-شغاف-

یه‌چیزایی نمیشه، منم ولشون کردم که نشه، شاید بعدا شد، شایدم هیچوقت نشد ولی من دیگه ذوقمو انداختم دور.

ما کلمات واحدی رو می‌گیم؛ ولی از چیز واحدی حرف نمی‌زنیم.

روزی در سکوتی که نبودنت دیگر هیچ اهمیتی ندارد، دوباره بازمی‌گردی؛ دیر، بیهوده و از یاد رفته.

صدایی مثل صدای محو لاطائلات بی‌وقفه‌ی یه آدم دیوانه از قعر هاویه‌ی ظلمانی مغزم شنیده میشه.

لازمه‌ی به عقب برنگشتن هم به عقب برگشتنه.

ما آدما همونقدر که می‌تونیم برای هم پناه باشیم، آوارگی‌ایم.

ما آدما همونقدر که می‌تونیم برای هم دلقک باشیم، همون بهتر که خاک باشیم.

ما آدما همونقدر که میتونیم درد باشیم ، میتونیم همدرد باشیم

ما آدما همون‌قدر که می‌تونیم تو رابطه‌های خونی امن باشیم، همون‌قدر هم می‌تونیم زخم بپاشیم.

ما آدم‌ها همون‌قدر که می‌تونیم برای هم یادگار باشیم، فراموشی‌ایم.

ما آدم‌ها همون‌قدر که می‌تونیم برای هم آرامش باشیم، طوفانیم.

ما ادما همونقدر که میتونیم برا هم پشتیبان باشیم، خنجر از پشتیم.

ما آدما همونقدر که میتونیم برای هم امن باشیم،مخروبه ایم.

ما آدما همونقدر که می‌تونیم برای هم مرهم باشیم، نمک روی زخمیم.

ما آدما همونقدر که می‌تونیم برای هم درمان باشیم،‌ دردیم.

ما آدما همونقدر که می‌تونیم برای هم نور باشیم، ظلماتیم.

ما آدما همونقدر که می‌تونیم برای هم پناه باشیم، آوارگی‌ایم.

فقط منم که حس می‌کنم آدمیزاد به اندازه دردی که می‌کشه دچار تغییر قیافه میشه؟

ظاهرا بزرگ شدن یعنی ترجیح چیزی که برات بهتره به چیزی که دوسش داری.

من هر روز سه‌نفرم. یکی درس می‌خونه، یکی فکر و خیال می‌کنه، یکی هم مدام از اون دوتای دیگه فرار می‌کنه.