تایمز، با استناد به دیدگاه دیپلمات‌ها و کارشناسان امنیتی، ارزیابی متفاوتی از روند این جنگ ارائه کرده‌اند. محور مشترک این ارزیابی‌ها آن است که ایالات متحده، با وجود برخورداری از برتری نظامی، هنوز نتوانسته دستاورد سیاسی متناسب با هزینه‌های خود به دست آورد. این ارزیابی، صرف‌نظر از اینکه تا چه اندازه با واقعیت منطبق باشد، از یک تحول مهم حکایت دارد: حتی در فضای تحلیلی غرب نیز میان «قدرت نظامی» و «موفقیت راهبردی» تفاوت قائل می‌شوند. این موضوع، یادآور یکی از اصول شناخته‌شده علم سیاست است؛ جنگ، ابزار سیاست است، نه جایگزین آن. قدرت نظامی زمانی ارزش راهبردی پیدا می‌کند که بتواند به نتیجه‌ای سیاسی، پایدار و قابل قبول منجر شود. در غیر این صورت، جنگ به فرایندی پرهزینه تبدیل می‌شود که نه تنها اهداف اولیه را محقق نمی‌کند، بلکه گاه اعتبار و نفوذ آغازکننده آن را نیز کاهش می‌دهد. در بحران اخیر، یکی از مهم‌ترین موضوعاتی که توجه تحلیلگران را به خود جلب کرده، جایگاه تنگه هرمز است. این آبراه تنها یک مسیر انتقال انرژی نیست؛ بلکه یکی از مهم‌ترین گره‌های ژئوپلیتیکی جهان به شمار می‌رود. هرگونه اختلال در امنیت آن، تنها بازار نفت را تحت تأثیر قرار نمی‌دهد، بلکه بر اقتصاد جهانی، زنجیره تأمین کالا و محاسبات امنیتی قدرت‌های بزرگ نیز اثر می‌گذارد. از همین رو، هرمز برای ایران صرفاً یک موقعیت جغرافیایی نیست؛ بلکه بخشی از معادله بازدارندگی و یکی از مهم‌ترین ابزارهای تأثیرگذاری در تعاملات منطقه‌ای و بین‌المللی است. آنچه در این میان اهمیت بیشتری دارد، تغییر تدریجی برداشت متحدان آمریکا از نقش واشنگتن است. در ادبیات روابط بین‌الملل، قدرت تنها به داشتن تجهیزات پیشرفته یا بودجه نظامی بالا محدود نمی‌شود. یکی از مهم‌ترین مؤلفه‌های قدرت، «اعتبار» است؛ یعنی اینکه متحدان باور داشته باشند تعهدات یک قدرت پایدار، قابل پیش‌بینی و قابل اتکا است. اگر این اعتماد آسیب ببیند، حتی بزرگ‌ترین قدرت نظامی نیز برای حفظ نفوذ خود ناچار خواهد شد هزینه‌های بیشتری بپردازد. رفتار بسیاری از کشورهای منطقه در سال‌های اخیر را می‌توان از همین زاویه تحلیل کرد. گسترش روابط با چین، روسیه، هند و دیگر بازیگران نوظهور، در کنار افزایش گفت‌وگوهای منطقه‌ای، تنها یک انتخاب اقتصادی یا دیپلماتیک نیست؛ بلکه نشانه آن است که دولت‌ها در حال متنوع‌سازی گزینه‌های امنیتی خود هستند. این روند الزاماً به معنای قطع رابطه با آمریکا نیست، اما نشان می‌دهد اتکای انحصاری به یک قدرت، دیگر پاسخگوی شرایط پیچیده امروز جهان نیست. از سوی دیگر، اختلاف‌نظرهای آشکار میان واشنگتن و تل‌آویو درباره نحوه ادامه جنگ نیز پیام مهمی در بر دارد. تجربه تاریخی نشان داده است که هرچه جنگ طولانی‌تر شود، اختلاف بر سر اهداف، هزینه‌ها و زمان پایان آن نیز بیشتر می‌شود. در چنین شرایطی، حتی نزدیک‌ترین متحدان نیز ممکن است برداشت‌های متفاوتی از منافع خود پیدا کنند. این موضوع، پدیده تازه‌ای نیست؛ آمریکا در ویتنام، عراق و افغانستان نیز با چنین تجربه‌ای روبه‌رو شده بود. یکی از مهم‌ترین درس‌های آن جنگ‌ها این بود که برتری نظامی، تضمین‌کننده پیروزی سیاسی نیست. آمریکا در بسیاری از این نبردها از نظر نظامی دست بالا را داشت، اما نتوانست به اهدافی دست یابد که در آغاز جنگ تعریف کرده بود. علت نیز روشن است؛ جنگ زمانی پایان می‌یابد که طرف مقابل اراده خود را از دست بدهد، نه صرفاً زمانی که بخشی از توان نظامی او آسیب ببیند. در این میان، نباید از تحول بزرگ‌تر نظام بین‌الملل غافل شد. جهان امروز، دیگر جهان دهه ۱۹۹۰ نیست. ساختار تک‌قطبی که پس از پایان جنگ سرد شکل گرفت، به تدریج جای خود را به نظمی پیچیده‌تر داده است؛ نظمی که در آن قدرت‌های نوظهور، بازیگران منطقه‌ای و ائتلاف‌های متنوع، نقش پررنگ‌تری در شکل‌دهی به تحولات جهانی ایفا می‌کنند. ✅ #سیاست_شناسی 🆔 @Politicology

❇️✴️ روسیه از جنگ ۱۲روزه تا امروز با جمهوری اسلامی چگونه رفتار کرده است چرا بسیاری معتقدند که روسیه جز خیانت به ایران هیچ چیزی در کارنامه اش ندارد. بعد جنگ 12روزه علی لاریجانی و نصیر زاده رفتن مسکو با پوتین دیدار کردن  گفتن اسرائیل میخواهد آیت‌الله خامنه ای رو ترور کنه، جنگنده سوخو 35 و پدافند s400 بدید برای دفاع در مقابل حمله اسرائیل و آمریکا. ولی روسیه نداد گفتن شما ممکنه بخواهید به کشور های منطقه حمله کنید گفتن حداقل پدافند s400 بدید بازم نداد روسیه! حالا شاید شما بگید تکنولوژی خودشه شاید نخواهد به کشور دیگه بدهد  پس چرا به هند و مصر و الجزایر داد  و همین ایران پهباد های شاهد خودشو رو در اختیار روسیه قرار داد و اوکراین دقیقن پهباد های شاهد رو که رهگیری کرده بود رو مهندسی معکوس کرد و تکنولوژیش رو در اختیار آمریکا  قرار داد  و شرکت های هواپیمایی کشور سر این اتفاق تحریم شدند. جنگ 12 روزه و جنگ 40 که شروع شده بود پوتین با نتانیاهو صبحت می‌کنه میگه نیروگاه اتمی بوشهر رو نزن من تکنسین دارم دانشمند دارم اونجا  آقای پوتین زمانی که اوکراین داشت می کوبیدت جمهوری اسلامی بهت پهباد نداد بلکه کارخانه پهباد سازی بهت داد  که گیر نکنی وقتی که روسیه تحریم بود بخاطر جنگ با اوکراین نفتشو جمهوری اسلامی  فروخت و کاری کرد تحریم هاشو دور بزنه ولی در مقابل وقتی اسرائیل حمله کرد پدافند s400 و سوخو 35 که نداد هیچ گفت داری میری بزنی قربون دستت اتمی بوشهر رو نزن حالا نطنز و فردو رو بزن عشق کن تهران رو شخم بزن من کاری به کارت ندارم. پوتین رسمٱ اعلام کرد که به دلیل جمعیت یهودی تبار روسیه که هم در اسرائیل و هم در روسیه هستن  منافع ویژه ای با اسرائیل در سوریه داره یک توافق پشت پرده ای با اسرائیل  داره و پوتین دست از حمایت  بشار اسد برمیداره و باعث سقوط بشار اسد شد و این اتفاق های که سر جمهوری اسلامی اومد حاصل توافق پوتین با نتانیاهو هست روسیه در راستای منافع خودش کریدور هوایی به جمهوری اسلامی نداد ولی قبل این توافق  پوتین و نتانیاهو  جمهوری اسلامی هر موقع میخواست بدون محدودیت وارد سوریه می شد و خارج می شد دلیلش اینه جمهوری اسلامی از حریم هوایی روسیه می کرد و روسیه این کریدور هوایی رو به جمهوری اسلامی نداد و پوتین شبانه اومد گفت من 20هزار تا نظامی ایرانی رو برگردوندم. ⭐️ #روسیه تا بوده فقط ایران را غارت کرده، همیشه به ایران به چشم کارت بازی نگاه کرده ، جز خیانت و غارت هیچ در بساط ندارد ✅ #سیاست_شناسی 🆔 @Politicology